Napakatagal na nating di nagkita, miss na miss na kita. Napakarami ng nangyari at nabago sa buhay ko simula noong Pebrero 28,1989. Tandang-tanda ko ang araw na iyan dahil yan ang araw sa buhay ko na kinatatakutan kong dumating at hanggang ngayo'y hinihiling na sana'y di na dumating pa. Ang araw na ibinuhos ko lahat ng luha ko sa paniniwalang sa pagtulo at lakas ng sigaw ko ay maibabalik ko kayo...sa pag-aakalang baka pag umiyak ako ng umiyak ay magising kayo sa mahimbing ninyong pagkakatulog. Napakasakit Inay. Hindi ko alam kung paano haharapin ang bukas na wala kayo sa tabi namin. Ayoko na ring mabuhay.
Bilang ina, alam ko ayaw nyo ng gaanong attitude na basta na lang susuko. Kaya siguro kahit nakaburol pa kayo, gumawa kayo ng paraan para hilahin ako patayo mula sa malalim na depresyon. Isipin nyong puntahan ako ng "trabaho" sa bahay natin? Siguro naisip nyo na komo right after graduation, sa Heart Center na tayo tumira ng kung ilang buwan dahil sa sakit nyo, feeling nyo siguro kayo ang nakapigil sa akin sa pagjo-job hunting. Kagustuhan ko yon Inay. At believe or not, yung experience ko na yun sa ospital ng halos pitong buwan ay napapakinabangan ko ngayon. Pag nga binabalikan ko yung nakaraan, I can't help but think na talagang hinanda nyo ako para sa kinabukasan, sa magiging buhay ko sa ngayon.
Naalala ko pa, lagi nyong sinasabi noon na sana bago kayo pumanaw, makita nyo man lang ang mga apo ninyo sa aming huling tatlong mga anak nyo na wala pang asawa. Medyo hindi tayo napabigyan ni Lord don. Hindi Nya na rin siguro matiis yung makita kayo na namimilipit sa sakit ng dibdib.
Kami rin ho ni Robert ang nagkatuluyan. Si Kuya Ed at Ate Edith rin at si Kuya Ike at si Gigi. Tatlo ho ang naging anak namin at naku nay, may apo kang american citizen! Mga green card holders na rin kami at yun nga ang dahilan kung bakit matagal akong hindi nakadalaw sa inyo. Nandito na ho kami ng mga bata sa Iowa. Nakuha namin sila nitong June lang. At talagang itinaon namin na umuwi ng June para nandon kami sa birthday nyo. Ang saya nga nung June 1. Nagsalu-salo kaming magkakapatid, lahat ng apo nyo nandon, kagulo pero masaya! Binging-bingi nga si itay sa karaoke e. Tapos non, pumunta kami sa puntod ninyo at dun tinuloy ang kwentuhan para kahit papano, ma-update naman kayo sa tsika.
Si Kuya Ed at Ate Edith tatlo na rin ang mga anak, kabaligtaran namin. Sila dalawa ang lalaki at isang babae, kami e dalawang babae at isang lalaki. Si Kuya Ike at Gigi, dalawa--isang babae at isang lalaki. Kung nandito lang kayo matutuwa kayo dahil sa amin lang kayo nina Kuya bumawi pagdating sa apong magaganda!
Ang Itay naman ho, sa awa ng Diyos ay malakas ang katawan considering na hindi na sya nakakakita dahil sa glaucoma at may emphysema pa. Regular nga ho ang punta nya ng doktor para kung ano ang problema ay maaksyunan agad. Wag ho kayong mag-alala at hindi namin pinababayaan ang Itay.
Ang mga apo nyo naman na sina Kaye, Kristine at Kyle ay ayos lang din lahat. Yun nga lang si Kyle medyo nakuha na agad yung mana nya sa lahi natin--diabetes. Pero wag kayong mag-alala, dito pa ba naman sa Amerika? Ang mga dalaginding ko naman ho ay nakaka-adjust naman ng maayos sa paraan ng pamumuhay dito. Sa schools ho'y humahataw din kaya sana magpatuloy. Si Kristine ho e dalawang beses na-accelerate at nung Parent-Teacher Conference dito, nagulat kami kasi nung inabot ng teacher ni Istin yung folder may ribbon, honor student pala! Ang mga grades nya straight As! Si Kaye naman ho ay ganon din puro A bukod sa Physics na ang nakuha nya e C. Sayang nga e. Sabi ko nga yung Pre-calculus na pinasusubok palang pakuha sa kanya kung kaya nya e A ang grade tapos dun sa Physics na yun na talaga level nya e C? Masyado daw kasing mabilis magsalita yung teacher nya tapos nasa may gawing likod pa sya. Nangako naman na pagbubutihin nya next time. Ayoko namang ma-pressure sa pagna-nag ko at teacher na rin ang nagsabi na give her time at ilang buwan palang naman daw dito. Ngayon nga kakatanggap ko lang ng text, sabi nya B na raw, malapit na sa A.
Alam ko Nay kung nabubuhay kayo, matutuwa kayo sa kanila. At alam ko rin na magiging proud kayo sa akin dahil kahit papano may na-accomplished na ako ng konti. Naalala nyo ba nung minsang magpahula kayo ( e hindi naman kayo naniniwala don, nakatuwaan nyo lang) sabi sa inyo may anak kayong makakapag-abroad? Sabi nyo pa nga sa akin baka ako yun at nakikita nyo sa akin na ako ang makakagawa non? Well, heto na nga Nay. Sugod ako rito sa Amerika na bitbit ay maleta, dala ang pangarap at baon ay dasal. Walang kakilala, di alam ang pupuntahan hindi alam kung paano magkakapapel pero tuloy pa rin dahil dala ko sa puso ko ang hangaring matupad ko ang pangarap nyo.
Pagpasensyahan nyo na sana kami at hindi kami nakadalaw sa puntod nyo ngayong Undas. Pero wala man kami ron, hindi kami nakakalimot sa pagdarasal at hinding-hindi namin kayo malilimutan.
Miss na miss na kita Nay...mahal na mahal ko kayo...sa muli nating pagkikita...
Ang inyong nagmamahal na bunsong anak,
Len-len
Wednesday, November 01, 2006
Friday, October 27, 2006
Hay Buhay..
Tungkol ito sa isang kaibigan. Naaawa ako sa kanya. Mas may edad sa akin at ako ang kapalitan nya sa trabaho pag gabi para makabawi sa puyat. Nag-aalaga sya ng mag-asawang parehong may kahirapan asikasuhin. Yung lalaki mabait pero nag-uumpisa ng lumala ang alzheimer's. Yung babae maldita panay sigaw at maya't maya tatawagin ka. Yun bang tipong wala syang ideya na tao ka pala at marunong mapagod.
Maghapon at magdamag na sila-sila lang ang magkasama. Live-in kasi sya at isang araw lang ang day-off na kadalasan e wala pang mapuntahan kaya ang ending, dun din sya nakakulong sa kwarto nya. Napakalungkot ng ganong buhay. Ba't di ko malalaman e naranasan ko na kaya yun. Para kang maloloka lalo na pag may problema pa sa 'pinas.
Itong kaibigan ko, marami na syang napuntahan. Sa Hongkong, Macau, Europe at huli dito nga sa Tate. Iba-ibang lugar pero pare-pareho ng trabaho....magpaalila sa banyaga. Tayong mga pinoy, okey lang kahit hirap ang loob at katawan basta may pangtustos sa naiwan sa Pilipinas. Kahit na yung mga mahal sa buhay na sinasabi ko e edad 23- 25 na, na kay ina pa umaasa. Hiwalay sa asawa itong kaibigan ko kaya mag-isa nyang kinakaya ang pagpapaaral sa mga anak na hanggang ngayon e wala pa ring natatapos dahil palit ng palit ng mga kurso.
Regular ang padala nya ng pera sa dalawang anak, isang lalake at isang babae. Bukod pa sa nakukuha nilang renta kada buwan sa paupahan nila sa Manila at bukod pa uli yung extrang hingi dahil sa "kuno" kailangan ng ganito, ganyan sa eskwela. Hindi naman natin sya masisi dahil tulad nya, ganon din ako nung nasa Pilipinas pa mga anak ko. Feeling ko kasi yun lang ang paraan para kahit papano makabawi ako sa pagkakalayo namin. Sa paraang sa pera na lang pinupunan ang pagmamahal na dapat sana e sa halik at yakap at personal na pag-aalaga mo maipapakita.
Pero hanggang saan ang paghihirap at pagsasakripisyo ng isang magulang para sa anak? Lalo't ang anak na pinaglalaanan mo ng lahat ay wala namang pakundangang magpasarap sa perang halos dugo at pawis ang kapalit bago kitain? Sa anak na gusto mong mapagtapos bago man lang maubos ang lakas mo na syang puhunan mo sa trabaho? Sa anak na araw-gabi syang laman ng isip mo kung kumain na ba, kung wala bang sakit, kung okey lang sila...sa anak na syang inspirasyon at lakas mo para labanan ang lungkot at kayanin ang lahat ng hirap?
