promdi sa amerika

Si Te-Arts!

2009-05-17T22:50:00.005-05:00

Heto ang anak ko na maliit pa lang e alam ko ng maarte. Palagi yang me bitbit na maliit na bag na ang laman e mga lipstick, maliit na bote ng cologne, pulbos at lotion. Ang palaging pinabibiling sapin sa paa e makukulay, kumukutitap at me takong.

Walang pinagbago hanggang ngayon. Kanina hinila ang ama sa tindahan kasi wala na raw syang spray net. Nung isang linggo, binilhan ko na ng make-up na mukang mini maleta para matigil sa kauungot. Hala, sige, ibigay ang hilig! Kunsintidora ang nanay, mapang spoiled naman ang tatay.

Me talent don't you think? Sya na gumupit sa buhok nya na yan at sya na dumiskarte sa korte ng mga kilay nya. Mahusay pa nga magmake-up sa akin at ang husay maglagay ng eyeliner ng bruha! Pakiusap ko lang wag naman over, as in overrrr na hindi na appropriate sa edad nya. Nakikinig pa naman...pero hanggang kailan kaya?

Karaoke King

2008-11-10T19:39:00.003-06:00

Mga anak ko habang nagko-concert dito sa bahay. Kakauwi lang galing from school kaya para ma-relax kanta muna. In fairness, nasa tono naman.

A Very Important Announcement!

2008-09-08T10:30:00.001-05:00

I have an old blog that I started, I think three years ago and thru that blog, I made new (cyber) friends. Faceless friends that welcomed me to the world of blogging.

Umpisa nga akala ko walang “naliligaw” na magbasa pero mga ilang linggo, may nag-iwan na ng comment, followed by another comment hanggang sa medyo dumami tapos winelcome na ako as one of the members of our so-called “blogkadahan”.

Kahit madalang na akong mag-update dito sa inaamag kong blog, patuloy pa rin ako sa pagbisita sa mga ilang natirang kablogters at isa rito ang simula pa lang sa una ay paborito ko na. Uhugin pa sya non pero you can tell that this young lady is smart, nice, ornery, palaban at super ganda…oh, those killer legs and smile!

Isa ako sa nakasubaybay sa istorya ng buhay nya. Sa pagiging estudyante nya, sa pagiging masahista nya at ngayo’y sikat na writer. Unti-unti na nyang naaabot ang kanyang mga pangarap at bilang kaibigan, masaya ako para sa kanya.

Wala na yung ” Ella, Confessions ng Isang Masahista” blog pero me plano syang i-revive sans the “masahista” kwentos kasi po a publisher owns that right, but the good news is…………………………..

News Flash: Blog Book to be Released!!!

It may be long delayed but it was worth the wait. The blog book ‘Diary ni Ella: Confessions ng Isang Masahista’ will be available starting Sept. 12-16 at the 29th Manila International Book Fair at the Mall of Asia’s Halls 1-4 SMX Convention Center. Published by Tahanan Books, it is a compilation of original blog entries that started in 2005. The book will be available at all major bookstores.
************************************************************************************

Who am I to promote the book tanong nyo siguro ano? Well, Ako ho ay isang kaibigan na in my own little way, nag-iisip kung pano makatulong. Alam ko ho na hindi kailangan ng “tulak” nito dahil Ella is a famous blogger, malawak ng clout nito sa cyberworld dahil talaga namang napakahusay na manunulat.

Regret ko nga lang hindi ako nakarating sa first EB (eyeball) ng blogkadahan nung 2005 de sana me katibayan na kilala ko si Ella. Ngayon hindi ko alam kung me oras pa sya para EB.
Anyways, okey lang kasi isa ako sa mga UNANG makakakuha ng kopya ng libro nya..AT HINDI LANG BASTA KOPYA, MAY OTOGRAP AT PEKTYUR PA!! Swerte ko talaga!

Congratulations Ella and more power!

Akala Ko...

2008-08-22T21:26:00.001-05:00

..... kaya kong dalhin. Hindi pala. Mahina talaga ako pero masisisi nyo ba ako? Ina ako at pagdating sa anak, lalo at may sakit, ibang usapan na.

..... kaya kong maging kalmado pagdating sa emergency, hindi pala. Tumawag sa akin ang school nurse kasi ang blood sugar ni Kyle ay 546 at may large ketones sa ihi.

..... simpleng sitwasyon lang. Palitan lang ang site, tumawag sa ospital para malaman kung ilang units ng insulin ang ibibigay bukod sa correction bolus sa pump at maayos din ang lahat. Yun bang routine na dahil hindi lang naman ito isa o dalawang beses na nangyari.

..... from large ketones, bababa na sa medium at mga ilang oras pa, ni trace wala na. Tulad ng dati. Pero sa blood sugar na 91 talagang mataas pa rin ang level ng ketone kaya tawag uli sa ospital. This time pinabigyan nila uli si Kyle ng 5 units ng insulin via injection bukod pa sa naibigay na sa kanya nung una na 2.2 units via pump at 3 units via injection.

..... katapusan na ng mundo ko. Habang kumakain kasi sya, napansin ko na hindi na nya maidilat ang mga mata nya at panay na ang higa sa akin. Pag pinatingin ko sa mga mata ko, hindi na nya mai-focus. Tsinek uli ng nurse ang sugar nya at nung makita ko muntik na akong mamatay...29.

..... mawawalan na ng malay ang anak ko. Hirap na kasi naming painumin ng orange juice. Umiiyak na sya na siyang ikinaiyak ko na rin. Biglang pumasok sa isip ko ang 911 na magsusuguran sa school nya na ilalabas syang unconscious at nasa stretcher. Natakot ako para sa anak ko....

Sa ngayon nandito na kami sa bahay. Dito ko na lang sya imo-monitor. Pag-uwi nga namin ang sinabi agad sa akin--- " I thought you're going to clean the house?" Kaya nangiti na lang ako kahit tulo luha at sipon ko. Natutulog sya ngayon. Kaka checked ko lang ng sugar nya at ayos naman na---119. Uulitin ko na lang uli pagkatapos ng isang oras at pag nagising na sya, itse-check ko naman ang ihi tapos ire-report sa doktor nya.

Akala ko, kaya kong maging matapang sa ganong sitwasyon. Ilang beses ko ng kinundisyon ang sarili ko just in case dumating ang mga ganong pagkakataon. Hindi pwedeng magpakita ng hina ng loob lalo na sa harap ng anak ko. Hindi pwedeng tumulo ang luha o kahit na konting nginig ng boses, hindi dapat ako kakitaan ng ganon. Kailangan kong maging malakas, buhay ang loob, hindi basta natataranta, hindi pwedeng lumuha....

Pero hindi ko kaya....kasi mahal na mahal ko sya... dahil anak ko sya at ako'y isang ina.

Down Memory Lane...

2008-08-21T22:34:00.003-05:00

Nagkalkal ako kanina sa garahe. Plano ko kasing i-organize ang mga photos namin lalo na yung sa mga bata. Balak kong gawan ng "updated" version ng kani-kanilang photo albums, mula noong maliliit pa sila hanggang ngayon. Hirap lang komo sandamakmak sya talaga naman pinawisan ako sa kakakalutkot. Kahirap pa naman ng ganon pag me hinahanap ka siyempre me mga di maiiwasang bagay na makikita ka kaya resulta nagdrama akong mag-isa sa ibaba. Me pa cry-cry with matching nginig ng nguso.

Unang kahon na nabuksan ko, mga litrato ng dalawang anak ko nung panahong magkakalayo kami. Mga litrato na nung nakita ko noon e iniyakan ko ng todo todo at iniiyakan ko pa rin hanggang ngayon. Sumunod na kahon na binuksan ko, mga litrato naman ni Kyle. Me mga kuha doon na kaming tatlo ng Papa nya at meron kaming dalawa lang. Naisip ko tuloy, habang busy kami dito sa "pag-iipon" ng happy memories eka nga, para kay Kyle, hindi namin namalayan na nalulubog na pala kami sa "utang" sa dalawa naming anak.

Ilang birthdays ba ang dumaan sa kanila na wala kami? Ilang Pasko, ilang Bagong Taon? First Communion ni Kristine nasan kami? Mga activities sa school, graduations? First crush, first suitor, first heartache at kung anu-ano pang firsts? Nakakalungkot kasi hindi kami ang unang nakakaalam. Sa parteng yun, walang katumbas na pera ang pwedeng itapat. Kahit anong okasyon ang i-celebrate ng nasa Pilipinas, kahit ibuhos mo pa lahat ng pera mo sa handa, wala....hindi ka parte sa kasiyahan. Silang lahat masaya...pero kami nasan? Nandito, pinagkakasya na lang ang sarili sa pakikinig sa ingay nila sa telepono o kaya masiyahan na lang sa mga litrato na ipapadala sa amin. Sabagay, yun naman ang importante, yung masaya sila.

Pangatlong kahon na nabuksan ko, mga sulat at cards. Nagbasa-basa ako ng konti. Merong masayang balita, me malungkot, me nakakairita, me nakakatawa at meron ding simpleng pangungumusta. Isipin mong maranasan ko lahat yang mga emosyon na yan ng dahil lang sa paglilinis ng garahe? Resulta tuloy parang mas napagod pa ako sa kaka-emote kesa sa pagbuhat-buhat ng mga kahon.

Na-realized ko sa pagtingin ko sa mga abubot ko sa garahe na sa medyo tinagal-tagal pala naming wala sa Pilipinas, marami na akong kamag-anak at kakilala na hindi ko na muling makikita. Katulad ng bayaw ko na si Kuya Pat, pamangkin ko na si Bong, Ditseng Luningning at asawa nyang si Syahong Pedring, Si Tiyo Ramon, Tiya Puring, apo nyang si Tristan, si Ate Zeny at marami pang iba. Nakakalungkot...

Sa isang banda naman, ang dami ko na ring hindi kakilala na mga batang parang mga kabuteng nagsulputan. Nagulat ako dahil mabibilang ko pa naman sa mga daliri ko noon ang mga bata sa amin at natatawag pa sa kani-kanilang pangalan. Pero susmaryosep! Nung umuwi ako, biglang me kakalabit na batang uhugin sa tabi ko, akala ko e pulubi, apo ko na pala! Kumukulo ang mga bata! Nakakalito!

Umakyat ako sa itaas na bitbit ang napakaraming litrato at photo albums. Pero higit sa lahat dala ko rin dito sa puso ko ang mga ala-ala ng nakalipas masaya man o malungkot, kasama man ako o hindi.

Ako! Ako! Puro na lang Ako!

2008-08-19T21:27:00.001-05:00

Ako lang ba nakakaramdam ng ganito? Yun minsan parang tamad na tamad ka na ayaw mong gumalaw? Minsan naman parang inip na inip sa kung ano na halos di mo malaman ang gagawin mo?

Ako lang kaya ang nakakaramdam ng pagod? Minsan ng pagkasawa na rin? don't get me wrong, hindi ako nagsasawa sa pag-aasikaso sa mga anak, sa bahay and at the same time nagtatrabaho pa pero, parang gusto ko na lang sana kung pwede e magbakasyon, magpakasarap, magrelax ng walang iniintindi.

Ako lang kaya ang nasa sitwasyon na ganito? Na maraming gustong gawin pero tali ang kamay? Daig pa ang preso? Ganito ba talaga buhay? Para mabuhay kailangan mong kumayod sa puntong para ka namang patay dahil wala kang layang gawin ang nais mo?

Ako lang kaya ang ganito? Na karaming trabaho dito sa bahay pero walang maumpisahan at matapos? Lintok kasing computer ito e! Imbes na trumabaho pag naharap dito patay na! Tumatakbo ang oras ng hindi namamalayan dahil kakabasa ng blogs, news (politics/entertainment) usyoso sa friendster, google dyan google dito.
Bat pag naharap ka pa naman sa computer at maisip magsulat ng entry sa blog e dun na lumalabas ang mga sentimyento de asukal, tampong pururot, emo, moment-moment, chaka-chaka, eklavu ek-ek. Kainis!

Ako lang palagay ko ang ganito na nagpoproblema ng wala. I have to find a way to channel this excessive energy/time to something useful and productive (ala Big Russ and Me a!)
Umpisahan ko na by exercising. Lakad na muna ako sa park at baka sakaling makakita ng mga cute.........cute na aso!

Btw, Big Russ and Me is a good read. Grab a book!

Sneak Peek

2008-07-31T11:49:00.006-05:00

I don't know if I should feel proud or what. Mixed emotions kasi maybe because of the circumstances that brought him to this.

Kyle was chosen as one the Youth Ambassadors for American Diabetes Association. That means, his face will be plastered all over the state at nationwide pa nga raw thru posters, billboards and fliers. There are also some "talks" for him to appear on local television stations (kasama pamilya) at special invitations for gala nights wherein some famous celebrities will come ( like yung youngest sa Jonas Brothers kasi Type 1 din yun). Pero let me reiterate na the people behind these events are still working on it. Maaring matuloy, maaring hindi.

Pero ang sure e itong mga ads. Heto na yung makikita sa mga billboards na nasa tabi ng daan, sa malls at kung saan pang public na lugar.

Siguro, ito na yung purpose kung bakit nangyari sa kanya ito. To help raise awareness about this disease...na in his own little way, makatulong sya kahit papaano....kahit through visual ads man lang.

Looking Outside The Window...

2008-06-04T21:25:00.000-05:00

...I can see Dad teaching Kyle how to ride the bike for the first time without the training wheels on. Kyle is kinda scared but eagerness to learn prevailed. I can see the frustrations creeping in but that does'nt keep him from trying again and again.

...I can see beads of perspiration but I also see the glint of determination in his eyes. With eyebrows creased, a slight smirk he pushes that pedal like he's really sure that he can do it.

...I can see that he's getting tired... Tired of wrestling with his bike! He succumbed to the realization that learning to ride a bike is not a one-time thing. It takes a lot of patience and that he has to learn more about the so called "balancing act."

...I can see that he's giving up ...for now. Dad is getting tired too so it's time to go in and eat lunch. I can hear Kyle calling me from the front door asking me to help him with his shoes....yes, THAT tired that he can't even get his shoes off!

Got to go...the prince is calling!

Buhos Pa Ulan

2008-05-26T17:17:00.000-05:00

Galing na kami sa Gray's Lake kanina and since there's nothing to do around the house, we decided to go there again tonight. Sa daan pa lang napansin na ng asawa ko na madilim ang mga ulap pero go pa rin.

Hindi pa kami nakakarating sa tulay, umulan na ng pagkalakas-lakas! Okey lang sa akin at sa mga dalaga ko na mabasa at maligo sa ulan kaso hindi pwede si Kyle. Bawal kasing mabasa ang pump nya. Kaya nagkulong muna kami sa restroom habang hinihintay namin si Kristine na mag-ala Rihanna with the umbrella. Manaka-naka'y lumalabas kami ni Kaye para magpakabasa.

Nakakatuwa! Ang sarap maligo sa ulan! Ang sarap ng feeling na kahit sandali lang, sa pamilyar na gawain e bumalik ka saglit sa pagkabata. Nakita ko rin yun sa reaksyon ng mga anak ko kanina. Ang tuwa at lutong ng mga halakhak habang nagtatampisaw sa ulan. Parang kahit saglit lang, nakita ko uli silang mga "bata" na syang naisakripisyo naming mag-asawa nung iwan namin sila.

Kaya nung makauwi na kami at magpaalam na maliligo pa sila sa labas, pati ama nila hindi na kumontra. Nandon sila sa drive way at nakasalampak sa daan. Nagkukuwentuhan, nagtatawanan habang bumubuhos ang malakas na ulan.

Hintayin ko na lang na kusa silang ginawin at umayaw. Nakahanda na ang mga tuwalya sa hagdan. Pansamantala, hayaan ko muna silang magpakabata.

Kung pwede lang sanang palaging ganon ano?

Bakit Kaya?

2008-04-05T21:35:00.001-05:00

Pag nasa 'Pinas ka at ulam mo tuyo, wala kang ganang kumain? Pero pag dito sa Isteyts, walang kasingsarap?!

Pag nasa 'Pinas at bulanglang ang ulam mo ng dalawang sunod na kain sawang-sawa ka na? Pero pag dito sa Isteyts, kahit isang araw mo na syang ulam hanggang kinabukasan pa, sarap pa rin?!

Pag nasa 'Pinas ka at pumasyal sa mall, sarap kainin ng fried chicken o kaya burger. Pero pag dito sa Isteyts, kasawa na rin?!

Pag nasa 'Pinas ka at nakakita ka ng blond ang buhok at blue ang mata, tinititigan mo. Pero pag dito sa Isteyts, wa mo na sila pansin. Sila naman ang tumitingin sa iyo at nakikinig pa sa usapan nyo. Pag di pa nakatiis, uusisain ka pa kung anong language gamit mo at saang bansa ka galing?!

Pag nasa 'Pinas ka pati pagkakarga ng gasolina sa sasakyan mo may gagawa para sa iyo. Pero pag dito sa Isteyts, pump your own gas. Matatapos ang transaksyon ng wala kang kinausap ni isang tao. Pati sa pagka-car wash. Kahit walang tao, mahuhugasan ang sasakyan mo?!

Pag nasa 'Pinas ka at magsa-shopping ka sa mall, daming nakabantay na salesladies sa iyo, sunod ng sunod. Feeling mo, reyna ka na kasi lahat ng pahanap mo talagang hahanapin with matching "po" o kaya "ma'am." Pero pag dito sa Isteyts konti salespeople pati na shoppers. Kaya bahala ka maghanap ng size mo. Pag di mo nakita at nagtanong ka, sagot sa iyo, "sorry we don't have that in stock." Pero di naman tsi-nek?!

Pag nasa 'Pinas ka, gusto mong makarating ng Amerika. Pero pag nasa Amerika ka na, hindi ka naman makahintay na makauwi na?!

Pag nasa 'Pinas ka, palagi kang updated sa Hollywood chismis at current events. Pero pag nasa Isteyts ka, chismis ng local artists natin at makamigraine attack na politics sa pinas ang pinakikibalitaan mo. Kaya nga pa subscribed ka pa ng TFC at GMA Pinoy TV di ba?!

Ano ibig sabihin nito?

Pilipino ka pa rin! Sa puso, sa isip at sa gawa! Walang makapagpapabago non kahit ilang taon pang paglalagi sa ibang bansa. Hahanapin mo pa rin tuyo, bagoong, adobo at kanin.
Kahit nga maalinsangan uwi pa rin ang hiling dahil miss mo na sila at gusto ng makapiling.

Bow!

Proud Momma!

2008-02-28T11:20:00.001-06:00

Hinatid ko si Kyle kahapon sa school at nakausap ko ang kanyang teacher. Nasabi nya sa akin na si kulit pala, nag-umpisa nung isang araw e pinajo-join na nya sa 1st grade for reading session. Ang level daw ni Kyle kasi e first grader na. To quote her teacher..."it's amazing how he absorbs everything. He's like a sponge!"

I know! I know! The compliment is very cheesy and generic but just the same, sarap ng feeling ng lola nyo! Pakiramdam ko matangkad pa ako sa mga kano! I now realized that being a stay-at- home mom has its reward too. Money wise, I am poor but being there for my kids and see them achieved something academically is BIG deal for me. I feel like I am Melinda Gates sans the money.Lol!

So now, I sort of change our bedtime routine. Last night, I got to choose a book that I like for Kyle to read to me! And he even asked to lead the prayer.

Isn't he smart?

Kyle's Bi-Monthly Check-Up

2008-02-21T20:06:00.001-06:00

I told his doctor that I am having second thoughts about the pump. Since we used that gadget, seems like his blood glucose reading is out of control...results were extremes. Not to mention the now-you-see, now-you-don't ketones.

Maybe to appeased me ( and also it's time) she took some blood to test his HbA1c. From 8.1% it went down to 7.8%, that means his average glucose reading for the past two to three months is between 150 to 180.I have to admit it made me feel good.

She did some adjustments with regards to his basal rate but nothing drastic, just less than a unit. She advised us to just continue what we're doing and that I am doing a good job. I kinda rolled my eyes when she said that.

Next appointment: March 05,2008

Isn't It Ironic?

2008-01-28T08:50:00.000-06:00

When Kyle was diagnosed with Juvenile Diabetes at 22 months, I cried so hard till I can't cry anymore. I was really devastated to the point that for months, I refused to give him shots. I can't accept the fact that his life is now dependent on insulin...needles...syringes...on lifetime insulin shots and finger pricking...that he must follow a strict diet... learn how to count carbs and read the nutrition facts on every package of foods/drinks that he's going to eat/drink...no sleep over...no sleep in...no spontaneity for he has to follow a schedule...of when and how much to eat,when not to eat, what not to eat. You have to watch him like a hawk to look for symptoms of hypoglycemia and you have to check his urine if he's spilling ketones in the event that his blood glucose shoots to the roof.

When I finally come to terms with his sickness, my only regret then was SANA MEDYO MALAKI NA SYA BAGO NAGKASAKIT AT LEAST MARAMI NG NATIKMANG PAGKAIN AT MASASABI NYA KUNG ANO NARARAMDAMAN NYA.

And now after almost four years, I've read about SULPHONYLUREA AND MONOGENIC DIABETES. I thought I stumbled on a gold mine! I thought, THIS IS IT! But then, as I keep on reading, the BIG disappointment...for you must be diagnosed within the first 6 months of life to be considered for genetic testing and there is only a small percentage of people who actually have "sleeping" insulin- producing cells and by taking Sulphonylurea these cells can be activated.

Ngayon alam nyo ba wish ko? SANA NA-DIAGNOSED NA LANG SYA NG MAS BATA PA AT BAKA SAKALING PWEDE SA KANYA ITO.

Nakakatawa ano?

At nakakalungkot din.

BUT

I am NOT giving up hope...for THE GREAT HEALER is with us...AMEN!

Private Nurse

2008-01-25T20:21:00.000-06:00

Hindi nakapasok ang asawa ko kanina sa trabaho. Lumala ang matanda! Lalong nawala ang boses, nilagnat uli at very dry ang ubo. Gumawa na sya ng appointment at kaninang hapon kasama si Kaye, dumiretso sila sa ospital. Naiwan ako sa bahay para naman bantayan si Kyle na may sakit pa rin.

Niresetahan na sya ng antibiotic at Lidocaine Hydrochloride. Inaadvisan pa nga sya na magpahinga pa at wag munang pumasok bukas pero matigas ang ulo. Papasok daw sya.

Aga ko gumising kaninang umaga. Alas sais pa lang kasi hindi sya makatayo kaya ako nag-asikaso sa mga bata. Napilitan tuloy akong magluto. Sabagay madali lang naman niluto ko, pritong itlog, hotdog at bacon.

Ako rin naghatid sa kanila sa school. Si Kristine, hinatid ko sa bus stop ng mag-aalas siyete. Pagsakay ng school bus, uwi ako at si Kaye naman ang hinatid ko. Napakaginaw pa naman! Pag-uwi ko tuloy, nagtalukbong at natulog uli ako.