Sa anak na buong akala mo'y nagpupuyat gabi-gabi sa pag-aaral yun pala'y sa sugalan inuumaga? Sa anak na ipinagdarasal mo gabi't araw na ilayo sa masamang bisyo at barkada pero daig pa ang pugon sa paghitit ng sigarilyo at tila buslong butas kung uminom ng alak? Sa anak na sinusustentuhan mo dahil hindi pa nila kayang tumayo sa sarili nilang mga paa pero may binubuhay at pinag-aaral pala? At di ba't napakasaklap kung malaman mo na ang gumagawa non e yung anak mo pang babae? At ang inaalagaan ay edad disi-sais lamang at BABAE rin?
Daig mo pa ang sinaksak sa dibdib ano? Sabi ko nga kay 'igan, di na bale kung sya'y girl, boy, vakla, tomboy anak mo yon. Tanggapin mo kung ano sya pero ang masaklap, ni sarili nga nya di pa nya kayang buhayin, bubuhay pa ng iba? At ang pinangtutustos e datung ni Madir, di na yata tama yun. Dapat yan turuan mo ng leksyon. Alam nyo ba ginawa ni frend? Pinalayas ang kaluskos-musmos sa bahay nila at pinakulong si Adan na nagkatawang Eba. Isang linggo lang daw para magtanda.
Kung kayo nasa lagay nya, ano gagawin nyo? Ako? Tatawirin ko na lang ang tulay pag nandyan na....
Maghapon at magdamag na sila-sila lang ang magkasama. Live-in kasi sya at isang araw lang ang day-off na kadalasan e wala pang mapuntahan kaya ang ending, dun din sya nakakulong sa kwarto nya. Napakalungkot ng ganong buhay. Ba't di ko malalaman e naranasan ko na kaya yun. Para kang maloloka lalo na pag may problema pa sa 'pinas.
Itong kaibigan ko, marami na syang napuntahan. Sa Hongkong, Macau, Europe at huli dito nga sa Tate. Iba-ibang lugar pero pare-pareho ng trabaho....magpaalila sa banyaga. Tayong mga pinoy, okey lang kahit hirap ang loob at katawan basta may pangtustos sa naiwan sa Pilipinas. Kahit na yung mga mahal sa buhay na sinasabi ko e edad 23- 25 na, na kay ina pa umaasa. Hiwalay sa asawa itong kaibigan ko kaya mag-isa nyang kinakaya ang pagpapaaral sa mga anak na hanggang ngayon e wala pa ring natatapos dahil palit ng palit ng mga kurso.
Regular ang padala nya ng pera sa dalawang anak, isang lalake at isang babae. Bukod pa sa nakukuha nilang renta kada buwan sa paupahan nila sa Manila at bukod pa uli yung extrang hingi dahil sa "kuno" kailangan ng ganito, ganyan sa eskwela. Hindi naman natin sya masisi dahil tulad nya, ganon din ako nung nasa Pilipinas pa mga anak ko. Feeling ko kasi yun lang ang paraan para kahit papano makabawi ako sa pagkakalayo namin. Sa paraang sa pera na lang pinupunan ang pagmamahal na dapat sana e sa halik at yakap at personal na pag-aalaga mo maipapakita.
Pero hanggang saan ang paghihirap at pagsasakripisyo ng isang magulang para sa anak? Lalo't ang anak na pinaglalaanan mo ng lahat ay wala namang pakundangang magpasarap sa perang halos dugo at pawis ang kapalit bago kitain? Sa anak na gusto mong mapagtapos bago man lang maubos ang lakas mo na syang puhunan mo sa trabaho? Sa anak na araw-gabi syang laman ng isip mo kung kumain na ba, kung wala bang sakit, kung okey lang sila...sa anak na syang inspirasyon at lakas mo para labanan ang lungkot at kayanin ang lahat ng hirap?
Sa anak na buong akala mo'y nagpupuyat gabi-gabi sa pag-aaral yun pala'y sa sugalan inuumaga? Sa anak na ipinagdarasal mo gabi't araw na ilayo sa masamang bisyo at barkada pero daig pa ang pugon sa paghitit ng sigarilyo at tila buslong butas kung uminom ng alak? Sa anak na sinusustentuhan mo dahil hindi pa nila kayang tumayo sa sarili nilang mga paa pero may binubuhay at pinag-aaral pala? At di ba't napakasaklap kung malaman mo na ang gumagawa non e yung anak mo pang babae? At ang inaalagaan ay edad disi-sais lamang at BABAE rin?
Daig mo pa ang sinaksak sa dibdib ano? Sabi ko nga kay 'igan, di na bale kung sya'y girl, boy, vakla, tomboy anak mo yon. Tanggapin mo kung ano sya pero ang masaklap, ni sarili nga nya di pa nya kayang buhayin, bubuhay pa ng iba? At ang pinangtutustos e datung ni Madir, di na yata tama yun. Dapat yan turuan mo ng leksyon. Alam nyo ba ginawa ni frend? Pinalayas ang kaluskos-musmos sa bahay nila at pinakulong si Adan na nagkatawang Eba. Isang linggo lang daw para magtanda.
Kung kayo nasa lagay nya, ano gagawin nyo? Ako? Tatawirin ko na lang ang tulay pag nandyan na....
Tuesday, October 17, 2006
Gala Muna Tayo!
Kahit gaano kahigpit ang schedule, kailangang mag-set aside talaga ng time para sa family outings. Baka isipin naman ng mga anak ko na dinala namin sila rito pero di naman namin maasikaso dahil sa kakatrabaho. Di ba kaya naman tayo nagpapakakuba sa pagkayod para sa kanila? Kaya tara na! Sama na sa gala ng Pamilya Promdi....
First three photos, kuha dito sa bahay, with some friends. Yung iba, kuha sa Omaha Zoo, Nebraska then sa Boone, Iowa to spend a " Day out with Thomas". Gift namin kay Kyle kasi hindi namin na-celebrate yung actual birthday nya, tapos katatapos lang ng hernia repair surgery nya kaya he deserve some fun.
Dami nga nyang hakot. Tuwang-tuwa sya talaga! Binilhan namin sya ng Thomas Shirts & Cap, Thomas Cup, books, stickers. Inilayo ko na sa gift shop at susme, tarantang-taranta!
Unang gala naming pamilya e sa Adventureland Park, Altoona, Iowa. Kaso walang na-develop na pictures. Kadidilim kaya wala akong na-upload. Go rin kami sa Mall of America sa Bloomington, Minnesota. Kaso mas bilib ang mga anak ko sa Mall of Asia. Pero okey na rin sa kanila kasi may mga rides sa loob.
Pero ang talagang hanggang ngayon e gulat pa rin sila e sa laki ng servings ng tsibog dito. Nakikita palang nila yung dami ng pagkain sa harap nila e busog na raw sila. Dito kasi walang takal-takal. Sa Pilipinas nga naman, de takal ng tasa kumbaga bitin ka. Dito, susme, solve-solve ka talaga! Wala lang litrato at nakalimutan dahil mga gutom..hehehe...
Next update Manay Ann per your request, schooling ng mga bata. Pansamantala, babu muna at maglalaba pa si ako.
Saturday, September 09, 2006
Bragging Time!
Pasensya na kayo. Medyo umiiral ang pagka nanay ni promdi. Gusto ko lang i-share itong mga artworks ng anak kong panganay.
Her name is Kaye. She's 15 years old currently studying at Lincoln High School here in Des Moines. Matalinong bata, mabait at homebody. Ito ang mga pinagkakaabalahan nya pag may freetime sya bukod sa mag-computer maghapon...joke!
Enjoy and please tell me what you think....
kaye's masterpiece...
Her name is Kaye. She's 15 years old currently studying at Lincoln High School here in Des Moines. Matalinong bata, mabait at homebody. Ito ang mga pinagkakaabalahan nya pag may freetime sya bukod sa mag-computer maghapon...joke!
Enjoy and please tell me what you think....
kaye's masterpiece...
Sunday, September 03, 2006
Check This Out!!!
Kwentong Tambay
Chances are you've come across Nicanor David's Kwentong Tambay. David, aka Batjay, is the latest in a long line of folksy writers -in his case, writing about Filipino OFW life with earthy wit.
He emailed me some time ago, asking if I'd write an introduction for his book. There is no greater honor -or pleasure- for a writer, than to be asked to do so; so I accepted not only with pleasure, but enthusiasm.
He seems strangely concerned that his writing style and some of his subject matter might get his book banned by certain distributors or bookstores. I hope not; he said an introduction penned by me might help. I told him I wasn't so sure, but anything to help!
His book is extremely moderately priced, at Php 100.00 a copy. If you go to the 27th Manila International Book Fair, you can get a copy. Look for PSICOM (the publisher), booth 216. And if you can't make it, start pestering your local book store to carry copies.
And so here's the introduction I wrote in my execrable Filipino. Hopefully the actual book has an edited version.
Si Batjay, mabait pero…
Medyo bastos. Nakakatawa siya. Nakakaaliw. Nakakagulat -at minsan, siyempre naman, nakakahanga. Sa larangan ng panunulat, higit na hinahahanap n gating lipunan ang maituturing tutoo, o matapat, na tinig ng pangkaraniwang tao. Sa mga pahinang ito ay makikita at mababasa natin ang isang tutoong Juan de la Cruz, na siya'y minsan tamad, minsa'y puno ng mga dalisay na damdamin, at paminsan-minsan din ay dinidemonyo at nagdadaing.
Masasabi natin n wala sigurong sulok ng mundo na hindi sinugod ng Pilipino, mga kakabayan natin na naghahanap at nagtitiis, upang makamit ang mga oportunidad upang maging mas maginhawa ang buhay para sa sarili at sa kanilang pamilya. Isa na sa mga nag alsa-balutang mga "kebab" (kababayan) ay si Batjay; isa siyang kasapi ng diyasporang Pinoy, ang mga ika ngang "bagong bayani".
Kung saan man ang Pinoy, doon din mahahanap ang kasiyahan,ang di-malubog at di-malulunod na pagmamahal sa ligaya, kanta, pagkain at pakikisama na masasabing genuwayn na tatak ng pagka-Pinoy.
Sa papamagitan ng mga kuro-kuro, muni-muni ni Batjay mamasdan natin ang kabihasnang Pilipino; at kasapi nito, ang sari-saring mga kulturang bumubuo ng sibilisasyong Pinoy.
Ang manunulat na may abilidad, ay may kakayahang gawin sariwa ang mga nadaanan natin, sa pamamagitan ng pagkuwento ng mga nadaanan nila. Sa mga pahinang ito, bumalik sa akin ang mga nadaanan ko sa abroad. Nung nag aral ako sa Amerika, kung ano-anong mga katarantaduhang tanong ang tiniis ko.
"Nasaan ang Pilipinas?""Ah, malapit kami sa Hapon-""Ah! Ibig mong sabihin, malapit sa Canada?"—At paano mo na naman isasalin sa wikang Inggles ang ngek?
At hindi lang iyon ang mga ngek-ngek na tanong:
"Pilipino ka?""Oo.""Ganun? Paano kayo umaakyat sa mga bahay niyo sa mga puno?""Aba, eh, siyempre sa pamamagitan ng rope ladder, pero yung mga may kaya ay may eskalaytor…""Talaga? Ang galling naman!"
Gusto kong sabihin sa mga ganung panahon, "magaling, your face!" At 'yun din ang ginagawa ni Batjay paminsan-minsan.
Pero alam mo naman ang Pinoy –pa ismayl-smayl; tapos todo lait pag kasama ang kapwa Pinoy: "biro mo naman yang mga 'yan, kung ano-ano ang iniisip tungkol sa atin!" Mabuti pa si Batjay, marunong bumara –at sa paraan kung saan nahuhuli niya ang ating kiliti.
Sigurado akong may sisinta kay Batjay dahil prangka siya mag sulat; hindi niya iniiwasan ang mga bagay na iniiwasan ng iba.Ngunit sa aking pananaw, kung ganun kakitid ang kanilang kaisipan, malamang hindi sila marunong ngumiti. At ang taong ayaw ngumiti ay malamang hindi Pinoy –at tutal, di naman magiging mambabasa ng librong ito.
Ngunit, dahil binabasa mo ito, ano pa ang hinihintay mo? Buy dis book. And make basa. Now, na!
Manuel L. Quezon IIINew Manila, Quezon CityJuly 4, 2006Ika-60 anibersaryo ng pagbalik ng kalayaan ng Pilipinas--
Chances are you've come across Nicanor David's Kwentong Tambay. David, aka Batjay, is the latest in a long line of folksy writers -in his case, writing about Filipino OFW life with earthy wit.
He emailed me some time ago, asking if I'd write an introduction for his book. There is no greater honor -or pleasure- for a writer, than to be asked to do so; so I accepted not only with pleasure, but enthusiasm.
He seems strangely concerned that his writing style and some of his subject matter might get his book banned by certain distributors or bookstores. I hope not; he said an introduction penned by me might help. I told him I wasn't so sure, but anything to help!
His book is extremely moderately priced, at Php 100.00 a copy. If you go to the 27th Manila International Book Fair, you can get a copy. Look for PSICOM (the publisher), booth 216. And if you can't make it, start pestering your local book store to carry copies.
And so here's the introduction I wrote in my execrable Filipino. Hopefully the actual book has an edited version.
Si Batjay, mabait pero…
Medyo bastos. Nakakatawa siya. Nakakaaliw. Nakakagulat -at minsan, siyempre naman, nakakahanga. Sa larangan ng panunulat, higit na hinahahanap n gating lipunan ang maituturing tutoo, o matapat, na tinig ng pangkaraniwang tao. Sa mga pahinang ito ay makikita at mababasa natin ang isang tutoong Juan de la Cruz, na siya'y minsan tamad, minsa'y puno ng mga dalisay na damdamin, at paminsan-minsan din ay dinidemonyo at nagdadaing.
Masasabi natin n wala sigurong sulok ng mundo na hindi sinugod ng Pilipino, mga kakabayan natin na naghahanap at nagtitiis, upang makamit ang mga oportunidad upang maging mas maginhawa ang buhay para sa sarili at sa kanilang pamilya. Isa na sa mga nag alsa-balutang mga "kebab" (kababayan) ay si Batjay; isa siyang kasapi ng diyasporang Pinoy, ang mga ika ngang "bagong bayani".
Kung saan man ang Pinoy, doon din mahahanap ang kasiyahan,ang di-malubog at di-malulunod na pagmamahal sa ligaya, kanta, pagkain at pakikisama na masasabing genuwayn na tatak ng pagka-Pinoy.
Sa papamagitan ng mga kuro-kuro, muni-muni ni Batjay mamasdan natin ang kabihasnang Pilipino; at kasapi nito, ang sari-saring mga kulturang bumubuo ng sibilisasyong Pinoy.
Ang manunulat na may abilidad, ay may kakayahang gawin sariwa ang mga nadaanan natin, sa pamamagitan ng pagkuwento ng mga nadaanan nila. Sa mga pahinang ito, bumalik sa akin ang mga nadaanan ko sa abroad. Nung nag aral ako sa Amerika, kung ano-anong mga katarantaduhang tanong ang tiniis ko.
"Nasaan ang Pilipinas?""Ah, malapit kami sa Hapon-""Ah! Ibig mong sabihin, malapit sa Canada?"—At paano mo na naman isasalin sa wikang Inggles ang ngek?
At hindi lang iyon ang mga ngek-ngek na tanong:
"Pilipino ka?""Oo.""Ganun? Paano kayo umaakyat sa mga bahay niyo sa mga puno?""Aba, eh, siyempre sa pamamagitan ng rope ladder, pero yung mga may kaya ay may eskalaytor…""Talaga? Ang galling naman!"
Gusto kong sabihin sa mga ganung panahon, "magaling, your face!" At 'yun din ang ginagawa ni Batjay paminsan-minsan.
Pero alam mo naman ang Pinoy –pa ismayl-smayl; tapos todo lait pag kasama ang kapwa Pinoy: "biro mo naman yang mga 'yan, kung ano-ano ang iniisip tungkol sa atin!" Mabuti pa si Batjay, marunong bumara –at sa paraan kung saan nahuhuli niya ang ating kiliti.
Sigurado akong may sisinta kay Batjay dahil prangka siya mag sulat; hindi niya iniiwasan ang mga bagay na iniiwasan ng iba.Ngunit sa aking pananaw, kung ganun kakitid ang kanilang kaisipan, malamang hindi sila marunong ngumiti. At ang taong ayaw ngumiti ay malamang hindi Pinoy –at tutal, di naman magiging mambabasa ng librong ito.
Ngunit, dahil binabasa mo ito, ano pa ang hinihintay mo? Buy dis book. And make basa. Now, na!
Manuel L. Quezon IIINew Manila, Quezon CityJuly 4, 2006Ika-60 anibersaryo ng pagbalik ng kalayaan ng Pilipinas--
Friday, September 01, 2006
Finally!
Hay naku! Sa wakas may lisensya na ako. Pagkatapos ng ilang beses na paglagpak, napasa ko na rin! Parang pakiramdam ko, I'm free! Babu na sa pagtawag ng taxi para sunduin ang mga anak ko school nila at babu na rin sa paghihintay ko sa sundo pagkatapos ng trabaho at makakapag-grocery na ako anytime na gusto ko without waiting for Fafa to come home from work!
After working from 9P-7A, my husband and I decided to go to DMV this morning. Kaaga nga namin. Pagkahatid sa mga bata diretso kami ron and by 8:15A nakasalang na ako. Ako nga unang "parokyano". Naawa na lang siguro kaya ako pinasa.
Ah, basta! Ang importante mada-drive ko na yung sasakyan na binili ni wishart sa akin a month ago.
O pano? Mamalengke muna si Promdi.
P.S.
Babu na rin pala kay "Damulag", my trusted kalabaw..hehehe..
After working from 9P-7A, my husband and I decided to go to DMV this morning. Kaaga nga namin. Pagkahatid sa mga bata diretso kami ron and by 8:15A nakasalang na ako. Ako nga unang "parokyano". Naawa na lang siguro kaya ako pinasa.
Ah, basta! Ang importante mada-drive ko na yung sasakyan na binili ni wishart sa akin a month ago.
O pano? Mamalengke muna si Promdi.