May sakit pa rin si Kyle. On and off ang lagnat, grabe ang ubo at wala ring boses. Puro bulong lang kami mag-usap. But the good thing is, okey na ang ihi nya,negative na sa ketone. Bumaba nga ang sugar nya around midnight (67) kaya sinuspend ko muna yung pump at kahit tulog, pinainom ko ng orange juice at pinakain ng crackers. Mga ala-una, umakyat na sa 94. Hinintay ko pa na tumaas ng konti bago ko ni-resume. Kailangan kasi mga 100 bago ko uli i-on ang pump. Mga 1:30 a.m. nasa 97 na sya.

Mga 2:30 a.m. pinainom ko naman ng gamot at tsinek uli ang dugo. Nang masiguro ko na okey na sya, natulog na ako. Nagising ako uli nung nag-alarm na yung cellphone ng 4:00 a.m. para i-check uli ang dugo at temperature nya.

Ang tahimik ng bahay. Palibhasa'y malat pareho yung maiingay. Puro tunog ng TV ang maririnig at manaka-nakang hagikgikan ng dalawang babae sa itaas at madalas na pagtahol nitong dalawang pasyente ko. Si Kyle walang ganang maglaro. Gusto lagi lang nakadikit sa akin. Nakalayo lang ako sa kanya ngayon kasi tulog na naman. Pagkatapos nyang maghapunan, nahiga na at pagod daw sya. Ganon din sya kagabi, tulog ng tulog e pag ganon mas lalo akong kabado kaya wala akong ginawa kundi tusukin sa daliri kada dalawang oras para masiguro kong ayos.
Hay hirap! Pati tuloy ako matamlay....o baka naman SAD (Seasonal Affective Disorder aka Winter Depression) na ito? Di kaya?

Meron din palang ganito pag summer?! Ang tawag naman Reverse Seasonal Affective Disorder. Ano ba yan! Kung anu-anong klase ng depression meron dito sa Tate, nakakaloka!!!

Not Again!

2008-01-25T08:23:00.000-06:00

Kyle is down with sore throat, cough and fever since Sunday.

Just checked his temperature at around 7:00 pm and it was 101.4F.

Checked his blood glucose and it was 531! I immediately checked for ketones-POSITIVE!

Changed insulin set and site. Gave correction bolus of 0.4 via pump and an extra 2 units Novolog via injection.

Now I have to wait for two hours to check his blood glucose, check for ketones and his temperature. Time for next medication is at 10pm. He is sound asleep now...so peaceful...so innocent. Poor guy, so young but he's going through a lot.

My husband is also sick. Same thing with what my son has. He was not able to report for work Monday and Tuesday. We thought that by the time his days-off are over (Wednesday and Thursday) he'll be fine. Not! He is a lot worse! But he already decided that he's going to report for work tomorrow...rain, sleet or snow!

Time to fumigate!

Sagot Sa Aking Dasal?

2008-01-25T00:07:00.000-06:00

From this magazine article, I visited JDRF's website to do some research on Monogenic Diabetes. And here's what I've found out:

What is Monogenic Diabetes?

The most common forms of diabetes, type 1 and type 2, are polygenic, meaning the risk of developing these forms of diabetes is related to multiple genes. But some rare forms of diabetes result from mutations in a single gene and are called monogenic. Monogenic forms of diabetes may account for about 1 to 2 percent of all cases of diabetes in young people. In some cases of monogenic diabetes, the gene mutation is inherited; but in others, the gene mutation develops spontaneously. Most mutations in monogenic diabetes reduce the body's ability to produce insulin, a protein produced in the pancreas that is essential for the body to use glucose for energy. As a result, monogenic diabetes can easily be mistaken for type 1 diabetes.

Types of monogenic diabetesPermanent neonatal diabetes mellitus (PND), transient neonatal diabetes (TND), and maturity-onset diabetes of the young (MODY) are the main forms of monogenic diabetes. These forms of diabetes can include a group of different genes; some respond to treatment, while others are mild and should not be treated. MODY is the more common form. PND and TND first occur in newborns and young infants; MODY usually first occurs in children or adolescents but may be mild and not detected until adulthood. Genetic testing can diagnose many forms of monogenic diabetes. If a diagnosis based on genetic testing is not made, people with monogenic diabetes may appear to have type 1 or type 2 diabetes.
**********************************************************************************

I consulted Dr. Jennifer Cook, a Pediatric Endocrinologist about this and asked if it is possible for Kyle to get tested. The answer is a very disappointing NO. I asked if she thinks that Kyle had this kind of diabetes and her reply was " I doubt it".

I sort of expected that answer because from what I've read, there are guidelines to be followed for you to be considered a candidate. Here's the article:

Who Should Be Tested?

Genetic testing can diagnose many forms of monogenic diabetes. Because it is so rare, relatively few people will be diagnosed with monogenic diabetes, as Lilly Jaffe was. But the number could run into the tens of thousands, worldwide. And it clearly illustrates how research advances can quickly and dramatically change the lives of people with diabetes for the better. You might want to consider testing for monogenic diabetes if you or your family member meet the following criteria:

diagnosed with diabetes during the first six months of life,

familial diabetes with a parent affected,

mild fasting hyperglycemia (high blood sugar), especially if young or familial,

and/or diabetes associated with extra pancreatic features.

Some tests that help differentiate monogenic diabetes from type 1 diabetes are simple and relatively inexpensive; parents of children who were diagnosed with type 1 diabetes at an early age should discuss with their physician whether such a test was conducted at the time of diagnosis, as such testing is typically not done. A correct diagnosis that allows the proper treatment to be selected should lead to better glucose control and improved health in the long term. Testing of other family members may also be indicated to determine whether they are at risk for diabetes.
***********************************************************************************

Sa una palang, bagsak na! Kyle was diagnosed when he was 22 months old. But still, I am hoping against hope for them to consider my request. Pano kung posible pala yung older than 6 months e maging positive sa genetic testing na yun? We will never know unless we try, right? But then his doctor said, it's not on top of her list.

Kaya kanina sa ospital, I can't help but tear up in front of the doctor. I feel so helpless and hopeless. My heart bleeds for my little boy. In a way, I am thankful that he's so young to understand all these. I don't know how he can handle the disappointment.

As for me? Oh...Believed me, you don't wanna to know....

Daddy's Rules For Dating

2008-01-22T23:49:00.000-06:00

Rule One:If you pull into my driveway and honk you'd better be delivering a package, because you're surely not picking anything up.

Rule Two:You do not touch my daughter in front of me. You may glance at her, so long as you do not peer at anything below her neck. If you cannot keep your eyes or hands off of my daughter's body, I will remove them.

Rule Three:I am aware that it is considered fashionable for boys of your age to wear their trousers so loosely that they appear to be falling off their hips. Please don't take this as an insult, but you and all of your friends are complete idiots. Still, I want to be fair and open minded about this issue, so I propose this compromise: You may come to the door with your underwear showing and your pants ten sizes too big, and I will not object. However, in order to ensure that your clothes do not, in fact come off during the course of your date with my daughter, I will take my electric nail gun and fasten your trousers securely in place to your waist.

Rule Four:I'm sure you've been told that in today's world, sex without utilizing a 'Barrier method' of some kind can kill you. Let me elaborate, when it comes to sex, I am the barrier, and I will kill you.

Rule Five:It is usually understood that in order for us to get to know each other, we should talk about sports, politics, and other issues of the day. Please do not do this. The only information I require from you is an indication of when you expect to have my daughter safely back at my house, and the only word I need from you on this subject is: 'early.'

Rule Six:I have no doubt you are a popular fellow, with many opportunities to date other girls. This is fine with me as long as it is okay with my daughter. Otherwise, once you have gone out with my little girl, you will continue to date no one but her until she is finished with you. If you make her cry, I will make you cry.

Rule Seven:As you stand in my front hallway, waiting for my daughter to appear, and more than an hour goes by, do not sigh and fidget. If you want to be on time for the movie, you should not be dating. My daughter is putting on her makeup, a process than can take longer than painting the Golden Gate Bridge. Instead of just standing there, why don't you do something useful, like changing the oil in my car?

Rule Eight:The following places are not appropriate for a date with my daughter: Places where there are beds, sofas, or anything softer than a wooden stool. Places where there is darkness. Places where there is dancing or holding hands. Places where the ambient temperature is warm enough to induce my daughter to wear shorts, tank tops, midriff T-shirts, or anything other than overalls, a sweater, and a goose down parka - zipped up to her throat. Movies with a strong romantic or sexual themes are to be avoided; movies that feature chain saws are okay. Hockey games are okay. Old folks homes are better.

Rule Nine:Do not lie to me. I may appear to be a potbellied, balding, middle-aged, dimwitted has-been. But on issues relating to my daughter, I am the all-knowing, merciless god of your universe. If I ask you where you are going and with whom, you have one chance to tell me the truth, the whole truth and nothing but the truth. I have a shotgun, a shovel, and five acres behind the house. Do not trifle with me.

Rule Ten:Be afraid. Be very afraid. It takes very little for me to mistake the sound of your car in the driveway for a chopper coming in over a rice paddy near Hanoi. When my Agent Orange starts acting up, the voices in my head frequently tell me to clean the guns as I wait for you to bring my daughter home. As soon as you pull into the driveway you should exit the car with both hands in plain sight. Speak the perimeter password, announce in a clear voice that you have brought my daughter home safely and early, then return to your car - there is no need for you to come inside. The camouflaged face at the window is mine.

Taon nga ng Daga...

2008-01-20T20:31:00.000-06:00

Me---------------------------------------------------------jobless

Husband---------------------------------------------------soon to be unemployed

How to pay the bills----------------------------------------don't have any idea

Family bonding-------------------------------------------priceless

Pero di ba, mas masarap magbonding kung walang problemang pinansyal? Ang mga bata pa naman, kalakas ng pakiramdam. Makita ka lang tahimik at medyo nakakunot ang noo, susulyap-sulyap na at nakikiramdam rin.

Nataon pa naman na nagpabili ako sa asawa ko ng red wine . Hindi naman talaga ako umiinom impak, masinghot ko nga lang kahit beer, lashing na ako. Eniwey, isang hapon try ko uminom. Lagay ng konti sa baso, tikim ng konti at pweee! ang panget ng lasa!

Dinagdagan ko ng sangkatutak na orange juice, tikim uli at hmmnn, masarap! Naubos ko nga e yung sinalin ko sa baso. Wala pang limang minuto super pula na ng leeg ko hanggang mukha. Nahilo-hilo ang byuti ko kaya humiga ako sandali sa sofa. Akala siguro ng dalawang anak ko, tulog ako. Narinig ko yung bulungan nila.

Kaye : Bakit ba umiinom si Mama? Ha, Kristine?
Kristine : Ewan ko nga e. Alam kaya ni Papa?
Kaye : Bakit kaya ano?
Kristine : Baka lubog sa problema kaya naglalasing.

Nadala ako. Hindi na ako umulit. Ayokong tumanim sa isip ng mga anak ko na alkohol ang sagot sa problema. Ayoko ring isipin nila na kung kailan ako tumanda at saka pa ako natutong uminom. Isa pa, ama nga nila hindi uminom, ako pa? May nagsabi lang kasi sa akin na maganda raw ang red wine sa health kaya try ko naman.

Susundin ko na lang sabi sa akin ng asawa ko...."Tumawag ka sa doktor natin at gumawa ka ng appointment para sa annual physical mo. Yan ang mabuti sa health."

Kaya on January 30 @ 2:00 pm, go kami sa doktor para sa complete check-up naming dalawa. Mas mabuti ng masiguro naming healthy kaming dalawa para sa mga anak namin. Ang mga bata tapos na sa mga check-ups nila. Dental appointment na lang bukas.

Pangit ang dating ng bagong taon sa amin sa aspetong pinansyal kaya doble ingat na lang pagdating sa kalusugan. Di ba sabi nga, HEALTH IS WEALTH?

Scared to Death!

2008-01-14T09:04:00.000-06:00

I received a call from Kyle's school nurse early Monday morning and it scared the daylights out of me! I almost fainted when she told me that my son's blood glucose was 534! AND spilling LARGE ketones!

I immediately drove to his school, changed the site of his insulin pump and gave him an additional 5 units of Humalog via shot at left thigh. At around noon, his blood sugar was down to 142 with small urine ketones. He was back in class after lunch break.

I went home at around 1:00 pm to shower and have some coffee. Then back to school at 2:15 to check on Kyle. By this time, his blood glucose was 169 and NEGATIVE ketones. What a day!AND what a way to start the week ha?

Life is a like a roller coaster ride...with ups and downs...fast and slow...you don't have any idea what will happen next. You thought that everything is okay then suddenly something goes wrong.
Okey lang ang problema....PERO WAG NAMAN LUNES NA LUNES AT WAG NAMAN GANYANG KLASE!

Kung pwede lang naman....

This Is The Day...

2007-12-27T13:38:00.000-06:00

Mga 6:30 pa lang ng umaga kanina, gising na kaming lahat. Ito kasi yung araw na ikakabit yung pump ni Kyle. Kailangan nasa ospital kami ng mga 7:45 for his 8:00 a.m. appointment.

Dumating kami shortly before 8:00 dala yung mga supplies at pump na natanggap ko via UPS kahapon. Mas lalong maraming gamit ngayon, mas lalong maraming information na dapat malaman at mas maraming kakabisaduhin sa gadget re: mga buton na pipindutin, kung kailan ihihinto ang pump, pag-check ng ketones etc.

Pakiramdam ko tuloy parang nung unang nadiagnosed si Kyle three years ago. Sa shocked ko nung malaman ko yung sakit nya, sa dami ng mga bilin ng doktor, sa dami ng taong dapat kong kausapin, parang napakalaki ng ulo ko! Parang gusto kong sumigaw ng "Tama na! Too much information already. Stop it!"

Kaso hindi ganon kasimple yun e. Kaya kahit ayaw ko, yung pananatili ko sa denial stage e naging shortlived ika nga. Kailangan kong payapain ang sarili ko para sa anak ko. Kaya kahit ayaw ko, sige tanggap ng tanggap ng impormasyon, ng instruksyon. Na kahit busy ka sa ibang bagay, at the back of your mind, andon palagi yung mga do's and dont's na dapat e kabisado mo kahit gaano kapuno ng problema ang utak mo.

Mahirap...pero kailangang kayanin. Buti nga ako, ito lang problema ko. Matutunan lahat ng dapat matutunan tungkol sa sakit nya. E yung anak ko nga, buong buhay nya, parusa na. Na kahit gaano namin kahusay na ma-manage yung diabetes nya, nandyan pa rin yung complications na darating at darating. Sa araw-araw nga lang average na sampung tusok! Gaanong parusa yun? Ako nga bakuna lang o kunan lang ng dugo halos himatayin ako pag nakita ko na karayom, e sya araw-araw!

Nagdesisyon kaming lagyan na sya ng pump para kahit papano mabawasan na yung pagtusok ng karayom. Ngayon tuwing ikatlong araw lang yung lipat ng site ng injection nya, di ba laking ginhawa? Pero siyempre, nandon pa rin yung finger pricking na hopefully, mawala rin once na ma-apruban ng insurance yung wireless glucose sensor at transmitter.
Sana hindi kami nagkamali sa desisyon namin na ito. Kasi naisip naming mag-asawa na this is the best christmas gift we can give him. A little reprise from daily insulin injections. I know it's not a lot but it sure lessen the pain even just a bit.

Sakripisyo ng konti sa parte namin. Komo bago pa lang sya sa therapy na ito, we have to monitor him constantly, round the clock. We have to do blood sugar testings around midnight then at 3 am, 6:30 am, 9:30am, around lunch time then at 3 in the afternoon, 6:30 pm then 9 pm and so on. His check-up will be on a weekly basis until we find the right dosage of insulin and right amount of carbs that will put us right on his target range. Sakripisyo... pero mas higit ang sakripisyo nya. So, I don't have the right to complain.

Kung titingnan mo sya, normal na normal. Pero pag natanaw na yung kanyang medical alert bracelet at ngayon yung pump, reaksyon ng tao....awa. Pag nakikita ko yung ang mga ekspresyon nila sa mukha, na no matter how hard they try to keep it from me pero, basa ko pa rin, nalulungkot ako. Pero ganon talaga buhay. Yan ang baraha na nabigay sa akin sa sugal ng buhay de might as well do the best I can to win the game. For as they say, win or lose at least I fought a good fight.

fave song

2007-11-23T17:43:00.001-06:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

babu muna

2007-09-22T21:42:00.000-05:00

alis muna ako...balik ako after three weeks...have fun y'all!!!

happy birthday kyle!

2007-08-25T13:34:00.000-05:00

Sa ikalimang pagkakataon, yung amo namin dati na nagpetisyon din sa aming mag-asawa para magka green card ang sumagot sa party ni Kyle. Mahal na mahal ni Mrs. Gordon si Kyle. Sabi nga nya para na ring tunay nyang apo. Enjoy na enjoy silang pareho at siyempre, lahat kami.
Masaya si Kyle kasi ang daming pwedeng kutingtingin at paglaruan sa loob ng Chuckee Cheese's at masaya ang lola kasi successful ang party nya para sa apong hilaw.

Gusto pa nga sanang i-enroll ni Lola sa art class ang bata kaso hindi ko na maaasikasong ihatid, bantayan o sunduin kasi dalawa ang trabaho ko. Isa pa, umpisa na ng klase ba't ang schedule pa naman ni Kyle e maghapon. Akala ko nga komo kinder e mga apat na oras lang sa umaga o kaya hapon. Ayoko namang mabigla ang bata lalo at nasanay na kasama namin 24/7.

Anyway, Happy Birthday Kyle! Ang wish ko...sana makatuklas na ng gamot sa sakit mo. Pagkalooban ka sana at kaawaan ng Poong Maykapal at bigyan ka ng makabuluhan at mahabang buhay. Mahal na mahal ka namin anak...

Family Bonding....II

2007-06-20T10:29:00.001-05:00

Second day namin sa Chicago. Humanap muna ng Pinoy tsibugan bago ituloy ang naudlot na pamamasyal kahapon dahil super ginaw naman po talaga!

Kuha ito pagkatapos naming kumain ng Pancit Malabon, Dinuguan, Sisig, Lomi, Lechong Kawali, Halo-Halo at Leche Flan. Super sarap! May baon pa nga akong sumang kamoteng kahoy!

At ang dami kong uwing frozen na bulaklak ng kalabasa, saluyot, tuyo, daing, dilis, Goldilocks products, tinapa, kakanin!

Enjoy talaga! Pramis!!!

Ginanahan yata ako sa kakapost ng pix....bukas na lang yung iba.

Family Bonding in Chicago!

2007-06-16T15:36:00.000-05:00

To My Dearest Mom...

2007-06-01T13:12:00.000-05:00

Happy Birthday Inay....Miss na miss ko na kayo...

Kwentong Promdi

2007-05-29T12:30:00.000-05:00

Isang araw na nagmamaneho ako gamit ang tsekot ni fafa, may narinig akong mahinang ingay na ewan ko kung saan nanggagaling. Pagdating ko sa bahay, sinabi ko sa kanya kaya nung sya na may dala ng sasakyan nya, pinakinggan nya rin at kinumpirma nya na may maingay nga.

Dinala nya sa lugar kung saan namin nabili at dun pinatingnan. Minaneho nila sa paligid mga trenta minutos pero walang narinig yung mekaniko. Sa madaling salita, walang nangyari at hindi na rin kami pinagbayad. Pero next time daw na may tunog uli kaming marinig, ipaliwanag namin yung ingay para mas malinaw sabay abot ng listahan sa amin.

Basahin nyo.....

No clue what the problem is or how much it'll cost you to have it fix? Consult the chart along with prices.

PING ...CLICK... PING ------ $ 10.00
CLICK... WHIR... CLICK----- 30.00
CLUNK... WHIR... LUNK ----- 50.00
THUD... CLUNK... THUD ----- 100.00
CLANG...THUD...CLANG ----- 200.00

And the last one?

I CAN'T DESCRIBE IT --------500.00

Anak ng tinapay!!!

source: RD

Bakasyon Na!!!!

2007-05-26T22:12:00.000-05:00

Ilang araw na lang at bakasyon na ng mga anak ko. Ilang araw na lang din at bakasyon na rin ako sa trabaho. Dalawang linggo lang naman pero susulitin ko na no!

Biyahe kaming mag-anak sa Kansas, Missouri. Drive lang para mas feel ang gala. Ang maganda ron, hindi ako ang magda-drive at hindi rin si mister. Yung kapitbahay namin...hehehe...

Sanay kasing humataw yun sa kalsada e. At isa pa, hindi pa pwedeng magmaneho si fafa ko at kagagaling lang sa aksidente. Binangga yung kotse nya ng isang lola na hindi inalintana ang red light, kaya ayun, sapul sa pwet yung kotse nya. Buti nga at walang grabeng nangyari sa kanya, oldo, 911 ang lolo.

Off pa rin sya sa trabaho mula nung May 15. Kaya ayun, para hindi mainip sa bahay, panay ang expriment ng luto. Walang binasa kundi cookbook, punta ng grocery store, luto at kami ng mga anak nya ang gagawing guinea pig.

Pero sa true lang, sarap! Sulit ang family bonding. Nood ng sine, lakad sa park, malling, kasarap ng feeling! Ang plano naman naming panoorin sa Miyerkules (day-off ko kasi) e yung third installment ng Pirates of the Caribbean. Love na love kasi ng panganay ko si Orlando Bloom.

Kaya ayun, habang hinihintay ang bakasyon grande, work to death muna ako beybe! Dito nga ako sa work ngayon e. Nakasingit sa computer at busy sa panonood ang dalaga ko.

Kaya sa June 4, after Missouri, go kami ng Chicago...so ready or not...here we come!!!!

Sa Taong Bato...Pinatatag ng Ego?

2007-05-12T11:25:00.000-05:00

Ilang beses kaya ako magpapakumbaba para mapansin ako nitong tao na ito? Ano kaya nagawa ko sa kanya na sobrang bigat yata at wala ng kapatawaran ang kasalanan ko? Mabiro akong tao pero siguro hindi pa kami ganon ka-close para mabiro ko sya ng hindi nya nagustuhan--na wala rin akong clue kung ano yung naging biro ko. Naisip ko lang baka may nasabi ako o naikantyaw sa kanya na nasaling masyado ang kanyang napakanipis na ego.

Ilang beses na rin akong nagparamdam but to no avail. Bakit ko pa ipipilit ang sarili ko kung hindi nya talaga ako feel. Baka naangasan sa akin o nabalahuraan sa bibig ko o nagaspangan sa ugali ko o naaskaran sa mukha ko. Sige na, uulitin ko, ako na may kasalanan kung ano man yun. Sinadya ko man o hindi, ako'y pagpasensyahan na sana. Heto na uli ang isa pang ikalalaki ng ego mo at ikakataas ng pride mo....I'M SORRY.

Ayan, sana'y pagpalain ka ng Diyos! Masaya na rin ako kahit sandali nakilala kita. At mas lalo akong masaya kasi hindi lumalim ang pagkakaibigan natin.

From now on, wala na. Hindi na kita iistorbohin o sisilipin. Yun lang at babush!