P.S.
Babu na rin pala kay "Damulag", my trusted kalabaw..hehehe..
Sunday, August 27, 2006
The Elusive D.L.
Nakakainis! Dalawang beses na akong nag try na kumuha ng license kaso palaging lagpak. Kainis talaga! Kung kailan talagang kailangan kong makapasa sa driving test lalo naman akong inaasar! Grrrrr!!!
Napakarami naming lakad na dapat e hiwalay naming asikasuhin ng Mister ko. Mga appointments sa doktor, punta sa schools ng mga bata lalo't nagsimula na ang klase. Pagpasok at pag-uwi galing trabaho, hay naku inis talaga ako. Pag ako hindi pa pumasa sa ikatlong test, sasakay na lang ako sa kalabaw. Talagang pang kalabaw lang yata ang byuti ko.
Eniweys, isa pa at pag wala pa rin, eenroll na ako sa adult driving class/lesson.
Napakarami naming lakad na dapat e hiwalay naming asikasuhin ng Mister ko. Mga appointments sa doktor, punta sa schools ng mga bata lalo't nagsimula na ang klase. Pagpasok at pag-uwi galing trabaho, hay naku inis talaga ako. Pag ako hindi pa pumasa sa ikatlong test, sasakay na lang ako sa kalabaw. Talagang pang kalabaw lang yata ang byuti ko.
Eniweys, isa pa at pag wala pa rin, eenroll na ako sa adult driving class/lesson.
Monday, August 14, 2006
Pasukan Na!!!
Umpisa na ng klase ng mga anak ko kaya umpisa na rin ng bakasyon ko sa blogging. Kaya mga tsong at mga tsang, babu na ako.
My indefinite leave, starts.......NOW!
My indefinite leave, starts.......NOW!
Wednesday, July 26, 2006
Naranasan Nyo Na Bang....
Marami akong naging karanasan sa California nung ako'y nag-caregiver dun ng halos isang taon. Nung mga panahong yun na wala pa akong berdeng papel. Pag binabalikan ko ng tanaw, natatawa pa rin ako kasi sa klase ng trabaho na yun, pag hindi mo hahanapan ng humor ang bawat sitwasyon e baka mapabilang ka na sa kanila na bumubulong-bulong. Hindi ko sila pinagtatawanan o kinukutya sa sitwasyon nila, paalala lang, dahil alam kong pag tanda ko dun din ang punta ko. Mahal ko ang mga naging alaga ko dun at ni isa wala kong sinaktan pisikal man o berbal dahil naiintindihan ko ang lagay nila. Ito'y napagkukwentuhan lang natin...
Naranasan nyo na bang mapukpok ng shower head? Ako ho'y napukpok na ng isang residente nang minsang pilitin kong paliguan. Katakot-takot na bolahan para maaya ko sa loob ng banyo. Makulit din naman ako kasi sinabi sa akin na wag kong basain ang buhok nya kaso binasa ko pa rin kasi ubod ng panghe! Hindi pwede ang ganon sa carehome kasi pag inabutan ka ng licensing at nag-inspeksyon, yari ka.
Ang sakit nga e kaso wala ka namang magawa. Hindi pwedeng patulan. Inapura ko na lang ang pagpapaligo para matapos na sya sa kasisigaw at kahahataw. Ginalingan ko na lang sa pag-ilag.
Naranasan nyo na bang batuhin ng dumi? As in tae? Ako ho'y nabato na rin. Sa gulat ko nga, nasalo ko pa! Hindi umubra husay ko sa pag-ilag. Sa loob-loob ko nga, galing ko pala sumalo kung sakaling bola yun! Isang madaling-araw yun, sarap ng tulog ko sa carpet sa living room ng bigla na lang nangamoy ang buong kabahayan. Inisa-isa ko agad ang kuwarto at hinanap ang ubod ng bahong amoy na yun! Sa kahuli-hulihang kwarto, nakita ko si Lola, nagkukuyakoy sa gilid ng kama at kakanta-kanta pa. Nung buksan ko ilaw, ay na! Bahid-bahid sa kurtina, sa kama, sa sahig, sa katawan nya mula ulo hanggang paa! Nang makita ako yung dakot na yun sa loob ng salawal nya sa gawing pwet sabay bato sa akin---ngekkk, nasalo ko! Matuk mo yon?! Ididbribol ko pa sana at ipapasa kaso di bale na lang. Pinaliguan ko na lang sya.
Naranasan nyo na bang makatulog kahit may nagsisigaw ng "help me" sa paligid? Nung umpisa ho'y di ako makatulog dahil hindi ako makatiis na hindi lapitan at baka may problema talaga. Kaso yun pala ang problema nya, magsisigaw ng help kahit walang dapat i-help. Mga dalawang linggo ho akong hindi napagkatulog at ako'y nagmistula ng puyat at payat na unggoy. Kaya pinilit ko na rin ang sarili ko, inimadyin ko na lang na si Madonna yung nagko-concert sa kabilang kwarto. Kaya ayun gabi-gabi masarap na ang tulog ko dahil music to my ears na ang mga sigaw nya. Magdamag yun!
Kaso eto ang hindi ko inaasahan, pag huminto na sya sa kasisigaw at napagod na. Hindi naman ako makatulog ngayon dahil natatakot naman ako na baka nalagutan na ng hininga. Kaya pag nahinto ng help me, punta ako sa kwarto nya to help her. Gulo ano?
Naranasan nyo na rin bang makapagpatayo ng isang taong ayaw tumayo? Ako ho'y nagawa ko na yan. May isa akong alaga na buhat ng dumating ako dun sa carehome e ni hindi ko nakitang naglakad. Sabi nila'y nakalimutan ng maglakad. Ayaw ding magsalita. Nakalimutan na raw. Iniksperimento ko. Araw-araw pag tapos na ako sa trabaho ko, uupo na ako sa tabi ng wheelchair nya at kakausapin ko at pipilitin kong tumayo. Araw-araw ho yun, walang paltos! Halos mag-aanim na buwan kong ginawa. Ayaw talaga kaya naisip ko, nakalimutan na nga yata.
Minsan nagluluto ako sa kusina. Bigla na lang may nakita ako sa gilid ng mata ko na gumagalaw! Laking gulat ko dahil si Lola, nanggigilid sa oven! Malaking problema din pala pag naglakad dahil kailangan mong sundan.Maya't maya naman tumayo. Ay sus, wala akong matapos na trabaho.
At nakapagsalita rin, nung tinanong ko kung maganda ako, pagkahaba-habang "wellllllll" ang lumabas sa bibig dinugtungan pa ng utod lakas na "NOOOO".
Ay simula non, hindi ko na sya kinausap at hinayaan ko na lang na palaging nakaupo sa degulong na silya at manood ng tv maghapon. Sama ano?
Naranasan nyo na bang sabihan ng mang-aapi? Ako ho'y nasabihan na ng ganon. May naging alaga kasi ako na sobrang malilimutin. Ginugutom ko raw sya. Unfair daw ako, yung iba may ice cream, sya wala kahit nasa harap nya pa yung platong pinagkainan nya. At kahit kakakain nya na sya na yung kusang umayaw, hindi pa nakakaalis sa hapag-kainan, sasabihin na "i'm hungry". Kahit sa pagdumi, deny to death sya na hindi sya ang nagkalat ng dumi sa banyo, baka ako raw. Susme, e sya lang kaya mag-isa sa loob no? At the end of the day, tanong ko na sa sarili ko, ako ba'y sino?, sino ako? Sino ba sila? Nosi balasi? Ehek!
Talagang ang tao pag nagipit,kahit sa ebak kakapit. Hindi ho ako nahihiya na sabihing sa paghuhugas ng pwet ng may pwet ako at ang pamilya ko nabuhay. Maselan din ho akong tao, pero nawala lahat. Mahina ho ang sikmura ko kaya nga nung unang hugas ko ng ebak, sukang katakot-takot yan. Tumatak na lang sa isip ko yung sinabi ng kasama kong nagkaedad na sa pagke-caregiver, "isipin mo na lang kada hugas mo ng puwet, dalar ang kapalit."
Nakumbinsi ko rin ang sarili ko. Naging mantra ko na nga yun. Share ko lang sa inyo ang dasal ng dukhang caregiver na tulad ko.
"Salamat po sa mga matatandang ito na ipinagkatiwala nyo sa amin. Pinapangako po namin na sila'y aalagaan at paglilingkuran ng mabuti sa abot ng makakaya namin. Dagdagan mo pa po ang puwet na huhugasan namin at duming sisinghutin na sa gano'y madagdagan pa ang ipon namin. Amen."
Naranasan nyo na bang mapukpok ng shower head? Ako ho'y napukpok na ng isang residente nang minsang pilitin kong paliguan. Katakot-takot na bolahan para maaya ko sa loob ng banyo. Makulit din naman ako kasi sinabi sa akin na wag kong basain ang buhok nya kaso binasa ko pa rin kasi ubod ng panghe! Hindi pwede ang ganon sa carehome kasi pag inabutan ka ng licensing at nag-inspeksyon, yari ka.
Ang sakit nga e kaso wala ka namang magawa. Hindi pwedeng patulan. Inapura ko na lang ang pagpapaligo para matapos na sya sa kasisigaw at kahahataw. Ginalingan ko na lang sa pag-ilag.
Naranasan nyo na bang batuhin ng dumi? As in tae? Ako ho'y nabato na rin. Sa gulat ko nga, nasalo ko pa! Hindi umubra husay ko sa pag-ilag. Sa loob-loob ko nga, galing ko pala sumalo kung sakaling bola yun! Isang madaling-araw yun, sarap ng tulog ko sa carpet sa living room ng bigla na lang nangamoy ang buong kabahayan. Inisa-isa ko agad ang kuwarto at hinanap ang ubod ng bahong amoy na yun! Sa kahuli-hulihang kwarto, nakita ko si Lola, nagkukuyakoy sa gilid ng kama at kakanta-kanta pa. Nung buksan ko ilaw, ay na! Bahid-bahid sa kurtina, sa kama, sa sahig, sa katawan nya mula ulo hanggang paa! Nang makita ako yung dakot na yun sa loob ng salawal nya sa gawing pwet sabay bato sa akin---ngekkk, nasalo ko! Matuk mo yon?! Ididbribol ko pa sana at ipapasa kaso di bale na lang. Pinaliguan ko na lang sya.
Naranasan nyo na bang makatulog kahit may nagsisigaw ng "help me" sa paligid? Nung umpisa ho'y di ako makatulog dahil hindi ako makatiis na hindi lapitan at baka may problema talaga. Kaso yun pala ang problema nya, magsisigaw ng help kahit walang dapat i-help. Mga dalawang linggo ho akong hindi napagkatulog at ako'y nagmistula ng puyat at payat na unggoy. Kaya pinilit ko na rin ang sarili ko, inimadyin ko na lang na si Madonna yung nagko-concert sa kabilang kwarto. Kaya ayun gabi-gabi masarap na ang tulog ko dahil music to my ears na ang mga sigaw nya. Magdamag yun!
Kaso eto ang hindi ko inaasahan, pag huminto na sya sa kasisigaw at napagod na. Hindi naman ako makatulog ngayon dahil natatakot naman ako na baka nalagutan na ng hininga. Kaya pag nahinto ng help me, punta ako sa kwarto nya to help her. Gulo ano?
Naranasan nyo na rin bang makapagpatayo ng isang taong ayaw tumayo? Ako ho'y nagawa ko na yan. May isa akong alaga na buhat ng dumating ako dun sa carehome e ni hindi ko nakitang naglakad. Sabi nila'y nakalimutan ng maglakad. Ayaw ding magsalita. Nakalimutan na raw. Iniksperimento ko. Araw-araw pag tapos na ako sa trabaho ko, uupo na ako sa tabi ng wheelchair nya at kakausapin ko at pipilitin kong tumayo. Araw-araw ho yun, walang paltos! Halos mag-aanim na buwan kong ginawa. Ayaw talaga kaya naisip ko, nakalimutan na nga yata.
Minsan nagluluto ako sa kusina. Bigla na lang may nakita ako sa gilid ng mata ko na gumagalaw! Laking gulat ko dahil si Lola, nanggigilid sa oven! Malaking problema din pala pag naglakad dahil kailangan mong sundan.Maya't maya naman tumayo. Ay sus, wala akong matapos na trabaho.
At nakapagsalita rin, nung tinanong ko kung maganda ako, pagkahaba-habang "wellllllll" ang lumabas sa bibig dinugtungan pa ng utod lakas na "NOOOO".
Ay simula non, hindi ko na sya kinausap at hinayaan ko na lang na palaging nakaupo sa degulong na silya at manood ng tv maghapon. Sama ano?
Naranasan nyo na bang sabihan ng mang-aapi? Ako ho'y nasabihan na ng ganon. May naging alaga kasi ako na sobrang malilimutin. Ginugutom ko raw sya. Unfair daw ako, yung iba may ice cream, sya wala kahit nasa harap nya pa yung platong pinagkainan nya. At kahit kakakain nya na sya na yung kusang umayaw, hindi pa nakakaalis sa hapag-kainan, sasabihin na "i'm hungry". Kahit sa pagdumi, deny to death sya na hindi sya ang nagkalat ng dumi sa banyo, baka ako raw. Susme, e sya lang kaya mag-isa sa loob no? At the end of the day, tanong ko na sa sarili ko, ako ba'y sino?, sino ako? Sino ba sila? Nosi balasi? Ehek!
Talagang ang tao pag nagipit,kahit sa ebak kakapit. Hindi ho ako nahihiya na sabihing sa paghuhugas ng pwet ng may pwet ako at ang pamilya ko nabuhay. Maselan din ho akong tao, pero nawala lahat. Mahina ho ang sikmura ko kaya nga nung unang hugas ko ng ebak, sukang katakot-takot yan. Tumatak na lang sa isip ko yung sinabi ng kasama kong nagkaedad na sa pagke-caregiver, "isipin mo na lang kada hugas mo ng puwet, dalar ang kapalit."
Nakumbinsi ko rin ang sarili ko. Naging mantra ko na nga yun. Share ko lang sa inyo ang dasal ng dukhang caregiver na tulad ko.
"Salamat po sa mga matatandang ito na ipinagkatiwala nyo sa amin. Pinapangako po namin na sila'y aalagaan at paglilingkuran ng mabuti sa abot ng makakaya namin. Dagdagan mo pa po ang puwet na huhugasan namin at duming sisinghutin na sa gano'y madagdagan pa ang ipon namin. Amen."
Tuesday, July 25, 2006
Promdi Version of BackStreet Boys
>ASIAN BACKSTREET BOYS (Funny Videos)
This is sooo funny guys! I don't know what got into me but I'm so into video blog nowadays. Influence of my daughters, maybe?
Anyway, I really like this one and I hope you do, too.
.hov:hover{background-color:yellow}
This is sooo funny guys! I don't know what got into me but I'm so into video blog nowadays. Influence of my daughters, maybe?
Anyway, I really like this one and I hope you do, too.
Saturday, July 22, 2006
Sunday, July 16, 2006
Isang Personal na Liham Para kay Kyle
Ipinanganak kita four years ago. Tuwang-tuwa kami kasi dininig ng Panginoon ang hiling namin nni Papa mo na pagkalooban kami ng anak na lalaki. Sa halos walong taon mula nung huli kong pagbubuntis, hindi ko na inisip yung hirap ko sa paglilihi at dusa ng opera basta lang mapasaamin ka.
Walang kahirap-hirap ang naging pagbubuntis ko sa iyo. May morning sickness ng konti pero hindi kasinggrabe ng sa mga ate mo, na naoospital pa ako at ayaw kumain ng kahit ano. Sa iyo kahit ano kinain ko. Tinalo ko pa nga si Papa sa lakas kong kumain! Imaginin mo, mula 100 pounds to 150 pounds ang naging timbang ko! Heavy ano?
Tulad rin ng pagbubuntis ko sa mga ate mo, walang palya ang bisita ko sa doktor at inom ng vitamins para masiguro na healthy ka. Mahilig ako sa kape pero naihinto ko yon at kahit hate na hate ko ang gatas, sige inom ako para sa iyo. Iniwasan ko ring mai-stress at mag-isip ng kung anu-anong negative kasi baka paglabas mo, muka ka kaagad problematic. Ayokong magkaroon ka ng mukhang "only a mother could love."
Hanggang sa dumating na ang araw na pinakahihintay namin...July 15, 2002 alas-kuatro ng madaling-araw nungdumating ka via cesaerian section. Hindi ka umiyak agad na syang ikinabahala ko. Pero nung pinalo ka ng doktor, nakupo! lalaki talaga, ang laki at lakas ng boses mo!
Napakalusog mong bata. At napakabait. Hindi mo nga iisipin na may bata sa bahay ng amo ko dati kasi ni hindi ka umiiyak. Lumaki ka sa kuna at kalimitang kumakausap sa iyo e si Elmo, si Big Bird, si Bert & Ernie, si Barney, si Caillou at ang favorite mo hanggang ngayon, si Thomas the Tank Engine.
Treat na sa iyo yung makalabas ka ng kuwarto natin. Hindi ko kasi mahayaang makagala-gala ka sa kabahayan ng amo namin kasi maraming mamahaling gamit. Baka pag may matabig ka e masaktan ka at isa pa, wala tayong pambayad. Sanay ka na kami lang ang nakikita mo pero hindi ka takot sa tao. Kahit sinong makita mo, nginingitian, binabati, kinakausap at sinasamahan mo. Mananakaw ka nga sa aming bata ka e.
Hanggang isang araw ng Mayo 2004, napansin namin na parang matamlay ka. Yung dati-rating paglalaromo na hindi ka kaagad napapagod ay hindi mo na kaya. Naging bugnutin ka at iyakin. Ibang-iba sa dating ikaw. Kaya alam namin ni Papa na may nararamdaman kang hindi maganda.
Dinala ka namin sa ospital hindi lang isa o dalawang beses kundi makatatlo. Sa mga unang punta natin, wala daw silang makitang problema sa iyo. Baka daw trangkaso at ang sabi pa "you will get over it." Uwi kami uli na maluwag ang loob dahil sa pag-aakalang wala ngang problema...na okey ka lang...na mawawala rin kung ano man yun.