Promdi @ 40

2007-04-25T10:04:00.000-05:00

Naghuhumiyaw na kuwarenta anyos na ang edad ko. Parang kailan lang na nagmumurang kamias ako, ngayon napapamura na ako pag edad na pinag-uusapan.

Sabi ng iba, wala raw sa itsura ko...binola pa ako, e ako mismo kita nang ebidensya. Dami na ng puti kong buhok, malalim na ang pileges sa mukha at marami ng masakit sa katawan.

Nagiging sumpungin na rin ako. Napapansin ko yan lately. Minsan masayang nakikipagbiruan tapos maiinis pag nakantiyawan lalo na ng asawa ko.

Madali na akong mapagod. Bumibigay na ang dati'y sariwa kong katawan na ngayo'y papatuyot na. My age is catching up on me. Lahat bumabagsak na, hindi na kayang labanan ang gravity. Pisngi, mga braso, dibdib, puwet...ay naku, they're sagging na day!

Dati ang inaabangan ko, yung debut ko, ngayon si dreaded M na as in menopause. Malapit-lapit na rin ako run.

Wala na rin akong ganang magpustura, dahilan ko kasi para ano pa? Damatan naman na...

Yun lang at hapi bertdey to me, hapi bertdey to me...hapi bertdey, hapi bertdey, hapi bertdey to me...

Umabot kaya ng fifty si promdi???

Happy Birthday, Young Lady...

2007-04-02T11:13:00.001-05:00

It's my eldest daughter's 16th birthday. How time flies! I can still remember the labor pains when I gave birth to her as if it was only yesterday....and now she's 16! Can you believe it? She's slowly but surely getting independent...from deciding what outfits to wear, what to eat, what to do in her spare time, what to do with her hair.

She's also slowly transforming -- physically speaking. She got more boobs than I am! She got all the right curves and bulges in the right places. Good for her!

Dream big young lady! Enjoy life and have fun. Follow your heart's desire. We trust you. Anuman ang mangyari, win or lose, happy or sad, andito kami ni Papa to support you all the way...to lift you up when you feel down... to right your wrong...to give you a push when you want to give up... to wipe your tears...to kiss away your pain...to hug you when you need cheering up... to smile with you in your victories...and to silently pray and hope that in your life's journey, everything would be as you want them to be...

We love you!!!

Kahit Naubos Na Ang Buhok Nya....

2007-03-25T20:43:00.000-05:00

Birthday ng asawa ko....49 years old na sya. Ang tanda na! Marami na ngang puting buhok---pero hindi sa ulo kasi wa na sya hair dun---sa kilay at buhok sa ilong..hehehe...

Lagi nyang sinasabi na mamahalin nya ako kahit pumuti pa buhok nya na ngayon e nag-iisip ako kasi wala na syang buhok na puputi, nalagas na raw lahat dahil sa akin.

Ano ba sya bilang asawa? Let me count the ways...

Pasaway! Noon kasi malakas syang manigarilyo at uminom. Ayon nga sa kwento nya, kung saan sya bumagsak sa kalasingan, dun na rin sya sisikatan ng araw at tuloy na naman ang inuman. Ganon sya katakaw sa alak. Naalala ko nung magnobyo palang kami, galing kami sa bahay ng common friend namin at siyempre inuman na naman. Sa kwentuhan namin habang lumalakad kami pauwi, super kulit nya talaga! Paulit-ulit ang kwento, iyo't iyon! At sa hilo, tinawag akong pare sabay akbay-laseng sa akin. Kulang na lang talaga, itulak ko sa bukid! Naisip ko tuloy, sa lahat ng pinakaayaw ko e lasenggero yun pa yata ang babagsakan ko.

Pero nung ikasal na kami, unti-unting nabawasan yun. Dumalang ang tagay session with the barkada. Di na rin sya tumikim ng "hard" ika nga. Lumipat sya sa serbesa at may limit na. Hindi na nya kayang uminom ng higit pa sa dalawang grande. Hanggang sa huminto na sya ng tuluyan na walang pressure na nanggaling sa akin. Huminto sya ng kusa.

Ibang usapan naman pagdating sa sigarilyo. Kung anong bilis sa paghinto ng buga, sya namang gigil sa muling paghitit. Nandyang pati mga bata ginamit ko na para ma-guilty. Pati ako dinramahan ko na. Sya kako ang papatay sa amin. Mas una kaming magkaka lung cancer dahil sa second-hand smoking. Imbes na hintuan? Sa labas ng bahay nanigarilyo! May kanta pa nga kaming mag-iina sa kanya.

"Hitit-buga! Hitit-buga! Sunugin mo ang baga mo! Hitit-buga! Hitit-buga! Sunugin mo ang betlog mo!"

Akala ko effective kaso wala rin! Ngingisi-ngisi lang at tuloy pa rin sa hitit-buga. Hanggang sa dumating ang taong 1999 at bilang new year's resolution nya raw (drumroll pls!) hihinto na raw sya sa paninigarilyo. Hindi ko na kinantiyawan at baka mainis at bawiin pa, kaya quiet lang ako.

Maaliwalas at mabango ang hangin sa bahay. Walang amoy usok, walang pollution. Maluwag ang paghinga naming mag-iina. At higit sa lahat, wala ng magkakasakit sa amin sa baga. Hanggang isang gabi....

Panay ang pilit nya na matulog na raw kaming mag-iina at may pasok pa kami bukas. Kesyo gabi na, mapupuyat na kami at mahihirapan na naman sa gisingan sa umaga. Ako naman siyempre tanggi! Kahirap kayang matulog ng hindi naman inaantok! Sa huli nakulitan na ako kaya inaya ko na mga anak namin sa kwarto, sinara ang pinto, pinatay ang ilaw at nahiga na kami. Hindi naman ako makale at naintriga ako kung bakit ba pilit kaming pinatutulog. Bumangon ako at dahan-dahang sumilip sa siwang ng pinto. Dun nakita ko ang matanda (yan ang tawag ko sa kanya) nakahilata sa sofa ng medyo patagilid na sa una'y akala mo nanonood lang ng tv....ng biglang nyang iangat yung kamay nya at humitit ng pagkahaba-
haba! Sigarilyong-sigarilyo na pala ang damuho!

Hindi ko sya sinita nung gabi na yun. Nag-obserba lang ako kinabukasan. Hinanap ko yung pinag-upusan, wala. Mahusay pumitik sa loob-loob ko, ni sa bakuran wala akong nakita. Binuko ko na lang nung pinatutulog na naman kami. Humagalpak ng tawa nung sinabi ko na asim na asim na siguro sya kaya sige na naman sa tulak sa aming matulog. Sinawaan na rin ako sa kadadakdak.

Hanggang sa dumating ang January 10,2000. Araw ng alis ko sa Pinas. Kinalipatang buwan, Pebrero, huminto na sya ng tuluyan sa paninigarilyo. Nakunsensya siguro...hehehe... Agen, walang pressure galing sa akin. Sya na uli nagkusa. Basta, minsang pag-uusap namin sa telepono, sinabi nya na huminto na sya....na sya namang pinatotohanan ng mga anak ko.

Mga ten years na siguro syang hindi umiinom, walang alcohol, walang serbesa, ni soda basta tubig na lang ngayon. Sa sigarilyo naman, mga pitong taon na. Ngayon pati sya nababahuan na sa usok ng sigarilyo.

Babaero! Nalaman ko sa kaibigan namin na nung nililigawan nya palang ako, marami palang nobya sa Maynila ang loko. Huli na nung mabuko, sungkit nya na ang matamis kong oo. Dumating kami sa puntong nanghihingi ako ng cool-off kaso ayaw pumayag. Pagbigyan ko raw sya. De pinagbigyan kaso matulis talaga. Yung latest gf nya na sabi nya'y hiniwalayan nya na e hindi pala. Nabuking ko kasi nakita ng pinsan ko sa Araneta sa Cubao na kasama yung chickas nya. Nakakunyapit pa si babae na nung tinawag sya ng pinsan ko, ang bilis ng kalas pero huli na dahil kita na sya no! Nahiwalayan nya rin naman kahit yung babae na ang nakikiusap na kahit other woman na lang daw sya. May sumunod pang isang insidente dun na talagang super sakit sa akin na hindi naman na ako makakalas dahil nagpa-SM na kami nung nalaman ko, impak, oras lang ang nakararaan nung makarating sa akin.

Alam nya kung gaano ako nasaktan.... at alam ko rin kung gaano ang pagsisisi nya....at nagpapasalamat ako dahil yun ang huling heartache na binigay nya sa akin and that was 17 years ago. Sabi nga nya, tatlo na babae nya and that's more than enough for him.

Makalat! Kailangan mong sundan sa ginagawa. Gusto nya yung mga gamit nya tanaw palagi ng mata nya, pag naitabi ko hindi na nya makita. Yun bang tipong naiba lang ng pwesto o natabingan ng konti, wala na, call na nya ako...super woman to the rescue!

Opposite kami. Magkabaglitad kami ng gusto na okey naman sa relasyon namin. Sa trabahong bahay lang magkasundo kami. Ayaw na ayaw ko kasing magluto, buti na lang masipag syang magluto. Sabi ko nga paglinisin nya na ako ng bahay at paglabahin wag lang paglutuin. Sa pagkain, hindi ako mahilig sa karne. Kahit puro gulay ang ipakain mo sa akin, okey. Sya hindi mo mapakain ng gulay na walang pritong karne o isda. And speaking of isda, ayaw ko ng tiyan ng bangus, yun naman ang gusto nya. Ayaw ko ng kiti sa balot, yun ang type nya. Gusto ko ng maasim, maalat at matamis, lahat yun ayaw nya.

Pero ang talagang naa-appreciate ko sa araw-araw na ginagawa nya e yung pagkagising ko may kape na akong nakatimpla. Magbuhat ng maging mag-asawa kami hindi nya nakakalimutan yun. Isa pa e yung tuwing aalis at darating mula sa trabaho, lagi kaming may kiss na mag-iina. At sa tuwing makakarating sya sa pupuntahan nya, hindi nakakalimutan na tumawag sa akin para ipaalam na ayos ang naging biyahe nya. Malayu-layo rin kasi ang pinapasukan nya dito sa bahay. Pahabol pa pala...hindi sya makakain hanggat hindi kumakain mga anak nya.

Sa lahat ng kanyang katangian at sa kabila ng kanyang mga kapintasan, minahal ko sya at patuloy na mamahalin habang ako'y nabubuhay. Nagpapasalamat ako sa patuloy nyang pagpapasensya sa lahat ng kaberatan ko, sa immaturities ko, sa kakulangan ko...

I am truly blessed to have this man in my life and really honored to be the mother of his children.

I love you kuya...now & forever..... Happy Birthday!!!

- Bunso -

Ang Dating Daan...Sa Dako Pa Roon

2007-03-19T13:06:00.000-05:00

Ang dating bagay na kinasasawaan, ngayon........kinasasabikan

Ang dating bagay na kinayayamutan, ngayon........kinakatuwaan

Ang mga bagay na noo'y tinatakasan, ngayon........gustong balikan

Mga pagkaing dati'y inaayawan, ngayon........kinakatakawan

Mga taong dati'y iniiwasan, ngayon........gustong masilayan

Ang dating takbo ng buhay na ubod ng bagal, ngayon.......super bilis naman

Ang bayan na nilayasan, ngayon......gustong uwian

Kung pwede lang....maging drama'y turn back time

De sana' y binalik na ang kamay ng orasan.

Ano nangyayari? Bakit nagkakaganire?

Wahhhhhhhhhh!!!!!! Nagmemellow na si Promdi?!!!

Kalusin na ang Salop!

2007-03-06T13:22:00.000-06:00

Ako'y mapagpasensyahing tao. Hanggat kaya ko tsang , oo ng oo para walang mahabang usapan. Kaso nitong mga huling araw, nauubos yata reserba kong pasensya na araw-araw kong hinihingi kay Lord. Nasasagad nitong alaga kong babae sa gabi. Tulad nga ng minsang nasabi ko kay Manay Ann, kasarap tadyakan sa ngala-ngala o kaya tatuan sa mata.

Hinanda ko ang sarili ko sa puyat nung tinanggap ko ang job offer na ito. Night shift kasi. Understandable lang na from time to time ako'y tatayo para samahan sa banyo o kung ano pang utos nya. Kaso ang ikinaiirita ko e yung tono ng pagsasalita at paraan ng pag-uutos. Her words ika nga are dripping with sarcasm. Akala siguro komo ako e porener ang utak ko ay gaga-kuko nya lang o kaya nasa talampakan.

Rapido pa sa utos. Sa isang utusan mga tatlo o apat na yung pinagagawa sa akin at kailangan gawin mo agad. Pag nabagal-bagal, nakasinghal na at tipong iritadong-iritado na. Ganda pa nito pag may gabing sinusumpong yung asawa, babantayan at susundan ko siyempre at baka matumba e uga-uga pa naman, dun na si babae sisingit, sasabay na ng utos. At siyempre gusto nya sya mauna.

Hindi na ako nakatiis. Biglang lumitaw ang mga sungay kong pilit kong tinutulak palubog dahil pilit ko pa ring iniintindi ang depressing situation nilang mag-asawa. Bulyawan ko nga! Sabay rapido ng inglis na hindi ko alam kung saan ko nadampot sa inis.

In fairness, pag alam nyang banas na ako, hihinto naman. Talaga lang sigurong nang-uuyam o baka sinusubukan kung masisindak ako. Matagal ng sindak 'to lola! Naubos na ang takot ko no!

Kainam pa naman ng style. Pag tantiyado nyang in good mood ako, unti-unting bubuwelo sa utos. E basa ko na rin kaya sya. At hindi lang sya ang may ugaling ganon. Isa sa mga rason kung bakit natuto na rin akong sumagot e ito...

May alaga kasing pusa yun na ubod ng taba, parang si Garfield. Dumahak lang ng konti dahil sa katakawan sisigaw na sa akin at kitty is choking daw, help ko raw. Ano kaya gusto nyang gawin ko? I-mouth to mouth ko o heimlich maneuver ko? Pati litter tinuturo sa akin ang paglinis., e utod kaya ng bantot ang ebs ng pusa. At nung kanda bilauk-bilaukan na naman yung cat nya gamutin ko raw. Gabi-gabi yan at kung ilang linggo na. Hindi ako pinatutulog ng dahil sa pusang masyoba (gay lingo for mataba) at masiba. Sagutin ko na nga ng ganito:" When I accepted this job, it was very clear that I have to take care of you and Dr. only, nobody said something about the cat. I am not a veterinarian, I am a caregiver...of humans not animals. From now on I don't want to be involved with the care of the cat. If she's not well, send her to the vet!" Kahit may santo ka man sa dibdib, mapapapak&* ka e. Ilang gabing walang tulog at palitan silang mag-asawa, isasama pa pusa! Sa hilo ko nga sa antok, apat na tingin ko sa kanilang dalawa?! Magdagdag pa ng dalawang pusa?

Minsan naman ang ini-istyle sa akin e yung pagpa-polsih ng silver frames. Tanggihan ko nga, sabi ko I'm allergic to silver polish, it will make me sneeze and sneeze, de tumigil. Alam nyo kasi yang mga style na ganyan, pag kinagat nyo, yari na kayo. Masasama na yan sa listahan ng mahaba mong trabaho, ending, di ka nga ngayon magkandaugaga sa dami ng trabaho, wala namang dagdag sa sahod mo. Kaya ngayon natuto na rin akong maki-negotiate. Pag may kumukuha sa akin, sinasabi ko na agad ang kaya ko at hindi ko kayang gawin (read: ayokong gawin) kasama na ang hourly rate ko. Pag wala sa usapan, tanggi ako, take it or leave it ang drama ko. Yan lang ang ganda dito sa isteyts, pwede kang pumiyok kung ayaw mo at hindi ka pipilitin.

Mahirap din kasing masanay sila. I've learned my lesson. Pag binigay mo ang palad mo, buong kamay na ang gustong kunin. Ngayon, oo ako sa gusto nila pero babayaran ba ako ng extra? I'm tired of these kind of people (read:rich....no, let me correct that...filthy rich). Ke babarat sa chimi-aa at they treat you like dirt pa. Komo pinasasahod ka, aliping saguigilid ang trato sa iyo.

Naisip ko, teka lang may karapatan rin akong magdemand a, dun man lang mapamukha sa kanila na pareho lang kaming tao...saklap lang, magkaiba ng estado sa buhay. Sabagay wala na rin magagawa yan pag pinamuka mo na ang ganire: I charge $25 an hour, light housekeeping only (read: dusting) no pets, no polishing of silvers, no cooking, no ironing and 2 days off a week. You have the money but in dire need of good care, I am good, I have the energy that you don't have. De kung may ipapagawa sa iyo ngayon na wala sa job description mo, nakikiusap na ang tono , di ba? Pag humirit pa ng pangalawa, piyok ka na...mawiwili e....

Yan ang caregiving 101...promdi style.

Ang Maleta! Ang Maleta!

2007-03-05T21:48:00.000-06:00

Nakasanayan ko nang....

Pag aalis na bahay, ang bag ko kailangan kumpleto ang laman. Hindi mga kikay stuff bagkus mga gamot. Tulad nito:

Insulin bottles - Humulin and Humalog
Syringes, alcohol swabs and gauze
Hand sanitizer and hand lotion
Two sets of Epipen (injectable) for Kaye & Kyle coz both have allergies sa seafoods
Glucagon kit (injectable) for Kyle in case of severe hypoglycemic attack
Zyrtek syrup for Kyle (at Kaye na rin) in case of breakout
Assorted Prescription pills for Robert
Bottle of Extra Strength Tylenol - usually for me in case of oncoming migraine attack
Bottle of Advil - for other members of the family na sasakitan ng ulo
2 Glucometers for Kyle to check his blood sugar (just in case pumalpak yung isa)
30 extra Lancets(needles) -need to change the lancets after testing
Baby wipes, wash cloth
Spare pants and shirts
Diapers
Cellphone
Car keys
Lipstick
Chapsticks
Hairbrush
Small bottle of White Flower
Sugar Free gums
Crackers, small box of orange juice, syringe para sa orange juice kung sobrang lata na ni Kyle sa baba ng sugar at di na makakain ng cookies or cracker man lang o kaya naman, 2 tubes of glucose paste for the same purpose
25 to 30 pcs. of grapes and 5 strawberries for snacks
3 Hotdogs pag gutom at di na pwedeng kumain dahil mataas na sugar
Packs of Kleenex
Contact info
Wallet

Araw-araw yan, minsan hindi ko na nga inaalis sa bag. Tsinetsek na lang kung kailangang i-replenish ang gamit. Iba naman yung bag na dala ko pag papasok ako sa trabaho ko sa gabi. Malaki rin kasi may chichirya naman, may kapehan, disposable plate, spoon and fork at plastic cup. Bitbit na rin ang kumot at laptop.

Tuwing Martes & Biyernes, bitbit ko uli yung bag number one na may gamot dahil isinasama ko si Kyle sa trabaho ko. Behave naman sya. Masaya ng nanonood ng favorite cartoon shows sa tv. Kailangan ding may bitbit akong mga dalawang pirasong toy trains nya, Thomas the Train book at yung game boy nya.

Kaya yung bag ko, maleta na sa dami ng mga dapat dalhin. Kaya nga nung pauwi kami ng pinas, sa ilalim ng upuan sa harap ko inilalagay yung humongous bag ko at masyadong maabala pag sa overhead bin. Nasita pa ako ng stewardess na dapat daw sa itaas ko ilagay, hindi ako pumayag. Maya't maya kaya akong may kinukuha dun. Hindi na nagpilit.

Kaya kung sakali at may makita kayo sa airport na hindi magkandaugagang babae sa pagbitbit ng kanyang "purse" e malamang hindi ako yun at wala pa naman kaming balak umuwi ng pinas this year.

Kung Hei...Lafang Tsong?!

2007-02-26T11:09:00.000-06:00

Chinese new year kaya kumain kami ng chinese food..hehehe...Actually, chinese/vietnamese restaurant ang pinuntahan namin. Tingnan nyo naman si Kyle, enjoy na enjoy!

Chow time!!!!

Sama ng titig sa tsibog a...

Bakit ka nakangisi?

Carbon copy?

Si Roberto at Roberta

Ano kaya masarap? Pero sa totoo ang iniisip, sino kaya magbabayad si ako o si Fafa?

Does'nt matter...basta ako enjoy sa lafang at sa family bonding namin....yun lang, bow!

Kalupet Mo Naman, Uncle Sam!

2007-02-19T00:03:00.000-06:00

Bayaran na naman ng buwis. Naipon ko na lahat ng mga kailangan kong papeles kaya go na kami ni Mister sa H & R Block. Sa tagal ng kwenta at dami ng tanong, may makukuha daw kaming $327 galing sa federal government. Okey na kesa wala di ba? At mas lalong okey kesa sa magbayad pa.

Nakatanggap ako ng tawag galing sa taong nagkwenta ng buwis ko. Pinababalik ako sa opisina nya at may mali daw sa ginawa nya. Bumalik ako na may pagbabakasakaling lumaki ang refund ko. Anong lumaki?! Lumaki ang babayaran ko! Tumataginting ng $2,ooo ang dapat ko pang bayaran sa federal & state tax. Paking teyp, ba't nagkaganon?

Yan ang saklap ng walang witholding tax na binabawas ang employer mo. Buo kong nakukuha ang sweldo ko at saka nila ako bibigyan ng 1099 form kung saan nakalagay dun yung income ko under miscellaneous at non-employee. Galing din ng diskarte nitong mauutak na ito ano? Sa umpisa palang sinabi ko na sa kanila na mas mainam sana kung magkakaltas sila para di ko na problema tuwing bayaran ng buwis kaso di pumayag. Kaya heto ngayon, kargo ko lahat whereas pwede sanang 7.5% galing sa akin at yung anader 7.5% e kanila.

Hindi ko na sana idedeklara yung kita ko sa isang trabaho kaso, natatakot naman akong habulin ng Isang Rajah Sulayman.

Bawat anak ko ay may $1000 tax exemptions. Akala ko mga $3000 each. Yun pala sabi sa akin ni Mang Bubuwisit--the lower the income, the higher the exemptions. Ganon pala yun. Kaya komo malaki kita ko, yan lang dapat sa akin. Totoo nga yung sabi sa akin ng frend kong kana na na yari ka pag middle income earner ka. You're screwed, ika nga nya.

Nawala na nga refund ko, nakabayad na kami in advance ng service fee nila at heto sinisingil na naman ako ng anader $57! Hindi ko na itinago ang pagkadismaya ko sabay tangging hindi ko babayaran yung 57 dalars, ano sinuswerte?

Kaya heto ako ngayon, kagagawa ng tseke for mailing. Isa tumataginting na $1,174.00 para federal tax & isa pa $885 para naman sa state tax.

Paraan daw para bumaba yung tax ko at makarefund ako, lessen my working hours daw...wtf?!
Kung gagawin ko kaya yun, pakakainin nila mga anak ko at babayaran ang bills ko? Tinuruan pa akong maging tamad. Palpak din dito. Mas pinagkakaabalahan ng gobyerno na ma-maintain ang image nila na super power, bilyon ang ginagastos sa giyera pero dito sa lupa nila, dami palpak at dami problema na dapat unahin.