Nagkamali kami dahil lalong kang humina, ayaw mong kumain at puro inom ka lang ng tubig. Pag naman napilit kitang kumain, susubo ka pero ka umiiyak at nanginginig. Sama-sama na ang luha mo, laway at sipon. Pinipiga ang puso ko. Gusto ko kitang tulungan pero hindi ko alam kung sa paanong paraan. Napakasakit sa amin ni Papa na makita kang nahihirapan.
Yun ding oras na yon, napag-usapan namin na kailangan kang bumalik sa ospital. Sa pagitan lang ng tatlong linggo, your condition has turned from bad to worse. At ang masaklap pa nito, wala na naman daw problema sa iyo! Painumin ka lang daw ng Tylenol at kung hindi pa rin ayos, ibalik ka uli sa kanila.
Hindi pumayag si Papa mo, anak. Hindi kami uuwi hanggat hindi namin alam ang problema. Sinabi nya na may nagsuhestiyon sa kanya na ipa-blood test ka namin.Na sya namang ginawa ng doktor. Ilang saglit pa, nagulat kami dahil ilan na silang pumasok sa kuwarto natin dala ang resulta ng blood test mo.
Ang blood sugar level mo na pala ay halos 600 na! Pinapunta agad tayo sa Children's Hospital at sa emergency room, halos ako ang mamatay para iyo anak ko... ilang nurses ang nakadagan sa iyo para lang mahanapan ka ng ugat para sa suwero. Sobra ka na raw dehydrated kaya it took a Life Flight nurse para lang makahanap ng ugat.
Ang verdict? You are diabetic. Type 1. Insulin-dependent for the rest of your life. Ang ikinasasama ng loob ko, 20 months ka pa lang. Kasalukuyang nag-eenjoy sa pagtikim ng mga pagkaing bago sa panlasa mo. Kasalukuyan palang nagdidiskubre ng mga bagay-bagay sa paligid mo. Pero ba't nasentensyahan ka na agad ng panghabambuhay na parusa? Ano ang malay ng batang kasing-inosente mo? Matagal bago ko maintindihan ang rason sa likod ng mga katanungan ko, namin ni Papa mo.
Dalawang taon na buhat ng ma-diagnosed ka sa sakit mo. At sa awa ng Diyos, wala pa tayong nararanasan na pagtakbo sa emergency dala ng diabetes mo. Kung dati-rati, yun ang dahilan ng depresyon ko, ngayon tanggap ko na rin. Kung dati-rati, kinuwestiyon ko pati Diyos ngayon, ihiningi ko na ng tawad lahat yun. Tao lang ako lalo't higit isang ina na mahina pagdating sa mga problemang patungkol sa inyong mga anak ko. Sa huli, wala pa rin akong karapatan para kuwestyunin ang mga nangyari at mangyayari sa buhay natin. Basta ang sa akin ngayon, enjoy each day na parang wala ng bukas.
Ang hiling ko lang sana, ako na lang ang nagkasakit ng ganyan dahil matanda na ako. Kahit papano may natikman at napagdaanan na sa buhay na hindi mo pa nararanasan. Tutal ang sa akin, magkakaroon at magkakaroon din ako nyan kasi nga nasa lahi namin. De sana ako na lang.
Gaano kasakit sa isang ina na para lang mabuhay ka e sasaktan kang anak nya? Ilang libong iniksyon na ba ang naitusok ko sa iyo? At ilang libo pa sa darating na mga araw?
Wala kaming maibibigay ni Papa sa iyo anak kundi ang walang kundisyon at walang hanggang pag-ibig namin sa iyo. Through thick and thin, in sickness and in sickness (?) andito kami palagi sa tabi mo. Kung pwede lang itubos ka sa mga insulin shots mo anak at blood sugar testing at quarterly labaoratory test, ginawa na namin.."magwa-one for me at two for papa" kami.
Sensya ka na anak. Pinatatawa lang kita. Alam mo naman na mahina ang loob ko, lumalakas lang dahil sa iyo...
Muli, maligayang kaarawan sa iyo, anak...Patuloy naming dalangin ang iyong paggaling...
Love,
Mama & Papa
P.S.
MATTHEW - a very appropriate name- you ARE a gift from God...
Walang kahirap-hirap ang naging pagbubuntis ko sa iyo. May morning sickness ng konti pero hindi kasinggrabe ng sa mga ate mo, na naoospital pa ako at ayaw kumain ng kahit ano. Sa iyo kahit ano kinain ko. Tinalo ko pa nga si Papa sa lakas kong kumain! Imaginin mo, mula 100 pounds to 150 pounds ang naging timbang ko! Heavy ano?
Tulad rin ng pagbubuntis ko sa mga ate mo, walang palya ang bisita ko sa doktor at inom ng vitamins para masiguro na healthy ka. Mahilig ako sa kape pero naihinto ko yon at kahit hate na hate ko ang gatas, sige inom ako para sa iyo. Iniwasan ko ring mai-stress at mag-isip ng kung anu-anong negative kasi baka paglabas mo, muka ka kaagad problematic. Ayokong magkaroon ka ng mukhang "only a mother could love."
Hanggang sa dumating na ang araw na pinakahihintay namin...July 15, 2002 alas-kuatro ng madaling-araw nungdumating ka via cesaerian section. Hindi ka umiyak agad na syang ikinabahala ko. Pero nung pinalo ka ng doktor, nakupo! lalaki talaga, ang laki at lakas ng boses mo!
Napakalusog mong bata. At napakabait. Hindi mo nga iisipin na may bata sa bahay ng amo ko dati kasi ni hindi ka umiiyak. Lumaki ka sa kuna at kalimitang kumakausap sa iyo e si Elmo, si Big Bird, si Bert & Ernie, si Barney, si Caillou at ang favorite mo hanggang ngayon, si Thomas the Tank Engine.
Treat na sa iyo yung makalabas ka ng kuwarto natin. Hindi ko kasi mahayaang makagala-gala ka sa kabahayan ng amo namin kasi maraming mamahaling gamit. Baka pag may matabig ka e masaktan ka at isa pa, wala tayong pambayad. Sanay ka na kami lang ang nakikita mo pero hindi ka takot sa tao. Kahit sinong makita mo, nginingitian, binabati, kinakausap at sinasamahan mo. Mananakaw ka nga sa aming bata ka e.
Hanggang isang araw ng Mayo 2004, napansin namin na parang matamlay ka. Yung dati-rating paglalaromo na hindi ka kaagad napapagod ay hindi mo na kaya. Naging bugnutin ka at iyakin. Ibang-iba sa dating ikaw. Kaya alam namin ni Papa na may nararamdaman kang hindi maganda.
Dinala ka namin sa ospital hindi lang isa o dalawang beses kundi makatatlo. Sa mga unang punta natin, wala daw silang makitang problema sa iyo. Baka daw trangkaso at ang sabi pa "you will get over it." Uwi kami uli na maluwag ang loob dahil sa pag-aakalang wala ngang problema...na okey ka lang...na mawawala rin kung ano man yun.
Nagkamali kami dahil lalong kang humina, ayaw mong kumain at puro inom ka lang ng tubig. Pag naman napilit kitang kumain, susubo ka pero ka umiiyak at nanginginig. Sama-sama na ang luha mo, laway at sipon. Pinipiga ang puso ko. Gusto ko kitang tulungan pero hindi ko alam kung sa paanong paraan. Napakasakit sa amin ni Papa na makita kang nahihirapan.
Yun ding oras na yon, napag-usapan namin na kailangan kang bumalik sa ospital. Sa pagitan lang ng tatlong linggo, your condition has turned from bad to worse. At ang masaklap pa nito, wala na naman daw problema sa iyo! Painumin ka lang daw ng Tylenol at kung hindi pa rin ayos, ibalik ka uli sa kanila.
Hindi pumayag si Papa mo, anak. Hindi kami uuwi hanggat hindi namin alam ang problema. Sinabi nya na may nagsuhestiyon sa kanya na ipa-blood test ka namin.Na sya namang ginawa ng doktor. Ilang saglit pa, nagulat kami dahil ilan na silang pumasok sa kuwarto natin dala ang resulta ng blood test mo.
Ang blood sugar level mo na pala ay halos 600 na! Pinapunta agad tayo sa Children's Hospital at sa emergency room, halos ako ang mamatay para iyo anak ko... ilang nurses ang nakadagan sa iyo para lang mahanapan ka ng ugat para sa suwero. Sobra ka na raw dehydrated kaya it took a Life Flight nurse para lang makahanap ng ugat.
Ang verdict? You are diabetic. Type 1. Insulin-dependent for the rest of your life. Ang ikinasasama ng loob ko, 20 months ka pa lang. Kasalukuyang nag-eenjoy sa pagtikim ng mga pagkaing bago sa panlasa mo. Kasalukuyan palang nagdidiskubre ng mga bagay-bagay sa paligid mo. Pero ba't nasentensyahan ka na agad ng panghabambuhay na parusa? Ano ang malay ng batang kasing-inosente mo? Matagal bago ko maintindihan ang rason sa likod ng mga katanungan ko, namin ni Papa mo.