Hay naku, tama na ang sour graping, promdi! Hala, bunot! Hala, bayad! Dami mo pang satsat...kinita mo na e, reklamo ka pa?

Sagot ni promdi....baka makalusot lang naman po....hehehe...

2007-02-14T21:56:00.000-06:00

Jesus - Mary Did You Know Video - The Passion

Pinakapaborito kong gospel song. Sa tuwing pinakikinggan ko ito talaga namang kinikilabutan ako. Nasamahan pa ng video clip from the Passion of Christ. You can't help but be amazed. Truly He is the Great 'I AM"

Mas Masakit Ini Tiya Dely

2007-01-30T09:52:00.000-06:00

Naisip-isip ko sa nakaraang sinulat ko, naawa pa ako sa mga lolo at lola ko sa sitwasyon nila e mas masaklap pala sitwasyon ko sa kanila.

Heto ako magku-kwarenta na pero todo kayod pa rin. Wala pang serious vacation na napuntahan as in puro lamiyerda at relaxation talaga. Sila na-enjoy na nila buhay nila, narating na ang mga bansang gustong puntahan, nakain na ang masasarap na pagkain, nabili na ang gusto nilang bilhin without the guilt na baka super mahal sya. Stable na rin ang mga anak. In short, natikman na lahat ng luxuries in life...pinanganak na may pera at mamamatay ng may pera.

Pero ang sabi ko rin naman noon pa, di na baleng hindi ako humiga sa pera at hindi ko naman sya madadala pag ako'y namatay na, but still...iba pa rin pag meron ka kahit konti di ba? Kahit papano, panatag ang loob mo na, mawala ka man bigla bukas, okey ang mga anak mo. Hindi na nila kailangang maghugas pa ng puwet para lang makapag-aral sila. Hindi sila matataranta kung saan maghahagilap ng pera pambayad sa mga utang na naiwan. Hindi sila mag-aalala kung saan kukuha ng kakainin para bukas. Di ba yan ang gusto ng magulang para sa mga anak? Yung kung maaari, wag nilang maranasan ang hirap na naranasan mo noon, yung matikman nila ang komportableng buhay?

Pero sadyang mapaghamon ang buhay. Talagang sa bawat bagay na gawin mo para sa kanila kailangang may sakripisyong kakambal. Hindi lahat mangyayari ng ayon sa kagustuhan mo. Minsan kahit anong effort ang gawin mo na maging smooth ang biyahe ng buhay, lagi pa ring may lubak sa iyong dadaanan. Parte nga siguro ng buhay yang mga lubak na yan. Nandyan sila para pag inaantok na tayo sa biyahe e magising tayo para ituloy ang laban. Sabagay wala namang taong walang problema ke super duper yaman ka pa. Di naman sagot ang pera sa lahat ng problema oldo minsan, nakakagaan sya.

Ako, makaraos lang sa pang araw-araw na takbo ng buhay e okey na. Lahat ng bills nababayaran, mas okey at kahit pano yung mabili yung gusto ko (luho ha?) na hindi nagkukwenta kung maiipit ang pampadala sa pinas de okey na okey!!!

Pwera biro, ang gusto ko lang talaga maayos ang pamilya ko. Hindi yung materyal na bagay kundi sa kalusugan ba. Sana wala silang sakit, yung malalakas ang katawan. Kahirap kasi nung problema na pera may mga sakit pa, di ba killjoy?

Tulad ngayon, matapos ang maraming tests sa asawa ko, ending may Celiac Disease pala. Incurable din diet ang sagot. Kailangang walang wheat, rye, barley at kung anu-ano pang ngayon ko lang narinig yung iba. pareho na sila ng bunso ko na kailangang may strict diet na sinusunod.

Ano ngayon ang mas masaklap?

Napakasakit Kuya Eddie

2007-01-22T22:03:00.000-06:00

Kanina pa ako nakaharap sa laptop at nag-iisip ng maikukwento. Hindi naman ako makaisip kasi wan handred tayms ng tumawag itong alaga ko at panay ang hingi ng inumin. Sobra namang uhaw ang inabot ni lola! Balde-baldeng tubig na nainom e di pa rin matighaw ang uhaw. At siyempre pag panay ang danom de panay din ang banyo, ay sus! Sulet na sulet ang bayad.

Nandito ako sa trabaho ngayon. Pasado alas-diyes na ng gabi. Nakakainip! Bukas pa uwi ko mga alas-siyete ng umaga kaya, naisip ko bitbitin itong laptop at ng may mabutingting. Nag-sign in nga ako sa YM baka sakaling may naka-online ng mga amiga't amigo de solve-solve sana ako sa chat kaso wala. Nakatago lahat.

Ang alaga ko sa gabi ay mag-asawa. Yung matandang lalaki nag-uumpisa ng maging malilimutin. Retiradong doktor-OB-Gyne. Yung matandang babae ewan ko kung ano sya dati pero hindi na sya makabangon at makalakad mag-isa. Naaksidente kaya ayun nasa kama na lang maghapon. May pera sila pero sa punto ng buhay nilang ito, ang silbi na lang ng pera sa kanila e para pambayad sa mga nag-aalaga sa kanila. Sawa na nga si Dok e. Gusto ng sumurender. Nakakaawa sila, sa totoo lang.

True na true yung three stages of life e...TEENS- you have all the time and energy but no money...WORKERS- you have the money and energy but no time at OLDIES- you have the time and money but no more energy.

Kasaklap ano?

2007-01-08T20:58:00.000-06:00

Michael V. Bubble G Antology - Wag na wag

michael V you rock!!! Di nyo lang alam, ako bakla rin...babaeng bakla!

2007-01-08T20:45:00.000-06:00

NARDA by Kayokasieh

Wat's hapening to the world na? Puro kabaklaan na no? Pero enjoy ako pwamis!

2007-01-08T20:38:00.000-06:00

Wag N'yo Kaming Pansinin

Dedicated to Manay Ann....

2007-01-08T20:35:00.000-06:00

Hindi Ako Bakla

Medyo magpalamig muna tayo. Masyadong tensyunado at seryoso ang mundo kaya tawa muna...enjoy!

Thoughts of Suicide?

2007-01-08T11:07:00.000-06:00

Siya'y isang magulang na handang gawin lahat para sa mga anak. Kumakayod gabi't araw para mabigyan sila ng maalwan na pamumuhay. Kahit puyat at pagod kinakaya nyang tugunan lahat ng pangangailangan ng mga anak. Hindi sya nagrereklamo dahil masaya sya sa ginagawa nya. Kumpleto na ang pamilya, wala na syang mahihiling pa.

Akala nya ayos ang lahat. Bukas ang komunikasyon nya sa kanyang asawa't mga anak. Lahat inaaalam nya para masolusyunan agad ang anumang problema na mag-uumpisa pa lang. Akala nya lahat ay natutugunan nya, hindi pala.

Bakit may isa sa anak nya na nag-iisip na kunin ang sariling buhay? Naguguluhan sya! Saan pa ba sya nagkulang? O baka naman sumosobra? Nasasakal ba ang anak sa atensyong binibigay nilang mag-asawa? Hindi sya makapaniwala sa nabasa nya. Isang malaking BAKIT ang tanong nya sa sarili nya.

Kinausap nya ang anak. Pilit inaalam ang dahilan pero wala syang nakuhang kasagutan. Kaya sinabi nya sa sarili nya na kung ganon din lang, para ano pa ang mabuhay? Lahat ng ginagawa nilang magulang ay para sa mga anak pero ba't tila yata binabalewala ng anak? Para ano pa? De magsama-sama na sila. Yan ang naglalaro sa isip nya.

Ikalawang Yugto

2006-12-25T10:58:00.000-06:00

Sabi ng mga anak ko, di raw nila ma-feel ang pasko dito. Oo't maraming christmas lights, maraming regalo at pagkain pero may kulang pa rin. Sabi ko naman, maaaring nami-miss lang nila ang mga kamag-anak namin sa Pinas at saka dito kasi tahimik ang selebrasyon. Hindi tulad sa atin na magulo, maingay, masaya. Kahit ano lang ang nasa hapag kainan basta't may kwentuhan, biruan at kantiyawan solve-solve na.

Pansin ko lang parang lahat de-numero, in order, predictable, by schedule. Kahirap! Mas okey sana kung paminsan-minsan ay labas sa pangkaraniwan.

Tulad na lang nung nagpunta kami kina lola. First step, sa apartment nya, bukas ng mga regalo, kwento ng konti tapos alis na diretso sa lugar na pagkakainan. Kwento uli ng kahit ano, order ng pagkain at habang naghihintay ng tsibog, ikot ang mata sa paligid, ngiti, say hi & hello. Heto na pagkain, kainan na. Pagkatapos, uwian na. Ganon lang walang torya...malungkot...

Iba pa rin talaga sa atin...kailan kaya makauwi?

Christmas...The American Way

2006-12-23T18:44:00.000-06:00

Pumasyal kami kay Lola Mary nung Huwebes. Inimbita kami for dinner. Nakakahiya namang tanggihan at ilang araw ng tumatawag sa akin para makita daw nya ang mga bata. Hindi naman sa ayaw ko syang makita, talagang busy lang sa trabaho. Kaya nung magkaroon ng pagkakataon, sumige na kami.

Tuwang-tuwa sya. Ganon din si Kyle. Namiss nya rin ang kanyang lolang hilaw. Namiss nya rin yung bahay kung saan ilang taon din syang tumira. Pagkatapos ng bukasan ng mga regalo at basahan ng cards, pumunta na kami sa restaurant.

Okey na rin at least napagbigyan ko si Lola at na celebrate pa namin ang birthday ni Kristine. Thirteen years old na sya at ang hininging gift alam nyo kung ano? Pa-wax ko raw kilay nya! Pinagbigyan naman namin at ending hindi rin nya yata gusto. Sabi ko nga bata pa sya sa ganon. Pinasubok ko lang naman para matigil ng kakaungot.

Teka lang, papasok na pala ako....tuloy ko na lang bukas ha? More pix coming up!

Eto Yung Now...

2006-12-13T18:04:00.000-06:00

Heto na sya ngayon. Four years & 5 months old at sa awa ng Diyos, wala pa kaming trip sa emergency room tungkol sa diabetes. Hirap lang kaming mag-asawang i-control ang sugar nya. From 6.9 to 7.1 to 7.7 and now 8.1 ang HbA1c nya e ang level dapat e from 7.00 to 8.5.

At kanina galing sya ng ospital para naman sa allergy testing. Dust mites ang nagti-trigger ng attacks nya kaya heto kailangan madalas mag-vacuum at ang mga beddings kailangang palitan lagi at labhan sa mainit na tubig at least once a week.

Makatagpo sana ng maalagang mapapangasawa itong si Kyle....

Kyle- Then & Now

2006-12-13T17:58:00.000-06:00

Taken three months before he was diagnosed with juvenile diabetes....February 24,2004.

Why? Apay? Bakit?

2006-12-06T17:12:00.000-06:00

Nagtatakaw ako kung sa anong pagkain ay di ko alam. Di naman ako naglilihi at sinara na ng doktor ang bahay-bata ko, may kandado pa at tinapon na ang susi. In short, kahit anong pakulo gawin ni mister, wala na...nada...awan..zilch...none...

Pinasalubungan ako ng isang kaibigan galing California ng tuyo. Ang sarap talaga ng kain ko! Nakakamay at nakasalampak sa sahig habang dinadawdaw ang tuyo sa sukang maanghang sabay higop ng mainit na caffe latte. Sarap!

Kaya bigla kong naisip, bakit pag nasa ibang bansa ka, kasarap kumain ng tuyo? Pag nasa pinas, kulang na lang bumukol sa lalamunan mo yung tuyo dahil di mo malunok sa sama ng loob? Pakiramdam mo non, super duper dukha ka pag mga tatlong araw ng yun ang inuulam mo pero heto ako, palibhasa nasa Tate, wala akong pake kung ilang araw nang sya ang ulam ko?

Kanina naman, asim na asim ako. Parang gusto ko ng manggang manibalang kaso wala naman dito. Ang mga mangga kasi dito e yung mamula-mula ang balat at ang laman nya e madilaw tapos ang lasa e lasang gamot. Ikot ako sa grocery at nag-iisip kung ano ang pwedeng pamalit sa maasim na mangga. At yun, nakita ko na! Mansanas na kulay berde (granny smith).

Dampot ako ng lima at nag-apurang umuwi. Hinugasan, inalisan ng buto at hiniwa sabay kuha ng ginisang bagoong alamang sa fridge at voila! Heto ako ngayon sa harap ng computer at nagba-blog habang ngumunguya-nguya tungkol sa katakawan ko. Masarap pero wala pa ring tatalo sa manggang kalabaw natin.

Isang pagkain pa na naisip ko yung dinengdeng. Isa pa yan, pag sa pinas mo ulam yan every other day e feeling mo rin amoy padas ka na. Dito kung magluto ako talaga non marami, para isang bahuan na lang sa kabahayan at isang murahan na lang ng mga kapitbahay. Tantiya ko nga, pag nagbubukas na ako ng mga bintana alam na ng mga neybor ang lulutuin ko. Para sa kanila, nuknukan ng baho yan pero sa akin, ay naku! Amoy pinas yan no! Heaven!

Sign of homesickness siguro itong aking mga food cravings. Nakadagdag pa yung mga recipes na nasa blog ni Ella. Gusto ko na namang umuwi. Gusto ko namang maranasan uli ang Pasko sa atin. Wala akong pakialam kung tuyo o tinapa at dinengdeng ang aking kakainin basta't makasama ko lang uli ang mga kapatid ko at si itay.

O baka naman naglilihi nga ako?! Ma-imagine nyo ba kung pano mabuntis ang na-ligate na? Alam nyo ba kung saan bubukol?

Sa likod...ala humpback! Waaaaaaaaaaaaaaa!!!!

"Ay baliw na sya".

Yan ang nasa isip mo hano?

Pahabol...

2006-12-06T11:58:00.000-06:00

2006-11-25T14:40:00.000-06:00

Three days before Thanksgiving, nagcelebrate na kaming pamilya kasi may pasok kami pareho ni Mister. Kaya heto, punta muna sa Mall at nagkulitan sa Food Court.

Napansin ko lang mula nung madalas akong wala sa bahay, laging nakasiksik sa akin si Kyle. Minsan nga nakikiusap pa na wag na lang akong pumasok. Kawawa nga e. Nasanay kasi na 24/7 magkasama kami.

Anyway, pagkatapos ng kulitan diretso na kami sa sinehan. Si Robert at si Kaye kay James Bond komo di pwede kay Kyle dun kami nina Kristine sa Santa Clause 3. Akala ko mag-eenjoy si Kyle. Di pa man nag-uumpisa ang palabas, busog na sa popcorn kaya nakatulog tuloy. Gumising lang nung pauwi na.

Diretso kami sa Applebee's para mag-dinner. Nagustuhan naman ng mga bata ang inorder nila kaso wala pa sa kalahati, umayaw na at busog na raw. Kaya ending, take home ang tira.

More pix...brb...

Pano Mo Kakamutin?

2006-11-18T14:17:00.000-06:00

Nung bata pa ako, may tiyahin ako na kahit hirap sa buhay e parang wala lang. Okey lang sa kanya kahit lumipas ang araw na hindi nya alam kung papano hahanapin ang susunod na kakainin. Siguro dahil sa mahirap na nga ang buhay e lalo pang hihirap kung dadaanin sa reklamo at init ng ulo.

Matagal na syang patay pero bigla ko lang syang naalala. Siguro dahil sa mga kakaiba nyang dayalog pag sinasabihan nya ang mga anak na kahit galit na sya e may touch pa rin ng humor ang pagmumura nya. Pinag-isip nya ang inosente, busilak at dalisay kong utak sa mga salita nya, tulad nito:

"Ano ba, gabi na a! Umuwi na kayo! Madilim na nandyan pa kayo sa labas baka isipin ng mga tao MALANDI PA KAYO SA BUBULE." Isip tuloy ako, pano ba maglandi ang bubuli? Meron bang ganon? Kaya ang ginawa ko minsan, pumunta ako sa likod-bahay namin,sa may palayan at sagingan at naghanap ng bubuli. Pinagmasdan kong mabuti kung panong maglandi, ayaw namang gumalaw at nakipagtitigan lang din sa akin. Nung tumayo ako biglang kumilos ng napakabilis na parang kumakandirit. Yung katawan nagkandapili-pilipit. Kaya ang konklusyon ko, siguro dahil sa magaslaw na galaw kaya nasabi nya yung malandi pa sa bubuli.

"PAKARAT! PATUTOT!" Isip uli ako, ano kaya koneksyon non sa torotot? Dahil ba magkatunog lang sila o may koneksyon talaga?

"MAKATI PA SA GABE." OO talagang makati yun dahil pag tinutulungan ko noon ang inang na magbalat ng bunga at tangkay, nagkakati talaga kamay ko. Komo nga hindi pa nababahiran ng kabastusan ang mura kong isip, hindi ko sya talaga ma-gets.

"MAKATI PA SA HIGAD." Yan talagang alam kong makati dahil nung minsang umakyat ang kuya ko sa puno ng sampalok at nahigad, talaga namang namantal ang buong katawan kaya pinaliguan ng suka ni inang. At agen dahil wala pa ngang bahid kamunduhan ang bubot kong isip, hindi ko rin sya na-gets.

"MAKATI PA SA GALIS-ASO." Ay! E teka lang pakati na ng pakati ito talaga! Parang gusto ko ng magkamot a! Kahit ano namang usisa ko kung bakit e wala namang magkainteres na magpaliwanag.

Fast forward.... Ngayon alam ko na yun. Mga metaphor lang pala. Sadyang ginawa/sinabi para hindi ma-gets na mga bata. Figure of speech tapos heto ako't literal ang hinanap na paliwanag.

Ngayon alam ko na dahil hinog na at bukas ang isip sa bagay-bagay sa mundo....charrriing! Ang totoo kamo mulat na sa kamunduhan! At ang ebidensya?

Heto.....

What the?!!

2006-11-17T13:41:00.000-06:00

Nung isang araw lang mainit, ngayon snow? Nagtaka pa ako e nasa Iowa kaya ako. First time ng mga dalaga ko makakita kaya heto tingnan nyo ang kasabikan.

One Fine Autumn Day

2006-11-15T12:05:00.000-06:00

Mother Dear

2006-11-01T13:00:00.000-06:00

Napakatagal na nating di nagkita, miss na miss na kita. Napakarami ng nangyari at nabago sa buhay ko simula noong Pebrero 28,1989. Tandang-tanda ko ang araw na iyan dahil yan ang araw sa buhay ko na kinatatakutan kong dumating at hanggang ngayo'y hinihiling na sana'y di na dumating pa. Ang araw na ibinuhos ko lahat ng luha ko sa paniniwalang sa pagtulo at lakas ng sigaw ko ay maibabalik ko kayo...sa pag-aakalang baka pag umiyak ako ng umiyak ay magising kayo sa mahimbing ninyong pagkakatulog. Napakasakit Inay. Hindi ko alam kung paano haharapin ang bukas na wala kayo sa tabi namin. Ayoko na ring mabuhay.

Bilang ina, alam ko ayaw nyo ng gaanong attitude na basta na lang susuko. Kaya siguro kahit nakaburol pa kayo, gumawa kayo ng paraan para hilahin ako patayo mula sa malalim na depresyon. Isipin nyong puntahan ako ng "trabaho" sa bahay natin? Siguro naisip nyo na komo right after graduation, sa Heart Center na tayo tumira ng kung ilang buwan dahil sa sakit nyo, feeling nyo siguro kayo ang nakapigil sa akin sa pagjo-job hunting. Kagustuhan ko yon Inay. At believe or not, yung experience ko na yun sa ospital ng halos pitong buwan ay napapakinabangan ko ngayon. Pag nga binabalikan ko yung nakaraan, I can't help but think na talagang hinanda nyo ako para sa kinabukasan, sa magiging buhay ko sa ngayon.

Naalala ko pa, lagi nyong sinasabi noon na sana bago kayo pumanaw, makita nyo man lang ang mga apo ninyo sa aming huling tatlong mga anak nyo na wala pang asawa. Medyo hindi tayo napabigyan ni Lord don. Hindi Nya na rin siguro matiis yung makita kayo na namimilipit sa sakit ng dibdib.

Kami rin ho ni Robert ang nagkatuluyan. Si Kuya Ed at Ate Edith rin at si Kuya Ike at si Gigi. Tatlo ho ang naging anak namin at naku nay, may apo kang american citizen! Mga green card holders na rin kami at yun nga ang dahilan kung bakit matagal akong hindi nakadalaw sa inyo. Nandito na ho kami ng mga bata sa Iowa. Nakuha namin sila nitong June lang. At talagang itinaon namin na umuwi ng June para nandon kami sa birthday nyo. Ang saya nga nung June 1. Nagsalu-salo kaming magkakapatid, lahat ng apo nyo nandon, kagulo pero masaya! Binging-bingi nga si itay sa karaoke e. Tapos non, pumunta kami sa puntod ninyo at dun tinuloy ang kwentuhan para kahit papano, ma-update naman kayo sa tsika.

Si Kuya Ed at Ate Edith tatlo na rin ang mga anak, kabaligtaran namin. Sila dalawa ang lalaki at isang babae, kami e dalawang babae at isang lalaki. Si Kuya Ike at Gigi, dalawa--isang babae at isang lalaki. Kung nandito lang kayo matutuwa kayo dahil sa amin lang kayo nina Kuya bumawi pagdating sa apong magaganda!

Ang Itay naman ho, sa awa ng Diyos ay malakas ang katawan considering na hindi na sya nakakakita dahil sa glaucoma at may emphysema pa. Regular nga ho ang punta nya ng doktor para kung ano ang problema ay maaksyunan agad. Wag ho kayong mag-alala at hindi namin pinababayaan ang Itay.

Ang mga apo nyo naman na sina Kaye, Kristine at Kyle ay ayos lang din lahat. Yun nga lang si Kyle medyo nakuha na agad yung mana nya sa lahi natin--diabetes. Pero wag kayong mag-alala, dito pa ba naman sa Amerika? Ang mga dalaginding ko naman ho ay nakaka-adjust naman ng maayos sa paraan ng pamumuhay dito. Sa schools ho'y humahataw din kaya sana magpatuloy. Si Kristine ho e dalawang beses na-accelerate at nung Parent-Teacher Conference dito, nagulat kami kasi nung inabot ng teacher ni Istin yung folder may ribbon, honor student pala! Ang mga grades nya straight As! Si Kaye naman ho ay ganon din puro A bukod sa Physics na ang nakuha nya e C. Sayang nga e. Sabi ko nga yung Pre-calculus na pinasusubok palang pakuha sa kanya kung kaya nya e A ang grade tapos dun sa Physics na yun na talaga level nya e C? Masyado daw kasing mabilis magsalita yung teacher nya tapos nasa may gawing likod pa sya. Nangako naman na pagbubutihin nya next time. Ayoko namang ma-pressure sa pagna-nag ko at teacher na rin ang nagsabi na give her time at ilang buwan palang naman daw dito. Ngayon nga kakatanggap ko lang ng text, sabi nya B na raw, malapit na sa A.