Dalawang taon na buhat ng ma-diagnosed ka sa sakit mo. At sa awa ng Diyos, wala pa tayong nararanasan na pagtakbo sa emergency dala ng diabetes mo. Kung dati-rati, yun ang dahilan ng depresyon ko, ngayon tanggap ko na rin. Kung dati-rati, kinuwestiyon ko pati Diyos ngayon, ihiningi ko na ng tawad lahat yun. Tao lang ako lalo't higit isang ina na mahina pagdating sa mga problemang patungkol sa inyong mga anak ko. Sa huli, wala pa rin akong karapatan para kuwestyunin ang mga nangyari at mangyayari sa buhay natin. Basta ang sa akin ngayon, enjoy each day na parang wala ng bukas.
Ang hiling ko lang sana, ako na lang ang nagkasakit ng ganyan dahil matanda na ako. Kahit papano may natikman at napagdaanan na sa buhay na hindi mo pa nararanasan. Tutal ang sa akin, magkakaroon at magkakaroon din ako nyan kasi nga nasa lahi namin. De sana ako na lang.
Gaano kasakit sa isang ina na para lang mabuhay ka e sasaktan kang anak nya? Ilang libong iniksyon na ba ang naitusok ko sa iyo? At ilang libo pa sa darating na mga araw?
Wala kaming maibibigay ni Papa sa iyo anak kundi ang walang kundisyon at walang hanggang pag-ibig namin sa iyo. Through thick and thin, in sickness and in sickness (?) andito kami palagi sa tabi mo. Kung pwede lang itubos ka sa mga insulin shots mo anak at blood sugar testing at quarterly labaoratory test, ginawa na namin.."magwa-one for me at two for papa" kami.
Sensya ka na anak. Pinatatawa lang kita. Alam mo naman na mahina ang loob ko, lumalakas lang dahil sa iyo...
Muli, maligayang kaarawan sa iyo, anak...Patuloy naming dalangin ang iyong paggaling...
Love,
Mama & Papa
P.S.
MATTHEW - a very appropriate name- you ARE a gift from God...
Thursday, July 06, 2006
Pamilya ni Promdi
Pasensya na at ako e natuwa lang dahil nadiskubre ko na kung pano magsingit ng photos dito. May blog din kasi yung anak kong panganay at nakita ko na nakapagpost sya ng pix dun, kaya heto na resulta ng kapipindot ko.Meet my family...my husband, Robert (masyadong seryoso no?) yung bunso, si Kyle karga-karga ko, si Kaye halos kasingtaas ko na at kasingganda (hehehe) at si Kristine na mahilig pa rin sa twin popsies.
Palagay ko magiging photo blog na ito...
Wednesday, June 28, 2006
Ito ba'y totoo o isang panaginip?
Kumpleto na pamilya!!! Thank you Lord!!!
Dumating kami June 7 pa. Medyo maraming inasikaso at marami-rami pa ring aasikasuhin pero okey lang. Importante, sama-sama na kami. Bawas problema, bawas intindihin. May killjoy ngang nagsabi sa aming mag-asawa na sa umpisa lang masaya itong sama-sama kami, pag nagtagal e sakit na ng ulo. Sagot naman ng asawa ko, mabuti ng sumakit ang ulo naming mag-asawa ng magkakasama kami kesa sumakit ng hiwa-hiwalay kami.
Eniweys, hanggang ngayon yata di pa tanggal ang jetlag ng mga anak ko. Hanggang ngayon palaging inaantok. Pag lumalabas kami, mag-aaya agad umuwi at inaantok daw, pag andito naman sa bahay kantahan naman ng kantahan. Sana ganon ang makasanayan nila. Dito na lang sa bahay pag walang pasok sa school. Alam ko marami silang takot na nararamdaman, ganon din ako e. Sana malayo sila sa kapahamakan dito at maiwas sa barkadang hindi maganda ang impluwensya. Nasa stage sila ngayon na puro mama at papa, nakakatuwa kasi ini-expect na namin yun pagdating nila dito kaya sabi ko nga samantalahin namin. Feeling ko ba kasi nagsibalik sa panahon na maliliit pa sila na puro asa sa amin.
Tulad nung minsan, pati pagsusuklay ako pa gusto. Nung sinabi ng papa nila na kaya na nila yun, sabi ng panganay ko, matagal daw sila walang mama. Parang nakunsensya ako. Naiyak nga ako. Naisip ko kasi temporary lang itong pagiging dependent nila sa akin, bigyan mo lang ng isang taon ito at makaadjust, sila na naman sa sarili nila.Nung nasa Pilipinas pa sila, marami raw silang ikukuwento sa akin. Siguro kasama na ron yung hindi magandang pangyayari (in terms of pag-aalaga sa kanila). Nung nandito na, ayaw na magkwento. Limot na raw nila at tapos na yun. Sa isip ko naman, ayaw na nila ng gulo.
Hay naku! Napakaigsing bakasyon! Pakiramdam ko, natulog ako, nananiginip saglit at nagising na nandito na uli. Pero ang maganda, hindi na panaginip lang yung magkakasama kami. Hanggang ngayon di pa rin kami makapaniwala na makukuha namin sila agad. At ngapala, natanggap na rin namin ang greencards nila.
Dumating kami June 7 pa. Medyo maraming inasikaso at marami-rami pa ring aasikasuhin pero okey lang. Importante, sama-sama na kami. Bawas problema, bawas intindihin. May killjoy ngang nagsabi sa aming mag-asawa na sa umpisa lang masaya itong sama-sama kami, pag nagtagal e sakit na ng ulo. Sagot naman ng asawa ko, mabuti ng sumakit ang ulo naming mag-asawa ng magkakasama kami kesa sumakit ng hiwa-hiwalay kami.
Eniweys, hanggang ngayon yata di pa tanggal ang jetlag ng mga anak ko. Hanggang ngayon palaging inaantok. Pag lumalabas kami, mag-aaya agad umuwi at inaantok daw, pag andito naman sa bahay kantahan naman ng kantahan. Sana ganon ang makasanayan nila. Dito na lang sa bahay pag walang pasok sa school. Alam ko marami silang takot na nararamdaman, ganon din ako e. Sana malayo sila sa kapahamakan dito at maiwas sa barkadang hindi maganda ang impluwensya. Nasa stage sila ngayon na puro mama at papa, nakakatuwa kasi ini-expect na namin yun pagdating nila dito kaya sabi ko nga samantalahin namin. Feeling ko ba kasi nagsibalik sa panahon na maliliit pa sila na puro asa sa amin.
Tulad nung minsan, pati pagsusuklay ako pa gusto. Nung sinabi ng papa nila na kaya na nila yun, sabi ng panganay ko, matagal daw sila walang mama. Parang nakunsensya ako. Naiyak nga ako. Naisip ko kasi temporary lang itong pagiging dependent nila sa akin, bigyan mo lang ng isang taon ito at makaadjust, sila na naman sa sarili nila.Nung nasa Pilipinas pa sila, marami raw silang ikukuwento sa akin. Siguro kasama na ron yung hindi magandang pangyayari (in terms of pag-aalaga sa kanila). Nung nandito na, ayaw na magkwento. Limot na raw nila at tapos na yun. Sa isip ko naman, ayaw na nila ng gulo.
Hay naku! Napakaigsing bakasyon! Pakiramdam ko, natulog ako, nananiginip saglit at nagising na nandito na uli. Pero ang maganda, hindi na panaginip lang yung magkakasama kami. Hanggang ngayon di pa rin kami makapaniwala na makukuha namin sila agad. At ngapala, natanggap na rin namin ang greencards nila.
Wednesday, May 24, 2006
Humirit pa si Promdi
I'm back! Hindi..hindi galing ng Pinas kundi mag-a-update lang. Simula kasi bukas talagang hindi na ako makakapag-online dahil may raket si Promdi. Sayang din dagdag panggastos pauwi.
May nakiusap kasi sa aking friend na ako muna magbantay sa Lola Dear nya at kakaopera ng balikat. Aalis kasi sya papuntang Ohio at bibinyagan ang kanyang baby. Kaya simula bukas ng umaga nakabantay na ako kay Lola, uwi ko na non e Sunday night. Straight duty yun. Pumayag din naman na dalhin ko si Bunso kaya okey na okey. Tapos Monday morning go na kami sa airport papuntang Pinas. Wala e, mahigpit ang pangangailangan..heheheh.. Kaya basta may raket, hataw ng hataw. Nabanggit ko na ba na tumatanggap na ako ng labada at palantsahin? Kaya yung mga natatambakan dyan ng labada, hala tawagin na si Promdi at sasama ako kay Misty na maglaba sa ilog.
O ano? Tawag na!
May nakiusap kasi sa aking friend na ako muna magbantay sa Lola Dear nya at kakaopera ng balikat. Aalis kasi sya papuntang Ohio at bibinyagan ang kanyang baby. Kaya simula bukas ng umaga nakabantay na ako kay Lola, uwi ko na non e Sunday night. Straight duty yun. Pumayag din naman na dalhin ko si Bunso kaya okey na okey. Tapos Monday morning go na kami sa airport papuntang Pinas. Wala e, mahigpit ang pangangailangan..heheheh.. Kaya basta may raket, hataw ng hataw. Nabanggit ko na ba na tumatanggap na ako ng labada at palantsahin? Kaya yung mga natatambakan dyan ng labada, hala tawagin na si Promdi at sasama ako kay Misty na maglaba sa ilog.