Alam ko Nay kung nabubuhay kayo, matutuwa kayo sa kanila. At alam ko rin na magiging proud kayo sa akin dahil kahit papano may na-accomplished na ako ng konti. Naalala nyo ba nung minsang magpahula kayo ( e hindi naman kayo naniniwala don, nakatuwaan nyo lang) sabi sa inyo may anak kayong makakapag-abroad? Sabi nyo pa nga sa akin baka ako yun at nakikita nyo sa akin na ako ang makakagawa non? Well, heto na nga Nay. Sugod ako rito sa Amerika na bitbit ay maleta, dala ang pangarap at baon ay dasal. Walang kakilala, di alam ang pupuntahan hindi alam kung paano magkakapapel pero tuloy pa rin dahil dala ko sa puso ko ang hangaring matupad ko ang pangarap nyo.

Pagpasensyahan nyo na sana kami at hindi kami nakadalaw sa puntod nyo ngayong Undas. Pero wala man kami ron, hindi kami nakakalimot sa pagdarasal at hinding-hindi namin kayo malilimutan.

Miss na miss na kita Nay...mahal na mahal ko kayo...sa muli nating pagkikita...

Ang inyong nagmamahal na bunsong anak,

Len-len

Hay Buhay..

2006-10-27T13:16:00.000-05:00

Tungkol ito sa isang kaibigan. Naaawa ako sa kanya. Mas may edad sa akin at ako ang kapalitan nya sa trabaho pag gabi para makabawi sa puyat. Nag-aalaga sya ng mag-asawang parehong may kahirapan asikasuhin. Yung lalaki mabait pero nag-uumpisa ng lumala ang alzheimer's. Yung babae maldita panay sigaw at maya't maya tatawagin ka. Yun bang tipong wala syang ideya na tao ka pala at marunong mapagod.

Maghapon at magdamag na sila-sila lang ang magkasama. Live-in kasi sya at isang araw lang ang day-off na kadalasan e wala pang mapuntahan kaya ang ending, dun din sya nakakulong sa kwarto nya. Napakalungkot ng ganong buhay. Ba't di ko malalaman e naranasan ko na kaya yun. Para kang maloloka lalo na pag may problema pa sa 'pinas.

Itong kaibigan ko, marami na syang napuntahan. Sa Hongkong, Macau, Europe at huli dito nga sa Tate. Iba-ibang lugar pero pare-pareho ng trabaho....magpaalila sa banyaga. Tayong mga pinoy, okey lang kahit hirap ang loob at katawan basta may pangtustos sa naiwan sa Pilipinas. Kahit na yung mga mahal sa buhay na sinasabi ko e edad 23- 25 na, na kay ina pa umaasa. Hiwalay sa asawa itong kaibigan ko kaya mag-isa nyang kinakaya ang pagpapaaral sa mga anak na hanggang ngayon e wala pa ring natatapos dahil palit ng palit ng mga kurso.

Regular ang padala nya ng pera sa dalawang anak, isang lalake at isang babae. Bukod pa sa nakukuha nilang renta kada buwan sa paupahan nila sa Manila at bukod pa uli yung extrang hingi dahil sa "kuno" kailangan ng ganito, ganyan sa eskwela. Hindi naman natin sya masisi dahil tulad nya, ganon din ako nung nasa Pilipinas pa mga anak ko. Feeling ko kasi yun lang ang paraan para kahit papano makabawi ako sa pagkakalayo namin. Sa paraang sa pera na lang pinupunan ang pagmamahal na dapat sana e sa halik at yakap at personal na pag-aalaga mo maipapakita.

Pero hanggang saan ang paghihirap at pagsasakripisyo ng isang magulang para sa anak? Lalo't ang anak na pinaglalaanan mo ng lahat ay wala namang pakundangang magpasarap sa perang halos dugo at pawis ang kapalit bago kitain? Sa anak na gusto mong mapagtapos bago man lang maubos ang lakas mo na syang puhunan mo sa trabaho? Sa anak na araw-gabi syang laman ng isip mo kung kumain na ba, kung wala bang sakit, kung okey lang sila...sa anak na syang inspirasyon at lakas mo para labanan ang lungkot at kayanin ang lahat ng hirap?

Sa anak na buong akala mo'y nagpupuyat gabi-gabi sa pag-aaral yun pala'y sa sugalan inuumaga? Sa anak na ipinagdarasal mo gabi't araw na ilayo sa masamang bisyo at barkada pero daig pa ang pugon sa paghitit ng sigarilyo at tila buslong butas kung uminom ng alak? Sa anak na sinusustentuhan mo dahil hindi pa nila kayang tumayo sa sarili nilang mga paa pero may binubuhay at pinag-aaral pala? At di ba't napakasaklap kung malaman mo na ang gumagawa non e yung anak mo pang babae? At ang inaalagaan ay edad disi-sais lamang at BABAE rin?

Daig mo pa ang sinaksak sa dibdib ano? Sabi ko nga kay 'igan, di na bale kung sya'y girl, boy, vakla, tomboy anak mo yon. Tanggapin mo kung ano sya pero ang masaklap, ni sarili nga nya di pa nya kayang buhayin, bubuhay pa ng iba? At ang pinangtutustos e datung ni Madir, di na yata tama yun. Dapat yan turuan mo ng leksyon. Alam nyo ba ginawa ni frend? Pinalayas ang kaluskos-musmos sa bahay nila at pinakulong si Adan na nagkatawang Eba. Isang linggo lang daw para magtanda.

Kung kayo nasa lagay nya, ano gagawin nyo? Ako? Tatawirin ko na lang ang tulay pag nandyan na....

Gala Muna Tayo!

2006-10-17T19:16:00.000-05:00

Kahit gaano kahigpit ang schedule, kailangang mag-set aside talaga ng time para sa family outings. Baka isipin naman ng mga anak ko na dinala namin sila rito pero di naman namin maasikaso dahil sa kakatrabaho. Di ba kaya naman tayo nagpapakakuba sa pagkayod para sa kanila? Kaya tara na! Sama na sa gala ng Pamilya Promdi....

First three photos, kuha dito sa bahay, with some friends. Yung iba, kuha sa Omaha Zoo, Nebraska then sa Boone, Iowa to spend a " Day out with Thomas". Gift namin kay Kyle kasi hindi namin na-celebrate yung actual birthday nya, tapos katatapos lang ng hernia repair surgery nya kaya he deserve some fun.

Dami nga nyang hakot. Tuwang-tuwa sya talaga! Binilhan namin sya ng Thomas Shirts & Cap, Thomas Cup, books, stickers. Inilayo ko na sa gift shop at susme, tarantang-taranta!

Unang gala naming pamilya e sa Adventureland Park, Altoona, Iowa. Kaso walang na-develop na pictures. Kadidilim kaya wala akong na-upload. Go rin kami sa Mall of America sa Bloomington, Minnesota. Kaso mas bilib ang mga anak ko sa Mall of Asia. Pero okey na rin sa kanila kasi may mga rides sa loob.

Pero ang talagang hanggang ngayon e gulat pa rin sila e sa laki ng servings ng tsibog dito. Nakikita palang nila yung dami ng pagkain sa harap nila e busog na raw sila. Dito kasi walang takal-takal. Sa Pilipinas nga naman, de takal ng tasa kumbaga bitin ka. Dito, susme, solve-solve ka talaga! Wala lang litrato at nakalimutan dahil mga gutom..hehehe...

Next update Manay Ann per your request, schooling ng mga bata. Pansamantala, babu muna at maglalaba pa si ako.

Bragging Time!

2006-09-09T07:38:00.000-05:00

Pasensya na kayo. Medyo umiiral ang pagka nanay ni promdi. Gusto ko lang i-share itong mga artworks ng anak kong panganay.

Her name is Kaye. She's 15 years old currently studying at Lincoln High School here in Des Moines. Matalinong bata, mabait at homebody. Ito ang mga pinagkakaabalahan nya pag may freetime sya bukod sa mag-computer maghapon...joke!

Enjoy and please tell me what you think....

kaye's masterpiece...

Check This Out!!!

2006-09-03T17:24:00.000-05:00

Kwentong Tambay
Chances are you've come across Nicanor David's Kwentong Tambay. David, aka Batjay, is the latest in a long line of folksy writers -in his case, writing about Filipino OFW life with earthy wit.
He emailed me some time ago, asking if I'd write an introduction for his book. There is no greater honor -or pleasure- for a writer, than to be asked to do so; so I accepted not only with pleasure, but enthusiasm.
He seems strangely concerned that his writing style and some of his subject matter might get his book banned by certain distributors or bookstores. I hope not; he said an introduction penned by me might help. I told him I wasn't so sure, but anything to help!
His book is extremely moderately priced, at Php 100.00 a copy. If you go to the 27th Manila International Book Fair, you can get a copy. Look for PSICOM (the publisher), booth 216. And if you can't make it, start pestering your local book store to carry copies.
And so here's the introduction I wrote in my execrable Filipino. Hopefully the actual book has an edited version.
Si Batjay, mabait pero…
Medyo bastos. Nakakatawa siya. Nakakaaliw. Nakakagulat -at minsan, siyempre naman, nakakahanga. Sa larangan ng panunulat, higit na hinahahanap n gating lipunan ang maituturing tutoo, o matapat, na tinig ng pangkaraniwang tao. Sa mga pahinang ito ay makikita at mababasa natin ang isang tutoong Juan de la Cruz, na siya'y minsan tamad, minsa'y puno ng mga dalisay na damdamin, at paminsan-minsan din ay dinidemonyo at nagdadaing.
Masasabi natin n wala sigurong sulok ng mundo na hindi sinugod ng Pilipino, mga kakabayan natin na naghahanap at nagtitiis, upang makamit ang mga oportunidad upang maging mas maginhawa ang buhay para sa sarili at sa kanilang pamilya. Isa na sa mga nag alsa-balutang mga "kebab" (kababayan) ay si Batjay; isa siyang kasapi ng diyasporang Pinoy, ang mga ika ngang "bagong bayani".
Kung saan man ang Pinoy, doon din mahahanap ang kasiyahan,ang di-malubog at di-malulunod na pagmamahal sa ligaya, kanta, pagkain at pakikisama na masasabing genuwayn na tatak ng pagka-Pinoy.
Sa papamagitan ng mga kuro-kuro, muni-muni ni Batjay mamasdan natin ang kabihasnang Pilipino; at kasapi nito, ang sari-saring mga kulturang bumubuo ng sibilisasyong Pinoy.
Ang manunulat na may abilidad, ay may kakayahang gawin sariwa ang mga nadaanan natin, sa pamamagitan ng pagkuwento ng mga nadaanan nila. Sa mga pahinang ito, bumalik sa akin ang mga nadaanan ko sa abroad. Nung nag aral ako sa Amerika, kung ano-anong mga katarantaduhang tanong ang tiniis ko.
"Nasaan ang Pilipinas?""Ah, malapit kami sa Hapon-""Ah! Ibig mong sabihin, malapit sa Canada?"—At paano mo na naman isasalin sa wikang Inggles ang ngek?
At hindi lang iyon ang mga ngek-ngek na tanong:
"Pilipino ka?""Oo.""Ganun? Paano kayo umaakyat sa mga bahay niyo sa mga puno?""Aba, eh, siyempre sa pamamagitan ng rope ladder, pero yung mga may kaya ay may eskalaytor…""Talaga? Ang galling naman!"
Gusto kong sabihin sa mga ganung panahon, "magaling, your face!" At 'yun din ang ginagawa ni Batjay paminsan-minsan.
Pero alam mo naman ang Pinoy –pa ismayl-smayl; tapos todo lait pag kasama ang kapwa Pinoy: "biro mo naman yang mga 'yan, kung ano-ano ang iniisip tungkol sa atin!" Mabuti pa si Batjay, marunong bumara –at sa paraan kung saan nahuhuli niya ang ating kiliti.
Sigurado akong may sisinta kay Batjay dahil prangka siya mag sulat; hindi niya iniiwasan ang mga bagay na iniiwasan ng iba.Ngunit sa aking pananaw, kung ganun kakitid ang kanilang kaisipan, malamang hindi sila marunong ngumiti. At ang taong ayaw ngumiti ay malamang hindi Pinoy –at tutal, di naman magiging mambabasa ng librong ito.
Ngunit, dahil binabasa mo ito, ano pa ang hinihintay mo? Buy dis book. And make basa. Now, na!
Manuel L. Quezon IIINew Manila, Quezon CityJuly 4, 2006Ika-60 anibersaryo ng pagbalik ng kalayaan ng Pilipinas--

Finally!

2006-09-01T09:34:00.000-05:00

Hay naku! Sa wakas may lisensya na ako. Pagkatapos ng ilang beses na paglagpak, napasa ko na rin! Parang pakiramdam ko, I'm free! Babu na sa pagtawag ng taxi para sunduin ang mga anak ko school nila at babu na rin sa paghihintay ko sa sundo pagkatapos ng trabaho at makakapag-grocery na ako anytime na gusto ko without waiting for Fafa to come home from work!

After working from 9P-7A, my husband and I decided to go to DMV this morning. Kaaga nga namin. Pagkahatid sa mga bata diretso kami ron and by 8:15A nakasalang na ako. Ako nga unang "parokyano". Naawa na lang siguro kaya ako pinasa.

Ah, basta! Ang importante mada-drive ko na yung sasakyan na binili ni wishart sa akin a month ago.

O pano? Mamalengke muna si Promdi.

P.S.

Babu na rin pala kay "Damulag", my trusted kalabaw..hehehe..

The Elusive D.L.

2006-08-27T15:03:00.000-05:00

Nakakainis! Dalawang beses na akong nag try na kumuha ng license kaso palaging lagpak. Kainis talaga! Kung kailan talagang kailangan kong makapasa sa driving test lalo naman akong inaasar! Grrrrr!!!

Napakarami naming lakad na dapat e hiwalay naming asikasuhin ng Mister ko. Mga appointments sa doktor, punta sa schools ng mga bata lalo't nagsimula na ang klase. Pagpasok at pag-uwi galing trabaho, hay naku inis talaga ako. Pag ako hindi pa pumasa sa ikatlong test, sasakay na lang ako sa kalabaw. Talagang pang kalabaw lang yata ang byuti ko.

Eniweys, isa pa at pag wala pa rin, eenroll na ako sa adult driving class/lesson.

Pasukan Na!!!

2006-08-14T08:45:00.000-05:00

Umpisa na ng klase ng mga anak ko kaya umpisa na rin ng bakasyon ko sa blogging. Kaya mga tsong at mga tsang, babu na ako.

My indefinite leave, starts.......NOW!

Naranasan Nyo Na Bang....

2006-07-26T15:11:00.000-05:00

Marami akong naging karanasan sa California nung ako'y nag-caregiver dun ng halos isang taon. Nung mga panahong yun na wala pa akong berdeng papel. Pag binabalikan ko ng tanaw, natatawa pa rin ako kasi sa klase ng trabaho na yun, pag hindi mo hahanapan ng humor ang bawat sitwasyon e baka mapabilang ka na sa kanila na bumubulong-bulong. Hindi ko sila pinagtatawanan o kinukutya sa sitwasyon nila, paalala lang, dahil alam kong pag tanda ko dun din ang punta ko. Mahal ko ang mga naging alaga ko dun at ni isa wala kong sinaktan pisikal man o berbal dahil naiintindihan ko ang lagay nila. Ito'y napagkukwentuhan lang natin...

Naranasan nyo na bang mapukpok ng shower head? Ako ho'y napukpok na ng isang residente nang minsang pilitin kong paliguan. Katakot-takot na bolahan para maaya ko sa loob ng banyo. Makulit din naman ako kasi sinabi sa akin na wag kong basain ang buhok nya kaso binasa ko pa rin kasi ubod ng panghe! Hindi pwede ang ganon sa carehome kasi pag inabutan ka ng licensing at nag-inspeksyon, yari ka.

Ang sakit nga e kaso wala ka namang magawa. Hindi pwedeng patulan. Inapura ko na lang ang pagpapaligo para matapos na sya sa kasisigaw at kahahataw. Ginalingan ko na lang sa pag-ilag.

Naranasan nyo na bang batuhin ng dumi? As in tae? Ako ho'y nabato na rin. Sa gulat ko nga, nasalo ko pa! Hindi umubra husay ko sa pag-ilag. Sa loob-loob ko nga, galing ko pala sumalo kung sakaling bola yun! Isang madaling-araw yun, sarap ng tulog ko sa carpet sa living room ng bigla na lang nangamoy ang buong kabahayan. Inisa-isa ko agad ang kuwarto at hinanap ang ubod ng bahong amoy na yun! Sa kahuli-hulihang kwarto, nakita ko si Lola, nagkukuyakoy sa gilid ng kama at kakanta-kanta pa. Nung buksan ko ilaw, ay na! Bahid-bahid sa kurtina, sa kama, sa sahig, sa katawan nya mula ulo hanggang paa! Nang makita ako yung dakot na yun sa loob ng salawal nya sa gawing pwet sabay bato sa akin---ngekkk, nasalo ko! Matuk mo yon?! Ididbribol ko pa sana at ipapasa kaso di bale na lang. Pinaliguan ko na lang sya.

Naranasan nyo na bang makatulog kahit may nagsisigaw ng "help me" sa paligid? Nung umpisa ho'y di ako makatulog dahil hindi ako makatiis na hindi lapitan at baka may problema talaga. Kaso yun pala ang problema nya, magsisigaw ng help kahit walang dapat i-help. Mga dalawang linggo ho akong hindi napagkatulog at ako'y nagmistula ng puyat at payat na unggoy. Kaya pinilit ko na rin ang sarili ko, inimadyin ko na lang na si Madonna yung nagko-concert sa kabilang kwarto. Kaya ayun gabi-gabi masarap na ang tulog ko dahil music to my ears na ang mga sigaw nya. Magdamag yun!

Kaso eto ang hindi ko inaasahan, pag huminto na sya sa kasisigaw at napagod na. Hindi naman ako makatulog ngayon dahil natatakot naman ako na baka nalagutan na ng hininga. Kaya pag nahinto ng help me, punta ako sa kwarto nya to help her. Gulo ano?

Naranasan nyo na rin bang makapagpatayo ng isang taong ayaw tumayo? Ako ho'y nagawa ko na yan. May isa akong alaga na buhat ng dumating ako dun sa carehome e ni hindi ko nakitang naglakad. Sabi nila'y nakalimutan ng maglakad. Ayaw ding magsalita. Nakalimutan na raw. Iniksperimento ko. Araw-araw pag tapos na ako sa trabaho ko, uupo na ako sa tabi ng wheelchair nya at kakausapin ko at pipilitin kong tumayo. Araw-araw ho yun, walang paltos! Halos mag-aanim na buwan kong ginawa. Ayaw talaga kaya naisip ko, nakalimutan na nga yata.

Minsan nagluluto ako sa kusina. Bigla na lang may nakita ako sa gilid ng mata ko na gumagalaw! Laking gulat ko dahil si Lola, nanggigilid sa oven! Malaking problema din pala pag naglakad dahil kailangan mong sundan.Maya't maya naman tumayo. Ay sus, wala akong matapos na trabaho.

At nakapagsalita rin, nung tinanong ko kung maganda ako, pagkahaba-habang "wellllllll" ang lumabas sa bibig dinugtungan pa ng utod lakas na "NOOOO".

Ay simula non, hindi ko na sya kinausap at hinayaan ko na lang na palaging nakaupo sa degulong na silya at manood ng tv maghapon. Sama ano?

Naranasan nyo na bang sabihan ng mang-aapi? Ako ho'y nasabihan na ng ganon. May naging alaga kasi ako na sobrang malilimutin. Ginugutom ko raw sya. Unfair daw ako, yung iba may ice cream, sya wala kahit nasa harap nya pa yung platong pinagkainan nya. At kahit kakakain nya na sya na yung kusang umayaw, hindi pa nakakaalis sa hapag-kainan, sasabihin na "i'm hungry". Kahit sa pagdumi, deny to death sya na hindi sya ang nagkalat ng dumi sa banyo, baka ako raw. Susme, e sya lang kaya mag-isa sa loob no? At the end of the day, tanong ko na sa sarili ko, ako ba'y sino?, sino ako? Sino ba sila? Nosi balasi? Ehek!

Talagang ang tao pag nagipit,kahit sa ebak kakapit. Hindi ho ako nahihiya na sabihing sa paghuhugas ng pwet ng may pwet ako at ang pamilya ko nabuhay. Maselan din ho akong tao, pero nawala lahat. Mahina ho ang sikmura ko kaya nga nung unang hugas ko ng ebak, sukang katakot-takot yan. Tumatak na lang sa isip ko yung sinabi ng kasama kong nagkaedad na sa pagke-caregiver, "isipin mo na lang kada hugas mo ng puwet, dalar ang kapalit."

Nakumbinsi ko rin ang sarili ko. Naging mantra ko na nga yun. Share ko lang sa inyo ang dasal ng dukhang caregiver na tulad ko.

"Salamat po sa mga matatandang ito na ipinagkatiwala nyo sa amin. Pinapangako po namin na sila'y aalagaan at paglilingkuran ng mabuti sa abot ng makakaya namin. Dagdagan mo pa po ang puwet na huhugasan namin at duming sisinghutin na sa gano'y madagdagan pa ang ipon namin. Amen."

2006-07-25T13:50:00.000-05:00

ASIAN BACKSTREET BOYS (Funny Videos)

Video Code provided by VideoCodeZone.Com

Promdi Version of BackStreet Boys

2006-07-25T13:37:00.000-05:00

>ASIAN BACKSTREET BOYS (Funny Videos)

.hov:hover{background-color:yellow}

Video Code provided by VideoCodeZone.Com

This is sooo funny guys! I don't know what got into me but I'm so into video blog nowadays. Influence of my daughters, maybe?

Anyway, I really like this one and I hope you do, too.

2006-07-22T16:06:00.000-05:00

Kiss Me - Sixpence none the richer

one of my favorites...just want to share with you all!

Isang Personal na Liham Para kay Kyle

2006-07-16T00:05:00.000-05:00

Ipinanganak kita four years ago. Tuwang-tuwa kami kasi dininig ng Panginoon ang hiling namin nni Papa mo na pagkalooban kami ng anak na lalaki. Sa halos walong taon mula nung huli kong pagbubuntis, hindi ko na inisip yung hirap ko sa paglilihi at dusa ng opera basta lang mapasaamin ka.

Walang kahirap-hirap ang naging pagbubuntis ko sa iyo. May morning sickness ng konti pero hindi kasinggrabe ng sa mga ate mo, na naoospital pa ako at ayaw kumain ng kahit ano. Sa iyo kahit ano kinain ko. Tinalo ko pa nga si Papa sa lakas kong kumain! Imaginin mo, mula 100 pounds to 150 pounds ang naging timbang ko! Heavy ano?

Tulad rin ng pagbubuntis ko sa mga ate mo, walang palya ang bisita ko sa doktor at inom ng vitamins para masiguro na healthy ka. Mahilig ako sa kape pero naihinto ko yon at kahit hate na hate ko ang gatas, sige inom ako para sa iyo. Iniwasan ko ring mai-stress at mag-isip ng kung anu-anong negative kasi baka paglabas mo, muka ka kaagad problematic. Ayokong magkaroon ka ng mukhang "only a mother could love."

Hanggang sa dumating na ang araw na pinakahihintay namin...July 15, 2002 alas-kuatro ng madaling-araw nungdumating ka via cesaerian section. Hindi ka umiyak agad na syang ikinabahala ko. Pero nung pinalo ka ng doktor, nakupo! lalaki talaga, ang laki at lakas ng boses mo!

Napakalusog mong bata. At napakabait. Hindi mo nga iisipin na may bata sa bahay ng amo ko dati kasi ni hindi ka umiiyak. Lumaki ka sa kuna at kalimitang kumakausap sa iyo e si Elmo, si Big Bird, si Bert & Ernie, si Barney, si Caillou at ang favorite mo hanggang ngayon, si Thomas the Tank Engine.

Treat na sa iyo yung makalabas ka ng kuwarto natin. Hindi ko kasi mahayaang makagala-gala ka sa kabahayan ng amo namin kasi maraming mamahaling gamit. Baka pag may matabig ka e masaktan ka at isa pa, wala tayong pambayad. Sanay ka na kami lang ang nakikita mo pero hindi ka takot sa tao. Kahit sinong makita mo, nginingitian, binabati, kinakausap at sinasamahan mo. Mananakaw ka nga sa aming bata ka e.

Hanggang isang araw ng Mayo 2004, napansin namin na parang matamlay ka. Yung dati-rating paglalaromo na hindi ka kaagad napapagod ay hindi mo na kaya. Naging bugnutin ka at iyakin. Ibang-iba sa dating ikaw. Kaya alam namin ni Papa na may nararamdaman kang hindi maganda.

Dinala ka namin sa ospital hindi lang isa o dalawang beses kundi makatatlo. Sa mga unang punta natin, wala daw silang makitang problema sa iyo. Baka daw trangkaso at ang sabi pa "you will get over it." Uwi kami uli na maluwag ang loob dahil sa pag-aakalang wala ngang problema...na okey ka lang...na mawawala rin kung ano man yun.

Nagkamali kami dahil lalong kang humina, ayaw mong kumain at puro inom ka lang ng tubig. Pag naman napilit kitang kumain, susubo ka pero ka umiiyak at nanginginig. Sama-sama na ang luha mo, laway at sipon. Pinipiga ang puso ko. Gusto ko kitang tulungan pero hindi ko alam kung sa paanong paraan. Napakasakit sa amin ni Papa na makita kang nahihirapan.

Yun ding oras na yon, napag-usapan namin na kailangan kang bumalik sa ospital. Sa pagitan lang ng tatlong linggo, your condition has turned from bad to worse. At ang masaklap pa nito, wala na naman daw problema sa iyo! Painumin ka lang daw ng Tylenol at kung hindi pa rin ayos, ibalik ka uli sa kanila.

Hindi pumayag si Papa mo, anak. Hindi kami uuwi hanggat hindi namin alam ang problema. Sinabi nya na may nagsuhestiyon sa kanya na ipa-blood test ka namin.Na sya namang ginawa ng doktor. Ilang saglit pa, nagulat kami dahil ilan na silang pumasok sa kuwarto natin dala ang resulta ng blood test mo.

Ang blood sugar level mo na pala ay halos 600 na! Pinapunta agad tayo sa Children's Hospital at sa emergency room, halos ako ang mamatay para iyo anak ko... ilang nurses ang nakadagan sa iyo para lang mahanapan ka ng ugat para sa suwero. Sobra ka na raw dehydrated kaya it took a Life Flight nurse para lang makahanap ng ugat.

Ang verdict? You are diabetic. Type 1. Insulin-dependent for the rest of your life. Ang ikinasasama ng loob ko, 20 months ka pa lang. Kasalukuyang nag-eenjoy sa pagtikim ng mga pagkaing bago sa panlasa mo. Kasalukuyan palang nagdidiskubre ng mga bagay-bagay sa paligid mo. Pero ba't nasentensyahan ka na agad ng panghabambuhay na parusa? Ano ang malay ng batang kasing-inosente mo? Matagal bago ko maintindihan ang rason sa likod ng mga katanungan ko, namin ni Papa mo.

Dalawang taon na buhat ng ma-diagnosed ka sa sakit mo. At sa awa ng Diyos, wala pa tayong nararanasan na pagtakbo sa emergency dala ng diabetes mo. Kung dati-rati, yun ang dahilan ng depresyon ko, ngayon tanggap ko na rin. Kung dati-rati, kinuwestiyon ko pati Diyos ngayon, ihiningi ko na ng tawad lahat yun. Tao lang ako lalo't higit isang ina na mahina pagdating sa mga problemang patungkol sa inyong mga anak ko. Sa huli, wala pa rin akong karapatan para kuwestyunin ang mga nangyari at mangyayari sa buhay natin. Basta ang sa akin ngayon, enjoy each day na parang wala ng bukas.

Ang hiling ko lang sana, ako na lang ang nagkasakit ng ganyan dahil matanda na ako. Kahit papano may natikman at napagdaanan na sa buhay na hindi mo pa nararanasan. Tutal ang sa akin, magkakaroon at magkakaroon din ako nyan kasi nga nasa lahi namin. De sana ako na lang.

Gaano kasakit sa isang ina na para lang mabuhay ka e sasaktan kang anak nya? Ilang libong iniksyon na ba ang naitusok ko sa iyo? At ilang libo pa sa darating na mga araw?

Wala kaming maibibigay ni Papa sa iyo anak kundi ang walang kundisyon at walang hanggang pag-ibig namin sa iyo. Through thick and thin, in sickness and in sickness (?) andito kami palagi sa tabi mo. Kung pwede lang itubos ka sa mga insulin shots mo anak at blood sugar testing at quarterly labaoratory test, ginawa na namin.."magwa-one for me at two for papa" kami.

Sensya ka na anak. Pinatatawa lang kita. Alam mo naman na mahina ang loob ko, lumalakas lang dahil sa iyo...

Muli, maligayang kaarawan sa iyo, anak...Patuloy naming dalangin ang iyong paggaling...

Love,

Mama & Papa

P.S.

MATTHEW - a very appropriate name- you ARE a gift from God...

Pamilya ni Promdi

2006-07-06T10:57:00.000-05:00

Pasensya na at ako e natuwa lang dahil nadiskubre ko na kung pano magsingit ng photos dito. May blog din kasi yung anak kong panganay at nakita ko na nakapagpost sya ng pix dun, kaya heto na resulta ng kapipindot ko.

Meet my family...my husband, Robert (masyadong seryoso no?) yung bunso, si Kyle karga-karga ko, si Kaye halos kasingtaas ko na at kasingganda (hehehe) at si Kristine na mahilig pa rin sa twin popsies.

Palagay ko magiging photo blog na ito...

"Test mic...mic test...nasan si mic, tess? tess ikaw ba yan?

2006-07-06T10:51:00.000-05:00

subok ko lang...

Ito ba'y totoo o isang panaginip?

2006-06-28T11:08:00.000-05:00

Kumpleto na pamilya!!! Thank you Lord!!!

Dumating kami June 7 pa. Medyo maraming inasikaso at marami-rami pa ring aasikasuhin pero okey lang. Importante, sama-sama na kami. Bawas problema, bawas intindihin. May killjoy ngang nagsabi sa aming mag-asawa na sa umpisa lang masaya itong sama-sama kami, pag nagtagal e sakit na ng ulo. Sagot naman ng asawa ko, mabuti ng sumakit ang ulo naming mag-asawa ng magkakasama kami kesa sumakit ng hiwa-hiwalay kami.

Eniweys, hanggang ngayon yata di pa tanggal ang jetlag ng mga anak ko. Hanggang ngayon palaging inaantok. Pag lumalabas kami, mag-aaya agad umuwi at inaantok daw, pag andito naman sa bahay kantahan naman ng kantahan. Sana ganon ang makasanayan nila. Dito na lang sa bahay pag walang pasok sa school. Alam ko marami silang takot na nararamdaman, ganon din ako e. Sana malayo sila sa kapahamakan dito at maiwas sa barkadang hindi maganda ang impluwensya. Nasa stage sila ngayon na puro mama at papa, nakakatuwa kasi ini-expect na namin yun pagdating nila dito kaya sabi ko nga samantalahin namin. Feeling ko ba kasi nagsibalik sa panahon na maliliit pa sila na puro asa sa amin.

Tulad nung minsan, pati pagsusuklay ako pa gusto. Nung sinabi ng papa nila na kaya na nila yun, sabi ng panganay ko, matagal daw sila walang mama. Parang nakunsensya ako. Naiyak nga ako. Naisip ko kasi temporary lang itong pagiging dependent nila sa akin, bigyan mo lang ng isang taon ito at makaadjust, sila na naman sa sarili nila.Nung nasa Pilipinas pa sila, marami raw silang ikukuwento sa akin. Siguro kasama na ron yung hindi magandang pangyayari (in terms of pag-aalaga sa kanila). Nung nandito na, ayaw na magkwento. Limot na raw nila at tapos na yun. Sa isip ko naman, ayaw na nila ng gulo.

Hay naku! Napakaigsing bakasyon! Pakiramdam ko, natulog ako, nananiginip saglit at nagising na nandito na uli. Pero ang maganda, hindi na panaginip lang yung magkakasama kami. Hanggang ngayon di pa rin kami makapaniwala na makukuha namin sila agad. At ngapala, natanggap na rin namin ang greencards nila.

Humirit pa si Promdi

2006-05-24T09:20:00.000-05:00

I'm back! Hindi..hindi galing ng Pinas kundi mag-a-update lang. Simula kasi bukas talagang hindi na ako makakapag-online dahil may raket si Promdi. Sayang din dagdag panggastos pauwi.

May nakiusap kasi sa aking friend na ako muna magbantay sa Lola Dear nya at kakaopera ng balikat. Aalis kasi sya papuntang Ohio at bibinyagan ang kanyang baby. Kaya simula bukas ng umaga nakabantay na ako kay Lola, uwi ko na non e Sunday night. Straight duty yun. Pumayag din naman na dalhin ko si Bunso kaya okey na okey. Tapos Monday morning go na kami sa airport papuntang Pinas. Wala e, mahigpit ang pangangailangan..heheheh.. Kaya basta may raket, hataw ng hataw. Nabanggit ko na ba na tumatanggap na ako ng labada at palantsahin? Kaya yung mga natatambakan dyan ng labada, hala tawagin na si Promdi at sasama ako kay Misty na maglaba sa ilog.

O ano? Tawag na!

Ang Pag-uwi ni Promdi

2006-05-12T10:40:00.000-05:00

Kahirap ng walang trabaho. Nakakainip! Lahat ng gawaing-bahay natapos ko na. Ubos na ang labada, tapos na lahat ang palantsahin, na-vacuum na buong bahay at nakaempake na rin ako. Handang-handa na at inip na inip na sa pag-uwi.

Naalala ko pa sa isang entry ko noon. Sabi ko ron nagsasawa na ako sa pagtatrabaho, gusto ko sa bahay na lang para maalagaan ko mga anak ko, akalain ko bang marinig agad ni Lord. Dapat talaga mag-iisip muna bago mag-special request.

Sa kainipan ko, pinag-aralan kong maglagay ng kolorete sa mukha. Hindi ho ako mahilig mag-make-up pero ewan ko ba kung ano nakain ko at sukat na pagdiskitahan ko mukha ko. Siguro dahil sa tumatanda na kaya pilit nagpapabata. Dismayado naman ako dahil nagmukha akong payaso. Tanong tuloy sa akin ni bunso, ano daw nangyari sa akin. Bilis ko tuloy inalis.

Kaya ngayon heto ako sa harap ng computer at tumitipa. Gusto ko lang pasalamatan si TITO Royce ( para akong nanalo ng kung anong award no?) Napakahusay magbigay ng mga payo at suhestiyon ng mamang ito. Sabi ko buti andyan sya para bantayan si promdi at sinasabi ko po sa inyo na oo't mag-aanim na taon na ako rito e ignorante pa rin kumbaga. Pakiramdam ko pa rin e para akong si Jane (ni Tarzan) na napadpad sa sibilisasyon.

Sa 39 years kong nabubuhay, Maynila at itong Isteyts lang ang napuntahan ko. Pag nga naluluwas ako ng Maynila noon, amazed na amazed na ako! Karaming sasakyan litong-lito ako sa pagtawid ng kalsada! Sa kaignorantehan ko nga, pag nasakay ako ng bus, nagsusuka ako. Pag naman ako'y napadpad sa Mall, lito rin ako sa dami ng mabibilhan ng pagkain sa Food Court.

Lalo na ho akong nalito nung napunta ako rito. Panay ang singhot ko ng hanging amerika at kabango! Dun sa unang bahay na tinuluyan ko, inabot ako ng dalawang oras sa banyo sa kakaisip kung pano ako makakaligo dahil napakalamig ng tubig! Hindi ko alam kung pano timplahin ang mainit na tubig. Katagal kong nakatitig at pihit ng pihit sa lintok na gripo. Sa loob-loob ko nga, kahirap naman pala rine, akala ko pinadali lahat dito e bakit paliligo lang e pinahihirapan ako. Nakaligo din naman ako pero pagkatapos e hindi ako makasalita at nag-locked yata ang bagang ko sa lamig. Maghapong kumakapak ang baba ko sa ginaw. Dyan ko nga naisip yung sinabi ni LOLO Royce..ehe..Tito lang pala... na pag hindi mo alam ang isang bagay/gawain de magtanong ka at solve ang problema.

Pasensyahan nyo muna ako. Makikigaya lang ako sa ibang blogkada na naka temporary leave sa pagba-blog. Iaayos ko kasi itong bahay para maganda naman pagdating ng mga anak ko. Sabik na sabik na talaga akong makauwi sa atin. May listahan na nga ako ng mga ipapaluto/kakainin / pupuntahan pag-uwi namin.

Tanong nga ng tanong ang mga kamag-anak namin kung kailan kami uuwi, hindi namin sinasabi para surprise! Magulat na lang sila na isang madaling-araw e may kumakatok sa mga pinto nila at bubulaga sa kanila e kami. Susulit-sulitin ko na uwi ko at panigurado na matatagalan ang kasunod nito. Iniiyakan na nga ako ng tatay ko kasi baka ito na raw ang huli naming pagkikita na buhay sya kasi wala na raw dahilan pa para umuwi ako uli dahil kasama na namin ang mga bata pabalik dito. Ayokong magsenti at nakupo di nyo lang alam, super iyakin po ako. Ngayon nga lang na imaginin ko yung paalaman naming magtatay at magkakapatid e naiiyak na ako.

Basta bago ako bumalik dito kailangang maiayos ko ang puntod ng nanay ko. Yun man lang maramdaman nya na hinding-hindi ko sya nakakalimutan. Mahal na mahal ko ang nanay ko. Malas nga lang at hindi man lang inabot ang pangingibang-bansa ko. Hindi na sana nya titipirin ang pag-inom ng gamot kasi walang pera. Hindi na sana titiisin ang sakit ng dibdib dahil sa walang pera. Hindi sana sya nawala sa amin ng maaga. Hindi man lang nya nakita ang mga apo nya sa akin na syang pinakahiling-hiling nya. Minsan maramot ang pagkakataon.

Teka lang! Sabi ko ayaw kong magsenti, ayan naiiyak na ako talaga..whahhh!!! Babu na muna. Kita-kita na lang uli sa aking pagbabalik. Mahal kong bayan, here I come!!!

Jobless na Promdi

2006-05-03T09:59:00.000-05:00

Wala na akong trabaho. Nung pumasok ako nung Biyernes, kinausap lang ako sa telepono ng anak ni lola dear at sinabing may nakuha na syang kapalit at darating sa Linggo kaya pwede na akong umalis. Ganon lang. Napakalamig...gininaw nga ako e.

Halos anim na taon na serbisyo. Lahat ng hirap nasapol ko pero wala sa kanila. Walang warning, walang pahaging basta babu na. Naaawa ako kay lola. Walang magawa ang matanda sa desisyon ng anak kahit iyakan pa nya. Pati sya nasabihan na "this has to work, either this or nursing home." Pobreng lola, umayon na lang.

Gabi-gabi tumatawag dito sa bahay para lang mag-good night sa anak ko. Miss na miss nya ang bata at ganon din naman ang anak ko . Nagkaisip na sya ang kinagisnang lola. Kaya para matahimik, idinalaw ko kahapon sa kanya. Iyakan na naman.

Hindi ko maisip kung bakit ganon yung anak non. Super yaman naman pero takot na takot gumastos sa pag-aalaga ng ina. Nung araw na tinigbak ako, may natanggap pa kaming glossy magazine featuring multi-million dollar homes at isa ang bahay nya sa Aspen na nakalagay dun.
Sabagay, pera nya yun kaya pwede nyang gawin kung ano gusto nya. Pero sana kinunsidera man lang ang pakiusap ng ina. Pero wala, bato talaga! Katigas!

Nataranta nga byuti ko dahil biglang jobless. Isip ako kung pano na mga bills namin. At kailangan kong serbisyuhan ang Fafa ko ngayon kasi sya double job ako wala..kaya sige laba, linis, plantsa. Mahirap na, baka mapaalis pa ako sa bahay de kawawa naman ako? Jobless na, homeless pa.

Wala naman kong tampo sa kanila. Lalo na kay lola. Wala talaga. Ang pinagpapasalamat ko nga, bago ako nawala sa kanila may berde na kaming mag-asawa at may bonus pa! Approved na visa ng mga anak ko! Magkakasama-sama na kami uli. Kaya malaki ang utang na loob namin sa kanila.

Hindi naman ako natatakot na baka hindi ako makahanap ng trabaho. Maraming nag-aalok kaso pano naman ang bunso ko? Kaya sa interview ko kahapon, nakiusap ako na sa June 17 na ako mag-uumpisa para maturuan ko pa yung panganay ko sa paggamit ng glucose monitor at pagbibigay ng insulin shots sa kapatid nya. Pumayag naman. Kaya ayun may kapalit na ang nawala kong trabaho at $25 per hour pa! Talagang basta nagsara ng pinto may bubuksan ang Diyos na bintana.

Nasa plano Nya lahat. Darating ang mga bata kaya binigyan ako ng oras para sa kanila. Para siguro makapag-bonding kami ng husto, to make up for the lost time ika nga..Kaya heto, pansamantala pataba muna ako ng P&*^%$&%#@.

Maraming daan, Iisa patutunguhan...

2006-04-13T09:34:00.000-05:00

Day-off ko. Gusto kong magsimba kaso wala akong mahila na magsasakay sa akin. Hirap talaga ng hindi pa marunong magmaneho. Kaya ang ending, buro ako sa bahay. Sa tv na lang tuloy ako nakinig ng misa at mga sermon. Pinasadahan ko lahat. El Shaddai, Jesus is Lord, 700 Club at yung Catholic Mass ni Fr. Jerry Orbos. Sapul ako sa sermon nya.

May apat raw na klase ng kristiyano. Actually, tatlo lang yung sinabi nya. May idinagdag lang akong isa. Una, kristiyanong bakasyunista. Ito yung mga taong pagdating ng ganitong mahal na araw e mas unang pinaplano yung pagbabakasyunan. Makikita nyo sila sa mga beach resorts o kaya sa ibang bansa nagpapasarap. Pangalawa, kristiyanong artista. Sila yung mga sumasali sa mga aktibidades para sa okasyong ito na hindi naman taos sa puso ang ginagawa. Yun bang tipong masabi lang na nandon sya at nagtitika-tikahan. Ito dagdag ko, kristiyanong absingero. Sila yung nakakapasok lang ng simbahan pag may namatay---kailangang makipaglibing; binyag---ninang o ninong kaya kailangang umatend; kasal---baka abay o kaya sila mismo yung ikakasal o sila yung magulang o kapatid kaya kailangang pumasok sa simbahan. At ang ikaapat e yung kristiyanong totoo na malimit e mahirap gawin.

Aminin natin at sa hindi, tayo e dumadaan o nagdaan lahat sa mga nabanggit ko sa itaas, meaning may punto sa buhay natin na tayo ay naging bakasyunista, artista, absingero at totoo. Tao lang naman tayo para paminsan-minsan (o kadalasan?) ay mapasabay sa agos ng buhay. Basta ang importante, sa kaibuturan ng puso natin, nandon pa rin ang pagpupuri at takot sa Diyos. Basta wala kang inargabyadong tao, okey na yun. Ika nga, wag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin ng kapwa mo sa iyo.

Hindi ko intensyong mangaral o magpakabanal. Sarili ko ang hinahanapan ko ng pwesto kung saan ako papatak sa apat ng klase ng kristiyano. Nataranta naman ako kasi lahat nga umaakma naman sa akin lalo na yung unang tatlo. Sa loob-loob ko nga, anak ng maamong tupa oo (bawal kasi magmura, baka isara ng permanente ni Lord ang bibig ko) saan kaya ako rito? Tinatamaan naman ako ng kunsensya tuwing tatangkain kong piliin yung ikaapat.

Kaya para mapagdesisyunan ko kung saan ako talaga, iniaplay ko yung sinabi ni Father--"this lenten season, let us remember the three Rs." Biglang litaw sa isip ni promdi?! Reading, (w)riting at 'rithmetic? Hindi pala yun...kundi...

Relax-- free your mind of stress. Kumbaga, bigyan natin ng break ang mga isip natin sa mga problema ng buhay kahit ilang araw lang. Sabi nga ni Bro. Mike, God will take care of everything.

Reflect--balikan ng tanaw ang mga nagawa mo sa buhay mo. Nakagawa ka ba kahit isang kabutihan? Sabi nga Father, napangiti mo ba ang Diyos?

Renew/Recharge--karamihan daw sa atin low bat na dahil sa pang-araw-araw na pakikibaka sa buhay. Let us grab this opportunity to renew or recharge para handa uli tayo sa mga darating na pagsubok. Let us renew our commitment to the Lord and take comfort that He is always with us no matter what.

Kaya tara na sa beach o sa case ko e sa kuarto lang para maka-RELAX. Pumunta sa baybayin o yung malayo sa karamihan to REFLECT , hindi naman requirement na sa loob mo ng simbahan gawin ito. Basta sa lugar na tahimik, walang istorbo para tuluy-tuloy ang pagninilay-nilay mo. Magdasal ng mataimtim at ihingi ng tawad ang mga kasalanang nagawa mo at mangako sa Panginoon na hangga't makakaya mo, hindi na yun mauulit.Renew our faith. Ulitin natin ang pakikipagtipan natin sa Kanya para ng sa ganon, pagbalik natin sa realidad, may lakas na naman tayo, RECHARGE na ika nga...

Peace!

Umulan sana ng pera...pero wag naman barya!

2006-03-21T20:06:00.000-06:00

Nandito ako ngayon sa bahay at day-off ko. Walang magawa kundi matulog, mahiga, kumain at tumunganga. First day of Spring, pagkagising ko kaninang umaga, bumulaga sa akin...snow! What the #@%&! Akala ko graduate na kami sa yelo, may pahabol pa pala. Kaya siguro lalo akong tinamad.

Sa katutulog ko yata heto at masakit ang ulo ko. Buti nga at si Bunso ko hindi nangungulit na lumabas. Kuntento nang naglalaro ng kanyang train. Awa nga ako kasi naririnig ko sya sa ibaba, nagsasalita mag-isa. Ngayon naman heto sa tabi ko at naglalaro ng video games habang ako e nasa harap ng computer.

Nangyari na ba sa inyo yung parang may gusto kang kainin pero di mo matanto kung ano? May gusto kang gawin kaso pag uumpisahan mo na tatamarin ka na? Hindi naman ako "jontis" at malabo ng mangyari yun no? Kahit anong sirko ni Fafa e wala na, putol na.

Speaking of Fafa, kawawa nga e. Wala ng day-off. Puro kayod. Bukod kasi sa fulltime job nya, nag-apply pa syang CNA, kaya sa araw na off nya sa regular job nya, pasok naman sya sa isa. Nakakatawa nga kasi dun sya naka-assign ngayon sa Lola dear namin. Ang ganda lang, ngayon ang hourly rate na nya e $ 12 -$14 kumpara noon na $7.50. Katulad kahapon, duty nya 3 to 11pm na na-extend hanggang 7 the next morning. Pag-uwi nya, kain lang, tulog tapos pasok uli ng 3 pm hanggang 11 uli. Tumawag uli sa kanya yung office at tinanong sya kung gusto nya uli ng diretsong duty kaso mahirap na, may pasok pa sya bukas.

Kaya ko lang naikwento 'to kasi parang hindi rin sulit kahit pa maganda ang kita ng nado-double job. Hindi na kami nagkakausap. Hindi na rin kami matagal ng magkasama tapos palagi syang pagod. Sabagay, kailangang gawin. Kailangang magsakripisyo. Kailangang samantalahin habang kaya pa ng katawan. Hindi ko tuloy maiwasang isipin na kadalasan ang buhay talaga, unfair din. Sa puntong heto, nagsisikap ka pero parang may kung anong pilit na pinahihirap lahat para sa iyo. Bakit sa iba parang madali lahat sa kanila? Na nasa kanila lahat? Bakit sa amin pa na mahirap nangyayari ito? Bakit hindi pa sa mga maykaya o super yaman na kayang sustentuhan ang lahat? Kami pa na mahirap ang may anak na may mabigat na sakit? Hindi pa sa kanila na kayang-kayang umupa ng private nurse 24/7?

Hay naku! Heto na naman ako. Praning na naman. Kaya ayokong nag-iisip ng problema kasi kung anu-anong "nega" ang pumapasok sa isip ko na ending e self-pity na. Kailangang huminto na ako at ipagpasa Diyos na lang lahat. Sino ba nagsabing madali ang buhay? Pinakamagandang gawin ko, maglaba at maglinis de may katuturan pa....

To quote from Desiderata..."Do not compare yourself with others..for always there will be greater and lesser person than yourself."

Hayan, matauhan ka promdi!

Buhay pa ako...

2006-03-07T11:01:00.000-06:00

Halu mga kapitbahay! Pasensya na kayo at hindi ako nakakapag-online lately.Medyo may problem kasi sa trabaho e. Sa ospital ako nagdu-duty ngayon kasi naka-confine ang lola dear ko ( read:boss) nun pang Huwebes. She fell and she's in so much pain. Ang isa sa pinagpapasalamat ko e hindi sa shift ko nangyari yun.

Tayong mga pinoy, pag nangamuhan, talagang nagke-care tayo sa alaga natin. Hindi lang pera...
Sana gumaling na si Lola...

Babu muna ako mga guys...regards to everyone!

Lab Story ng Promdi...

2006-02-11T19:50:00.000-06:00

Hinahanapan na ako ni Mommy Lei ng update kaya heto...Nawiwili kasi ako sa pangangapitbahay sa mga bahay-bahay nyo e. Eniwey, heto ang aking love story (kung may intresado). Tribyut kay elabs...

Taong 1984 nung magkakilala kami ni Robert, ang edad ko ay mangasim-ngasim na disi-siyete. Taga Novaliches sya at ako'y Nueva Ecija. Sa lamay kami ng patay nagkita. Sa libing, dun sya lumapit sa akin at nagpakilala at makaraan ang isang buwan, dumalaw uli sya sa probinsya namin para maningalang-pugad. Kaso, turn-off ako sa style ng panliligaw dahil sa tabing kalsada dun nag-umpisang dumiga ng dumiga. Gusto ko ng tadyakan sa ngala-ngala! Panay ang "i love you todo-todo,walang break, walang preno, sagutin mo na ako please?".

Kinagabihan, umakyat ng ligaw sa bahay namin. Alas-dose na ng gabi ayaw pang umuwe, umuulan pa naman. Sa loob-loob ko "dito pa yata balak mag-almusal nito". Nadaan ako sa kulit kaya pinawalan ko na rin ang aking matamis na yes. Sa isip ko, may edad sa akin (9 yirs ang pagitan namin), may trabaho (okey ako sa regalo), malayo (hindi ako makukulit at madalang kong makikita) kaya pwede na, praktisan kumbaga.

Unang dalaw sa akin bilang boypren, aba! may bitbit! Hindi ako nagpahalata pero curious ako sa pasalubong. NAKALATA...aba, pangangatawanan yata yung pangako na "aalagaan" ako! Gatas pa yata yung dala, ano kaya Nido o Bear Brand? Nung inabot sa akin, teka lang ba't mabigat? Baka naman inuyat? Alam nyo ba sabi pagkaabot sa akin?

"Nagdala ako ng alkitran, paakyatin mo yung mga kapatid mong lalaki sa bubong nyo at puro butas. Kahit saan ako pumuwesto, nababasa ako ng ulan". Anak ng teteng! San ka naman nakakita ng nagregalo e aspalto pa? Dismayado ako pero nagtenk yun na rin, sabay bulong ng "ipakain ko sa iyo to e nakita mo."

Sumunod na dalaw, may LATA na namang bitbit. Kuwadrado naman ngayon kaya naisip ko eto na siguro yung biskwit. Skyflakes kaya o Fita? Putsa! nung iabot sa akin, muntik ko ng maibagsak sa paa nya sa bigat! Ano kaya ito?Bato? Pag ito bato, sa kanya ko lahat ipupukol!

Heto sabi nya habang hindi ako magkandadala sa bigat:"Mga barya yan, mabigat sa bulsa e kaya inipon ko, sya pang pasahe mo." In fairness, wala namang mamiso, puro tig-dodos at limang piso...

Kinalipatang buwan heto naman, may dala naman. Medyo hindi na ako ganon ka-excited. Dis taym, ang dala nasa plastic container. Isip ako ng isip, masyado naman kakong malaki kung cologne. I hold my breath habang sinasabi nya kung ano yung dala nya..."Nagdala ako ng panlinis ng kubeta, napansin ko kasi medyo marumi yung kubeta nyo." Anak ng syongoy, oo! Sabunutan ko na kaya ito para lalong makalbo!

Sumunod na dalaw na may bitbit, halos di ko na tingnan at asar na ako talaga. Hindi mga ganon ang inaasahan kong pasalubong no? Hindi ko naman masabi yung gusto ko at dyahe rin naman. Nasa plastic container na naman, kaya sinabi ko na, marami pa yung panlinis na dala nya nung una at malinis na yung kubeta namin. Sagot sa akin, hindi naman daw panlinis ng kubeta ang dala nya kundi pang spray sa lamok. Masyado raw malamok sa amin, kinakagat sya... Alam nyo ba, natapos ang araw na yun na hindi ko na kinausap at sobra mapakapanlait ang kolog...

Ilang dalaw pa yun na puro ganon.Nandyang magdala ng doormat at ng hindi daw tuluy-tuloy ang tsinelas ng pumapasok sa bahay, achuchu-achuchu. At ang finale, pantalon na! Kulay puti. Para raw sa akin kasi binili raw nya para sa kanya e maliit kaya akin na lang...sey nyo? Lahat ng bigay nya sa akin, sa kanya ang benepisyo. Kasarap kalabugin sa noo!

Hindi na ako nakatiis, nagreklamo na ako. Sinabi ko sa kanya na hindi man lang ba nya ako bibigyan ng bulaklak o tsokolate. Ganon ang gusto ko kako ayoko ng kung anu-ano, para kako syang bumbay. Ganon raw sya kase, praktikal pero nangako na pagbalik nya may dala na syang bulaklak at tsokolate. Sasadyain nya pa raw sa Baguio. How sweet!

Eto na ang pinakahihintay-hintay kong araw ng pagdalaw nya. Ang pagbabalik galing Baguio...Umeentra pa lang sa gate namin, nakatanaw na ako. Hinahanap ng mga mata ko ang mga rosas, wala!? Nakalimutan yata..Pag ito pumalpak sa pangako nya, bebreykin ko na ito! Maya-maya, inilapag ang duffel bag na dala nya. Binuksan ang zipper at unti-unting inilabas ang bulaklak....pigil ko na naman ang hininga ko....nakupo! Muntik na akong himatayin...bumantad sa mata ko ang mga kulay pink na rosas, na nakabalot sa plastic at nakasaksak sa vase na kahoy na may nakasulat pang "Baguio City" .....

Ang bulaklak?.... Peke! Plastic! Di tunay! Walang pagkalanta ....Tulad daw ng pag-ibig nya na walang kamatayan....At ang tsokolate?... Goya....Nagoya ako..

Di naman ako nadala. Ending, kami rin. Ikinasal kami, January 2 & May 5,1990. May tatlo na kaming anak ngayon at still going strong pa rin naman...Pero si Mister ko, wala pa ring kupas. Ang regalo sa akin nitong nakaraang Valentine's Day?

Isang sariwang pink na rosas...nung tanungin ko ba't iisa, alam nyo sagot? Mahal e.....tulad ng feelings ko towards you.....nabola na naman ako.....

Round and Round it goes...

2006-01-16T17:29:00.000-06:00

Nung una akong nagtrabaho bilang caregiver sa California, natuwa ako kahit papano kasi puro mga kapwa ko pinoy ang mga kasama ko at pati na amo ko. Pero di nagtagal, nainis na ako kasi talagang may mga taong may talangka sa ulo. Nag-umpisa na ang intriga, tsismis, kampihan at sipsipan. Kaya nasabi ko sa sarili ko, na hahanap kaming mag-asawa ng trabaho na ganito rin pero kung maari e mga kano na ang kasama namin dahil akala ko, iwas intriga at tsismis. Naku! laking pagkakamali ko... ngayon ko narealized na ma-kano, ma-pinoy nandun yung nature na yun kaya sabi ko nga wala sa kung anong lahi ka o saan ka galing "it's human nature" na mainggit sa kapwa. Nasabi ko ito kasi yung mga ugaling iniwasan ko sa California e yun din pala ang babagsakan ko dito. Sa umpisa, okey ang working relationships namin ng kasama kong puti dito pero habang nagtatagal, mapapansin mo na akala mo nagke-care sila sa iyo pero hindi pala at kapakanan lang din nila ang iniisip nila. Mahilig din sila sa tsismis at sa pagtira pag nakatalikod ka. Siguro iniisip nyo, baka nasa akin ang problema. I beg to disagree. Hindi ko ugali ang sumipsip at tumakbo sa amo pag may nakitang palpak sa isang katrabaho, kalahi man o hindi. Tahimik ako, pag may iniutos, oo ako hangga't makakaya ko. Sa sobrang pakikisama, kahit hindi ko trabaho ginagawa ko makatulong lang ako, na yung pagtulong na yun, hindi nakakarating sa amo, sa akin na lang. Ang hirap sa mga puti, pag may inutos na beyond their job descriptions e ayaw nilang gawin, sa ating pinoy okey lang lalo't hindi naman mahirap, eksampol: natanggal ang butones sa palda ni lola dear, nakiusap na kung pwede pakitahi ko, so okey, tahi naman kahit di ko alam manahi. eto na ang mga bulong: "why did you do it? pretty soon it will be in your job description, don't allow them to do that to you blah,blah, blah..kaya di nagtagal tinatanggihan ko na pag may pinatatahi sa akin the reason for that is eto: Oh great! does that mean I have to do it too?" Pakiramdam mo non, super sepsep ka na. So kawawang matanda, magtiis ka pag nawalan ng isang butones ang iyong palda. heto pa sampol: bertdey ni lola, e gustung-gustong nagbababad ng paa sa palanggana dahil madalas masakit ang mga daliri, na per advised din nila e i-soak daw ang feet sa warm water at epsom salt. Nasabi ko na titingin ako ng sale na foot spa, yung maliit lang pero may iba-ibang setting ng pangmasahe? yun kako ang gift namin sa kanya. Heto ang banat ni kana:"That's too expensive, she's a millionaire. Why do you have to buy it for her?" And besides that means more work for you...and me." So hindi ako bumili at damay daw sya sa trabaho. Kinabukasan, heto, dyaran!!! may dalang foot spa ang kana! o sey mo di ba? Kainis ano? Ngisi na lang kaming mag-asawa.

Kaya ko nabanggit ito kasi magkakaroon ng changes dito sa schedule ng trabaho namin. Nakikiusap ako na kung pwede e maging per hour din sana ang rate ko tulad nila. Dalawa kasi yung kasama ko rito yung isa mas senior na sa amin tawagin nating mayordoma. Yung isa si Kulasa. Nailakad ni Mayordoma na mataasan si Kulasa pero pagdating sa akin, e sigurado raw di papayag ang amo dahil magti-triple ang kita ko. Isiping mong katwiran yan, kainis di ba? Ako 84 hours a week ang trabaho ko, si Kulasa, 48 at si Mayordoma, 36 hours. Ako pa lahat pag weekend at ayaw daw nilang magtrabaho ng weekend. Ako pinakamaraming oras ng trabaho pero sa sahod ako pinakamaliit. Sabi pa ni Mayordoma, kailangan daw pantay-pantay ng trabaho lahat maglilinis. Pumiyok na ako kasi di na yata tama yun no? Kaya sabi ko, "don't expect too much from me". "Why? because you have a baby?" Banat ni Mayordoma. Nakakapikon minsan pero kailangang magtiis para sa mga anak. Alam kasi nila na wala akong magagawa kung ano man ang ibato nila sa akin kasi nga sa lagay namin, na may anak na may diabetes, kakukuha ng bagong bahay, di pa bayad yung kotseng hinuhulugan tapos darating pa yung dalawa kong anak dito, kaya alam nila di ako bibitiw. Sabagay, okey lang. May katapusan din lahat ito. Sabi nga ang buhay parang gulong lang yan, minsan nasa ibabaw, minsan nasa ilalim. Ang lagay ko ngayon e nasa ilalim, nalubak pa yata....help!!!!

New year, new beginning...

2006-01-08T16:20:00.000-06:00

Bagong taon, bagong pakikipagsapalaran. Sa mga nangyayari sa buhay naming mag-asawa particularly sa mga anak namin, nagdesisyon kami na isa sa amin e lumabas na dito sa trabaho namin at humanap ng iba. Yung regular at pangmatagalang trabaho, yung may health insurance. Napakahirap pag wala ka nito sa tate, mamumulubi ka talaga. Ang survival mo lang non e from paycheck to paycheck na mahirap para sa min dahil may tatlo kaming anak at may mga health issues pa. Kaya nitong mga huling araw, sumubok umaplay ang asawa ko at awa ng Diyos at sa tulong ng mababait na "kapitbahay", natanggap sya. Mag-uumpisa na sya sa katapusan ng buwan. Mas lumiit ang sahod nya pero mas mabuti na yun kasi nga may job security na, hindi tulad dito. May edad na kasi itong alaga namin, kumbaga, any moment pwedeng mag-expire (wag naman). Dito pa rin ako sa lola dear ko bilang tanaw na rin ng utang ng loob sa kanila kasi sila ang tumulong sa amin na maging "legal" dito sa lupa ni Uncle Sam. Hindi ko lang alam kung papayag sila na 12 hours na lang ako magtatrabaho di tulad ng dati na 24 hours at hindi ko rin alam kung papayag na maging per hour ang rate ko. Bahala na. Sabi ko nga kahit anong itapon sa akin, tatanggapin ko. Hindi pa kasi ako sanay mag-drive at maliit pa itong bunso ko kaya di pa pwedeng umiba ng trabaho, ika nga. Yung makauwi lang ako everyday sa bahay ay magandang bonus na sa akin. Kailangan kasi, lalo at parating na rito yung dalawang anak ko. Kailangan may isa palagi na kasama nila sa bahay. Medyo nagsasawa na rin kasi ako sa trabahong live-in ika nga. Grabe ang stress! Okey rin sana kasi magkasama kaming mag-asawa araw-araw, gabi-gabi, 24/7 at maganda ang kita, kaso nga pano kung bigla na lang isang umaga e wala na pala kaming trabaho? Mahirap mabakante dito. Pag di mo pinaghandaan ang bukas, yari ka. Yung pinaghirapan mong magandang credit history, sa wala mapupunta. Kaya sa ngayon, ipon-ipon, bayad-bayad bills at ng walang sakit ng ulo...paghahanda sa New year....

Thy will be done....

2006-01-02T19:21:00.000-06:00

nakaraan ang pasko at bagong taon ng ganon lang. hirap talaga pag nasa ibang bansa ka, yung mga special occassions e hindi na "special" kasi trabaho pa rin tapos malayo pa sa mga mahal sa buhay...kahirap.anibersaryo naming mag-asawa ngayon, 16 years na kaming "nagtitiis" sa isa't isa...joke! ganito na pala kami katagal na kasal, kung iisipin mo parang kailan lang. tulad nito, special occassion, dapat may celebration, kaso komo malayo kami sa dalawang anak naming babae at heto nagtatrabaho, parang wala rin.

minsan gusto ko ng magsawa sa set-up ng buhay ko.parang gusto ko, nasa bahay na lang at inaalagaan ang mga anak ko kaso hindi pwede.kailangang kumayod lalo pa at kakukuha lang namin ng townhouse at parating na rin yung mga anak na nasa pilipinas.minsan maiisip ko na lang na unfair ang buhay. hindi ko naman hinihiling na mangyari sa kapwa ko pero hindi ko maiwasang isipin na bakit sa amin nangyayari lahat ng problema. yung anak kong bunso may diabetes, three years old na sya pero nung ma-diagnosed e 2 years 8 months.lifetime na injections at pag-prick ng fingers, masakit yun a! nakakaawa nga e.sa umaga hindi pwedeng mag-sleep in at ang pinaka mahirap pa, pag gustong kumain, pinipigil namin, pag ayaw kumain, pipilitin naman. yung anak kong panganay, 14 years old, may scoliosis naman.mag-wa-one year na syang nagsusuot ng brace, mga 3 years pa raw.kailangan nyang suot yun 23 hours a day, aalisin lang kung maliligo.pati sa pagtulog suot nya kaya kung ikaw ang magulang, makita mo lang na natutulog yung bata ng mukang hirap na hirap sa brace nya at ni hindi makabaluktot sa tulog e talagang parang pinipiga ang puso mo. and speaking of puso, recently, nalaman namin na may problem din sa puso. may panahon kasing hirap syang huminga at parang hingal na hingal, tapos palaging pagod ang pakiramdam.pina-ecg namin wala namang nakita ang doktor kaso tuloy pa rin yung nararamdaman nya kaya nagdesisyon kaming kumuha ng referral para mapa 2D Echo sya at yun nga, may butas sa wall na nagse-separate sa right & left ventricle nya. in short meron syang Ventricular Septal Defect. maliit naman daw yung hole kaya hindi kailangan ng surgery pero nag-aalala pa rin kami kasi puso yun at may nararamdaman sya dahil dun.ginoogle ko nga e kaso sumakit lang ang dibdib ko sa mga nababasa ko kaya hinintuan ko na. mabuti nga at yung anak kong babae(gitna) e gumaling na sa sakit nya. pero noon palagi sya ang may sakit.nagka-H fever, may primary complex (baga) two years naggamot at medyo anemic. minsan tuloy naiisip ko, siguro kaya niloob ng Diyos na mapunta kami rito sa amerika na mag-asawa para makapaghanda kami sa mga darating na bagyo sa buhay namin, financially. noon pa pangarap ko talagang mapunta rito para mabigyan ng magandang kinabukasan ang mga bata, yun lang, kaso biglang nagsulputan itong mga health problems.minsan nga tuloy naiisip ko baka kung nakuntento na lang ako sa pilipinas at hindi ko sila iniwan, siguro hindi sila magkakasakit,baka kako ito yung kapalit ng pagiging "ambisyosa" ko. pero tama bang mangyari sa akin ito?lahat naman ng pinlano ko at pinangarap ko hindi para sa akin, para sa mga anak ko, sa pamilya namin at sa magulang at mga kapatid. hindi naman ako selfish, hindi ako maramot....hay naku, hayaan ko na nga lang.ipagpapasa Diyos ko na lang lahat-lahat.Sya ang tanging may alam kung ano ang para sa kinabukasan, wala akong karapatang magreklamo (minsan lang , kasi tao lang naman ako) at lalong wala akong karapatang kuwestyunin ang mga nangyayari sa buhay ko. sabi nga "everything happens for a reason"....Lord, Thy will be done....

americanized?

2005-10-15T14:09:00.000-05:00

medyo matagal din akong hindi nakapag-post dito sa blog ko.marami kasing nangyari e at maraming pinagkakaabalahan.

una, nagkaroon kami ng gap ng kapatid ko.away-kapatid lang naman at thru text pero nagkapalitan kami ng medyo hindi magandang salita...

mag-aanim na taon na kami rito sa amerika ng asawa ko at sa mag-aanim na taon na yun , minsan lang kami nakauwi ng pilipinas para dalawin ang dalawa pa naming anak na babae,ito e nung april.bakit kanyo minsan lang?kasi march lang naapruban ang greencard namin,kaya naturally, fly home agad kami kesehodang maraming bills na dapat i-advance ang bayad at kesehodang walang kita ng dalawang buwan makita lang ang mga mahal sa buhay.nagpunta kami rito ng asawa ko para kahit papano mabigyan ng magandang buhay ang mga anak namin at kahit papano rin e makatulong sa mga kapatid lalo na sa mga magulang na nagtatandaan na at nagiging masasakitin na.kaya nga masakit para sa akin ang masabihan ng nagbago na ako at hindi na ako yung dating kapatid nila nung nasa pilipinas pa.masarap daw ang buhay ko rito..sa mga kabayan ko na nandito sa lupa ni uncle sam, masarap ba buhay natin dito?lalo na at nag-uumpisa ka palang magkaroon ng "identity' dito?hindi naman akong masamang kapatid.kada lalapit at nangangailangan, pinagbibigyan namin dahil nga feeling ko, kami sinuwerteng makapunta rito kaya para mai-share ang blessings sige, tulungan natin ang mga kapatid natin at magulang.sari-saring lapit--may bibili ng tricycle para mapagkakitaan (parang sa pelikulang milan ano?),may aabroad kailangan ng placement fee, may magpapakabit ng side car ng tricycle,may nangangailangan ng pasahe pa-abroad,manganganak, pataba sa bukid, pambili ng stereo sa kotse, nagkasakit nasa ospital walang pera, may mga namatay na kamag-anak, may naaksidente kailangan ng pampagawa ng sasakyan, etc, etc...masakit na ba ulo nyo? wala kaming inaasahang babalik dyan dahil saan nga kukuha ng pambayad?tapos masasabihan ka pang nagbago?siguro sa mga kabayan ko dito, umaabot din kayo sa point na "teka lang, utakan na ito a!".yun bang mararamdaman mo na parang wala naman ng inaasahan kundi ikaw.wala na silang maisip na paraan na iba.ganda pa nito, pag-uwi ko lahat ng inabutan ko sa pinas e naglalakihan ang mga katawan!ang tataba!hindi nga maiisip ng makakakita na ako yung galing sa abroad na dapat e "malusog".itabi ako sa kanila, ako si palito sa payat at ako si ai-ai sa haba ng baba.iyak nga sila nung makita ako at bakit naman daw ako'y payat?yan ang gagawin nating pagbabalik-tanaw sa mga susunod kong entries.yun mga hirap ko bilang caregiver at para masagot nyo rin yung tanong ko hindi lang para sa sarili ko kundi para sa lahat ng pinoy sa ibang bansa..naiimpluwensyahan nga ba tayo ng bansang pinaglilingkuran natin na maging dahilan ng "unconciously" e magbago tayo?at kung nagbago nga tayo,did it make us a better person or not?or nagising lang tayo sa katotohanang some people are taking advantage of us?na hindi tayo namumulot ng pera sa ibang bansa kundi ibayong hirap muna bago mo kitain at kung ubusin naman sa pinas e parang tubig? ano sa palagay nyo?

if i could turn back time

2005-09-20T23:17:00.000-05:00

nahohomesick pa rin ako paminsan-minsan.talaga sigurong hindi ito maiiwasan lalo't nasa pilipinas pa ang dalawa kong anak na babae.nadalaw namin sila nung april, nagstay dun ng dalawang buwan pero ang napakasakit na parte e yung iiwan namin uli sila. kung pwede lang talaga na isama na sila ginawa na namin kaso wala, no choice kundi iwan uli sila.inaalo ko na lang ang sarili ko na kailangan naming bumalik para mai-file na agad yung papel nila.yun na lang ang kunsuwelo ko.

nung makita ko sila na malalaki na, talagang naiyak ako.biro mo, lumaki ng ganon ang mga anak ko ng wala kami ng ama nila.marami na akong hindi alam sa kanila at minsan nagpapakiramdaman na lang kami.sabi nga ng panganay ko sa akin, parang hindi daw ako yung mama nya.natakot ako kasi baka lumayo na ang loob nya sa akin.si bunso ko naman, sweet pa rin.nung iniwan namin yun e kinder ngayon grade 6 nung magkita kami uli.marami ng okasyon sa buhay nila na hindi kami kasama.nakakalungkot...pagpunta nila dito, babawi kami ng papa nila.aalagaan namin sila ng mabuti...

galing kami ng mister ko kanina sa dmv at kumuha ako ng written test para makakuha na ako ng permit.nakapasa naman kaya umpisa na ng aral ng maneho.obligado ka kasing matuto dito hindi para sa magpasosyal kundi necessity talaga rito na marunong kang mag-drive lalo't nagtatrabaho kayong mag-asawa, lalo pa nga ngayon kasi baka itong si abay ko e matanggap na dun sa inaaplayan nya.tinawagan na kasi sya ng final interview last friday at malalaman daw ang resulta in two weeks.maganda naman daw ang outcome ng interview kaya sana nga.

naiinip na ako sa paglipat namin ng bahay sa october 26.sabik na akong magdecorate at mamili ng mga gamit,pero ihihintay ko sa mga anak ko yung talagang pagdedekorasyon.sabi ko sa kanila pag andito na sila e kami ang magsho-shopping at magdedecorate. magbo-bonding kami ng husto na hindi namin nagawa nung nasa pilipinas kami...nalulungkot nga ako kasi hindi ko na maibabalik yung panahon na maliliit pa sila, na sa iyo lang umiikot ang mundo nila.ngayon kasi malalaki na sila at may sarili na rin desisyon, may ayaw at gusto na.yung bunso ko ngang babae, may crush na at yung dalagita ko e may nanliligaw na...ito yung aspect ng desisyon namin na umabroad na pinanghihinayangan ko, wala na yung kamusmusan nila..hay naku, if i could turn back time, yun ang babalikan ko....

life goes on!

2005-09-13T16:39:00.000-05:00

katagal ko na palang hindi nakakapaglagay ng entry dito sa blog ko,marami kasing inaasikaso e.nakipag-closed na kami ng deal sa townhouse na kukunin namin last sunday kaya yung closing/possession date namin e sa october 26.nakakatuwa rin kasi nag-umpisa kami rito na "non-existent" halos kasi nga tnt kami tapos nagkapapel, ngayon nagdadrive na si mister dito sa jameyrika at ngayon nagpupundar na kami ng property.2 bedroom 1.5 bath muna ang kinuha namin kasi mahirap na baka biglang mawalan ng trabaho e pano na ang monthly payment di ba? matanda na kasi talaga itong alaga namin si mrs.gordon 92 na sya e,pero sana pagkalooban pa ng Panginoon ng konting haba pa ng buhay at maraming umaasa sa kanya.

marami rin palang paperworks ang paglo-loan dito pero yung buong process e mabilis din.nakakatawa pa nga kasi nag-email ako sa mga anak nitong amo namin at binabalitaan ko naman ng nangyayari sa amin.yung bunso, mayaman medyo humingi ako ng tulong sa kanya kasi may connection yun.ang aaplayan kasi naming loan sa banko e banko ng nanay nya at dati pa syang member ng board baka kako maayos agad,kaso mo wala, dinedma ang email ko.natakot yata at akala magpapabili ako ng bahay. kaya pag malaman non na okey na lahat ang deal e makakahinga na sya.kami naman feeling namin proud dahil we did it on our own.nasabi ko na rin sa mga anak ko ang tungkol dito at lalo silang na-excite na pumunta rito.hopefully next year makarating na sila dito.naisubmit na ng lawyer namin yung application namin sa immigration at natanggap na rin namin yung receipt notice advising us kung gaano katagal ang processing. si mister ko naman, tinawagan for interview a week ago sa banko.nag-aaply na kasi sya sa labas para ready kami ano man ang mangyari at isa pa, kailangan namin ng health insurance.madugo kasi pag wala ka nito dito.lalo't may diabetes pa naman itong bunso kong anak.naghihintay na lang uli si mister ko ng second and final interview nya, kaya sana loobin naman ng Panginoon ng maskedyul na at makapasa.nakakabawas din ng inip pag maraming nangyayari sa paligid mo at sa buhay mo.at least exciting gumising sa umaga dahil may mga bagay na hinihintay ka, in my case ito ngang bahay, trabaho at papel ng mga bata...and like i said, the wheel of life is continuously turning..life goes on....

No right to complain...

2005-08-01T16:57:00.000-05:00

Nakalimutan ko palang sabihin na yung amo namin ang nagpetisyon sa amin at sya rin ang nagbayad lahat ng gastos.swerte nga kami e.biruin mo, bihira ang ganon ha?sabi ko nga sa kanya, napakagandang legacy itong ibinigay nya sa amin at yung mga magiging kaapu-apuhan ko e tatanawing utang na loob sa kanya ito.

Natanggap na rin namin yung mismong card namin.Habang tinititigan ko nga sabi ko sa asawa ko, akala ko tapos na ang struggle natin sa buhay pag nakuha na natin ito,akala ko tapos na problema.Nagkamali ako,kasi uumpisahan na rin namin yung papel ng mga anak ko, kailangan may bahay na silang matutuluyan, ang schools kailangang mapag-aralan din..dugtong-dugtong na problema.Sabagay, yan naman ang sarap ng mabuhay.Kasi pag wala ng problema,wala ng challenge, pag walang challenge wala ng fulfillment na mapi-feel sa mga accomplishments di ba?Buti nga kami may nangyayari sa buhay namin na something positive so I don't have the right to complain.We feel so blessed! and I can't thank and praise Him enough!

Truly God is good, God is Great!

working our way to reach the american dream

2005-07-21T15:46:00.000-05:00

nagtagal din kaming mag-asawa sa california.nakaisang taon ako at yung mister ko naman e naka-seven months.sa liit ng sahod namin dun, nag-isip kaming mag-asawa na umiba ng lugar dahil,wala, makukuba kami roon ng hindi makakaipon.willing nga kaming ipetisyon ng amo namin pero napakamahal naman ng babayaran, mga $8,000 ang aabutin.ang isa pa sa ikinatabang ko roon e bumakasyon yung amo namin sa australia at nanood ng olympics na hindi man lang nagpasabi sa umaasikaso ng papel namin kaya ayun, may kailangang pirmahan e wala sya.pag hindi daw napirmahan yun e back to step one ang papel ko pati priority date ko,mababago.walang nangyari dun kaya hindi na ako nagbayad ng $2oo kahit nalugi na ako ng mga $800(first downpayment).

may kumare ako na nagtatrabaho sa iowa.alaga nya e mag-asawa pero ang concentration e sa lalaki.hindi nya raw kaya, kaya kung interesado kami e subukan namin.nagpaalam kami sa amo namin na pupunta ng chicago.umalis kami dun ng december 25,2000 at nag-umpisa kami rito sa bagong trabaho ng december 26.nung makita namin yung matandang lalaki, akala namin e mamamatay na.talagang mahina,maputla at nakatunganga na lang.pinagtiyagaan naming mag-asawa na pakainin, bihisan at palakarin.sa awa at tulong ng Panginoong Diyos, lumakas naman at tumagal pa nga ng tatlong taon.he passed on january 06,2004 at age 91.dun ko rin narealized na ang yaman at talino e walang halaga pag haharap ka na sa Dakilang Lumikha.ang importante talaga e kung pano ka makisama sa kapwa at kung naging mabuti ka .mayaman itong amo namin pero sa panahon na maysakit sya, napakadalang ng kaibigan na dumalaw.pati nga mga anak,madalang ding dumalaw na hindi mo rin naman masisisi dahil mga abala sila sa paghahanap-buhay at sa sari-sarili nilang pamilya.pag may okasyon kami-kami lang...hindi talaga pwedeng maging sa iyo lahat ano?kami humiwalay sa mga anak dahil sa pera.sila may pera pero walang panahon ang mga anak nila sa kanila.talagang kumplikado ang buhay.

wala kaming masasabi sa amo namin ngayon.oo nga't minsan e talagang maubos-ubos ang pasensya mo pero dala lang siguro yon ng edad nya kasi 92 naman na.naglakas kami ng loob na magsabi sa housekeeper nila na illegal kami sa kagustuhan naming maayos din ang papel namin.pangarap din naming makuha ang mga anak namin dito at ng sa ganon e magkasama-sama naman kami.naintindihan naman nila ang sitwasyon namin kaya inasikaso ng anak nyang panganay ang pag-aayos ng papel namin.top-notch lawyer dito ang nag-handle ng papel namin.napakahabang proseso at napakaraming paperworks.bigla pang nagkaproblema nung nag- 911.medyo bumagal ang takbo ng papel halos isang taon na walang nangyayari.mga 2002 nung nabigyan kami ng work card at umaplay na kami ng ssn.tuwang-tuwa kaming mag-asawa kasi hindi na kami tnt!legal na kami!pakiramdam namin yung hirap na pinagdaanan namin e sulit na rin lahat...

siguro destiny/fate din kung bakit kami andito,biro mo, birthday ng nanay ko e june 1,itong amo kong babae e june 2? tapos yung tatay ko birthday e september 26 yung amo naming lalaki e september 25 naman?nakakatuwa ano?nung maliit ako pangarap ko talagang makarating dito, ngayon heto at natupad na, may papel pa kami ngayon!!!

Thank you, Lord!

work!work!!work!

2005-07-19T17:37:00.000-05:00

ang naging amo ko sa california ay may anim na care home duon,mayaman sya, mabait din pero medyo alam mo na, mahigpit sa pera.maliit sya magpasahod at todo sa trabaho.tipid din sa pagkain.natutulog ako sa carpet sa living room ng mga carehome nya kasi walang lugar para sa caregiver.meron sa iba pero siyempre nakakahiya namang humiga sa kama ng caregiver na talagang dun naka-assign.reliever kasi ako.kalimitan, isang buwan na mahigit e wala pang day-off kasi kailangang mauna yung mga stay-in.ang problema pa dun, reliever lang ako pero yung major cleaning at pag-oorder ng supplies at gamot ng pasyente e sa akin pa laging bumagsak.minsan sa isang carehome, dalawang araw lang ako nagstay dun ha?take note,hindi ako nakaorder ng diaper e meron pa namang gagamitin yung pasyente, sukat na isumbong pa ako sa amo at ni hindi daw ako umorder.e sila nga ang nakatira dun dapat sila ang may responsibilidad sa mga ganon.komo tuwing aalis ako sa isang carehome e kumpleto ang supplies at gamot, iniexpect nila ako na ang regular na gumawa.mali yata yun.nakakatawa lang sa ating mga pinoy, talaga kayang nasa ugali na natin yung manghila ng kapwa pababa?lagi gustong malaman ang buhay ng may buhay,puro tsismis.may nakasama pa ako na pinagbintangan ako at isinumbong pa ako sa amo namin na nagnanakaw daw ako ng damit ng matatanda, ako raw ang umuubos ng pagkain sa carehome..dyus ko day, sa pagkain pa ako gawan ng intriga e pagkapayat-payat ko!kape nga lang sa umaga at bread end solve ako e.walang ng kainan ng almusal at tanghalian,once a day nga ako kumain.mahirap ako pero hindi ako magnanakaw.

isa siguro sa ikinakukulo ng loob ng kasama ko e kahit na lang papano yung amo ko e pinadadalhan ako ng saluyot, kangkong, sitaw at talong pag nanggaling sya ng farmer's market.mahilig kasi ako sa gulay na iluluto lang sa bagoong.ako binibigyan gawa ng sila e hindi raw kumakain non.kung naiinggit sila de humingi sila, di ba?pag binigyan naman ayaw.ang tatapang pa non na magsabi na ipapatapon ako.irereport daw ako sa immigration at ng mapauwi ako.natuto tuloy akong magtaray din kasi kung hindi ka lalaban, tatapakan ka e.sarili ko lang ang kakampi ko sa dayuhang bansa na ang umaaway naman sa akin e kapwa ko pinoy, de laban kung laban.nagulat nga asawa ko dahil after four months e sumunod sya sa akin.kapayat k raw, pumuti at lumiksi ang kilos.medyo pagong kasi ako nung nasa pinas e.nagtaka rin sya kung bakit ang daming galit sa akin.hindi ko rin alam.hindi ko naman ugali ang manipsip,ang sa akin trabaho kung trabaho dahil yun ang isinadya ko rito hindi makipag-away.ang hirap nga kasi, hirap na katawan mo sa trabaho, hirap pa loob dahil malayo sa mga anak tapos aawayin ka pa.napakahirap talaga.sana naging mayaman na lang ako at sa ganon hindi na ako lalayo sa mga mahal ko sa buhay.

malaking hirap ang naranasan naming mag-asawa dito sa lupa ni uncle sam.hindi ko na iisa-isahin kasi mapapagod lang ako uli.basta ang sa akin, lahat ng yun e may positibong epekto sa akin.mahirap na experience sa buhay pero pag tapos na at babalikan mo na lang uli e tipong matatanong mo ang sarili mo ng"nakaya ko yun?" at mapapangiti ka sabay buntong-hininga...at sabay usal ng dalangin:Salamat po, Diyos ko sa lahat ng patnubay at pag-iingat mo.Palagi Ka kasi sa tabi namin kaya nakaya namin ang lahat ng pagsubok sa buhay.Kaya nga nga ang lakas ng dating sa akin nung kantang footprints in the sand..lalo na sa ending na.."it was then that I carried you"...

hold on to your faith, brothers & sisters...

walang atrasan sa labanan

2005-07-08T15:10:00.000-05:00

nandito na ako sa land of milk and honey.nakakataka pero hindi man lang ako ninerbyos nung palabas na ako ng airport at lumapit sa isang lalaki ng may hawak na bond paper at nakasulat dun ang pangalan ko.mukha naman kasing professional e at kasama yung bunsong anak.ipinakilala ko ang sarili ko at tiningnan nila ako pareho.usual pakilala atsusu..atsusu.tapos kumain kami sandali sa mcdo at hinatid na ako sa isa sa mga care home nila kung saan namahinga ako ng dalawang araw.nakilala ko yung stay-in caregiver dun na si ate"L".lima ang alaga nyang matatanda.

pagkagising ko nung umaga,silip ako sa bintana at pilit humahanap ng tao sa labas kaso wala.sa loob-loob ko,ano ba ito?ang lungkot-lungkot naman.at yun na,dun na nag-umpisa ang homesick ko.gusto ko ng makita ang asawa ko't mga anak.ilang araw akong hindi makakain puro iyak lang.buti na lang mabait si ate "L".sabi nya lakasan ko raw ang loob ko at kailangang labanan ang lungkot para sa mga anak.ikatlong araw ko roon, e sinundo na uli ako ng amo naming lalake, para officially e mag-start na ng trabaho....di ko akalain na mapapasubo pala ako,pero wala ng atrasan ito.

leaving on a jet plane

2005-07-06T09:16:00.000-05:00

umalis ako ng pilipinas, january 10,2000.ilang araw bago ako umalis e hindi na ako makakain at sabi ng mister ko e hindi na rin makausap.ewan, pero siguro sa dahilang natatakot din ako, kasi first time kong sasakay ng eroplano, first time kong lalabas ng bansa at higit sa lahat, first time kong iiwan ang pamilya ko.kahirap talaga ng mahirap ano?kailangang lumayo pa sa kanila para mabigyan sila ng magandang kinabukasan.at saka alam ko, na itong pag-alis ko na ito e taon ang bibilangin ko at balde-baldeng luha ang iluluha ko bago ko sila uli makita...kasi (secret lang natin ha?mag-ttnt ako e)...

hindi ako gaanong nakatulog nung nakasakay na ako sa eroplano.may uzi pa nga akong nakatabi e.ininterview ako kung immigrant ba ako,ako naman si engot,sabi ko, oo yung tatay ko ang nagpetisyon sa akin at nasa new york sya.ang maganda nung malapit na kami,nagpapamigay pala ang mga stewardess ng papel na pipil-apan mo at ipakikita sa port of entry.tinanong kami isa-isa kung immigrant o tourist, buko ako ni lola!nahiya tuloy ako..ayan kasi nagsinungaling.nung lumapag na ang eroplano sa san francisco airport, singhot ako ng hangin na pagkalalim-lalim,sabay pangako sa sarili na hindi ako babalik ng pilipinas hanggat wala akong "berde"...berdeng papel at berdeng pera...

naluha nga ako lalo na nung sinabi ng stewardess na maligayang pagdating at sa muli nyong pagsakay sa philippine airlines.sabi ko sa sarili ko,heto na...umpisa na ng pakikipaglaban sa lupang dayuhan....

buhay sa pinas

2005-07-05T12:31:00.000-05:00

hay naku,hirap ng buhay sa pinas..alam ng lahat ng pinoy yan na nangarap umabroad,kaya nga sila umalis sa bayang sinilangan..yan din ang rason ko.

nag-asawa ako sa edad na 22.nakatapos naman ng pag-aaral at nagtatrabaho na kaya akala ko okey nang lumagay sa tahimik..nagkamali ako!magulo pala at kumplikadong buhay ang pinasok ko pero hindi naman nangangahulugan na nagsisisi ako.kung bigyan ako ng pangalawang buhay e si fafa ko pa rin ang pipiliin ko,kumbaga right love pero wrong ang timing ng pagpapakasal.eniwey,nandun na yun kaya tuloy ko na lang ang istorya ko..

nabilis ang kasal namin ni fafa hindi dahil sa jontis (buntis) ako kundi lilipad sya papuntang middle east.sa sobrang ganda ko yata,ayaw na akong pawalan kaya ayun pa-sm daw kami at baka me iba pa raw na bubuyog na sumamyo sa bango ko..so ako naman naniwala kaya go kami sa manila city hall at dun kami sinakal.. kaya ko sinabing sinakal kasi, ako pa ba naman ang nagbayad!wala sya raw datung!matuk mo yon?..kaso ang nangyari nabuko ng tatay ko kaya ayun abot hanggang langit ang galit at ang sabi sa mga namanhikan sa amin non e e gusto nya raw kasal para sa akin e yung tipong kakalembang lahat ng kampana sa probinsya namin,hanep ano? so ayun apat na buwan lang kinasal na kami sa simbahan,okey naman sya,oldo ang kumalembang lang e mga kaldero't plato at bamban ng tenga ko sa iyak ng mga lahi ko dahil mag-aalaga lang daw ako ng sakiting matanda (nung kasing gabi ng kasal namin e "itinakas"lang namin sya sa ospital)..ayun.tatlong buwan pa uli ang lumipas,umalis na sya papuntang middle east at ako naman naiwang dalawang buwang buntis.bumalik sya after almost two years na nagtrabaho dun.umuwi dahil nahomesick.umupa kami ng apartment tapos nag-loan sa kumpanya ko ng bahay,nasundan pa uli ang anak namin,gastos talaga bakit puro mga ceasarian pa naman.nung lumipat na kami sa bahay na pinagawa namin,dun na humirap ang buhay.siyempre dalawa na anak,mag-aaral pa yung panganay at ako lang nung panahon na yun ang may kita.tumagal pa naman ako sa kumpanya ko ng sampung taon pero talagang pursigido na akong umabroad dahil nararanasan na naming maglugaw.mahina naman ang kita ng asawa ko sa pagbebenta ng insurance.yun palang makita mong kumakain ng walang ulam ang mga anak mo at yung hindi mo mabili ang gusto nila e napakalakas na motivating factor para mangibang bansa.oldo,sumusubok din umaplay ng trabaho ang asawa ko,wala rin kasi medyo may edad na.so nag-quit ako sa trabaho ko,nilakad namin ang pasaporte ko,ni wala nga akong alam na pupuntahan,kasi feeling ko kahit giyera pupuntahan ko para lang mapakain ang pamilya ko,yun bang tipong kahit ipambala ako sa kanyon!kaso ang masakit naman,kalalaki ng placement fee na hinihingi.sabi ko nga kung may pera akong ganon kalaki e hindi ako aalis at iiwan ang mga maliliit kong anak.so,ang ginawa naming mag-asawa,pikit-mata at taimtim na dasal ang baon namin nung luminya kami sa us embassy...sa awa ng Diyos sa amin,binigyan kami ng visa,sabi ko sa sarili ko..."uncle sam,here i come!"... and so my journey begins....