O ano? Tawag na!
Friday, May 12, 2006
Ang Pag-uwi ni Promdi
Kahirap ng walang trabaho. Nakakainip! Lahat ng gawaing-bahay natapos ko na. Ubos na ang labada, tapos na lahat ang palantsahin, na-vacuum na buong bahay at nakaempake na rin ako. Handang-handa na at inip na inip na sa pag-uwi.
Naalala ko pa sa isang entry ko noon. Sabi ko ron nagsasawa na ako sa pagtatrabaho, gusto ko sa bahay na lang para maalagaan ko mga anak ko, akalain ko bang marinig agad ni Lord. Dapat talaga mag-iisip muna bago mag-special request.
Sa kainipan ko, pinag-aralan kong maglagay ng kolorete sa mukha. Hindi ho ako mahilig mag-make-up pero ewan ko ba kung ano nakain ko at sukat na pagdiskitahan ko mukha ko. Siguro dahil sa tumatanda na kaya pilit nagpapabata. Dismayado naman ako dahil nagmukha akong payaso. Tanong tuloy sa akin ni bunso, ano daw nangyari sa akin. Bilis ko tuloy inalis.
Kaya ngayon heto ako sa harap ng computer at tumitipa. Gusto ko lang pasalamatan si TITO Royce ( para akong nanalo ng kung anong award no?) Napakahusay magbigay ng mga payo at suhestiyon ng mamang ito. Sabi ko buti andyan sya para bantayan si promdi at sinasabi ko po sa inyo na oo't mag-aanim na taon na ako rito e ignorante pa rin kumbaga. Pakiramdam ko pa rin e para akong si Jane (ni Tarzan) na napadpad sa sibilisasyon.
Sa 39 years kong nabubuhay, Maynila at itong Isteyts lang ang napuntahan ko. Pag nga naluluwas ako ng Maynila noon, amazed na amazed na ako! Karaming sasakyan litong-lito ako sa pagtawid ng kalsada! Sa kaignorantehan ko nga, pag nasakay ako ng bus, nagsusuka ako. Pag naman ako'y napadpad sa Mall, lito rin ako sa dami ng mabibilhan ng pagkain sa Food Court.
Lalo na ho akong nalito nung napunta ako rito. Panay ang singhot ko ng hanging amerika at kabango! Dun sa unang bahay na tinuluyan ko, inabot ako ng dalawang oras sa banyo sa kakaisip kung pano ako makakaligo dahil napakalamig ng tubig! Hindi ko alam kung pano timplahin ang mainit na tubig. Katagal kong nakatitig at pihit ng pihit sa lintok na gripo. Sa loob-loob ko nga, kahirap naman pala rine, akala ko pinadali lahat dito e bakit paliligo lang e pinahihirapan ako. Nakaligo din naman ako pero pagkatapos e hindi ako makasalita at nag-locked yata ang bagang ko sa lamig. Maghapong kumakapak ang baba ko sa ginaw. Dyan ko nga naisip yung sinabi ni LOLO Royce..ehe..Tito lang pala... na pag hindi mo alam ang isang bagay/gawain de magtanong ka at solve ang problema.
Pasensyahan nyo muna ako. Makikigaya lang ako sa ibang blogkada na naka temporary leave sa pagba-blog. Iaayos ko kasi itong bahay para maganda naman pagdating ng mga anak ko. Sabik na sabik na talaga akong makauwi sa atin. May listahan na nga ako ng mga ipapaluto/kakainin / pupuntahan pag-uwi namin.
Tanong nga ng tanong ang mga kamag-anak namin kung kailan kami uuwi, hindi namin sinasabi para surprise! Magulat na lang sila na isang madaling-araw e may kumakatok sa mga pinto nila at bubulaga sa kanila e kami. Susulit-sulitin ko na uwi ko at panigurado na matatagalan ang kasunod nito. Iniiyakan na nga ako ng tatay ko kasi baka ito na raw ang huli naming pagkikita na buhay sya kasi wala na raw dahilan pa para umuwi ako uli dahil kasama na namin ang mga bata pabalik dito. Ayokong magsenti at nakupo di nyo lang alam, super iyakin po ako. Ngayon nga lang na imaginin ko yung paalaman naming magtatay at magkakapatid e naiiyak na ako.
Basta bago ako bumalik dito kailangang maiayos ko ang puntod ng nanay ko. Yun man lang maramdaman nya na hinding-hindi ko sya nakakalimutan. Mahal na mahal ko ang nanay ko. Malas nga lang at hindi man lang inabot ang pangingibang-bansa ko. Hindi na sana nya titipirin ang pag-inom ng gamot kasi walang pera. Hindi na sana titiisin ang sakit ng dibdib dahil sa walang pera. Hindi sana sya nawala sa amin ng maaga. Hindi man lang nya nakita ang mga apo nya sa akin na syang pinakahiling-hiling nya. Minsan maramot ang pagkakataon.
Teka lang! Sabi ko ayaw kong magsenti, ayan naiiyak na ako talaga..whahhh!!! Babu na muna. Kita-kita na lang uli sa aking pagbabalik. Mahal kong bayan, here I come!!!
Naalala ko pa sa isang entry ko noon. Sabi ko ron nagsasawa na ako sa pagtatrabaho, gusto ko sa bahay na lang para maalagaan ko mga anak ko, akalain ko bang marinig agad ni Lord. Dapat talaga mag-iisip muna bago mag-special request.
Sa kainipan ko, pinag-aralan kong maglagay ng kolorete sa mukha. Hindi ho ako mahilig mag-make-up pero ewan ko ba kung ano nakain ko at sukat na pagdiskitahan ko mukha ko. Siguro dahil sa tumatanda na kaya pilit nagpapabata. Dismayado naman ako dahil nagmukha akong payaso. Tanong tuloy sa akin ni bunso, ano daw nangyari sa akin. Bilis ko tuloy inalis.
Kaya ngayon heto ako sa harap ng computer at tumitipa. Gusto ko lang pasalamatan si TITO Royce ( para akong nanalo ng kung anong award no?) Napakahusay magbigay ng mga payo at suhestiyon ng mamang ito. Sabi ko buti andyan sya para bantayan si promdi at sinasabi ko po sa inyo na oo't mag-aanim na taon na ako rito e ignorante pa rin kumbaga. Pakiramdam ko pa rin e para akong si Jane (ni Tarzan) na napadpad sa sibilisasyon.
Sa 39 years kong nabubuhay, Maynila at itong Isteyts lang ang napuntahan ko. Pag nga naluluwas ako ng Maynila noon, amazed na amazed na ako! Karaming sasakyan litong-lito ako sa pagtawid ng kalsada! Sa kaignorantehan ko nga, pag nasakay ako ng bus, nagsusuka ako. Pag naman ako'y napadpad sa Mall, lito rin ako sa dami ng mabibilhan ng pagkain sa Food Court.
Lalo na ho akong nalito nung napunta ako rito. Panay ang singhot ko ng hanging amerika at kabango! Dun sa unang bahay na tinuluyan ko, inabot ako ng dalawang oras sa banyo sa kakaisip kung pano ako makakaligo dahil napakalamig ng tubig! Hindi ko alam kung pano timplahin ang mainit na tubig. Katagal kong nakatitig at pihit ng pihit sa lintok na gripo. Sa loob-loob ko nga, kahirap naman pala rine, akala ko pinadali lahat dito e bakit paliligo lang e pinahihirapan ako. Nakaligo din naman ako pero pagkatapos e hindi ako makasalita at nag-locked yata ang bagang ko sa lamig. Maghapong kumakapak ang baba ko sa ginaw. Dyan ko nga naisip yung sinabi ni LOLO Royce..ehe..Tito lang pala... na pag hindi mo alam ang isang bagay/gawain de magtanong ka at solve ang problema.
Pasensyahan nyo muna ako. Makikigaya lang ako sa ibang blogkada na naka temporary leave sa pagba-blog. Iaayos ko kasi itong bahay para maganda naman pagdating ng mga anak ko. Sabik na sabik na talaga akong makauwi sa atin. May listahan na nga ako ng mga ipapaluto/kakainin / pupuntahan pag-uwi namin.
Tanong nga ng tanong ang mga kamag-anak namin kung kailan kami uuwi, hindi namin sinasabi para surprise! Magulat na lang sila na isang madaling-araw e may kumakatok sa mga pinto nila at bubulaga sa kanila e kami. Susulit-sulitin ko na uwi ko at panigurado na matatagalan ang kasunod nito. Iniiyakan na nga ako ng tatay ko kasi baka ito na raw ang huli naming pagkikita na buhay sya kasi wala na raw dahilan pa para umuwi ako uli dahil kasama na namin ang mga bata pabalik dito. Ayokong magsenti at nakupo di nyo lang alam, super iyakin po ako. Ngayon nga lang na imaginin ko yung paalaman naming magtatay at magkakapatid e naiiyak na ako.
Basta bago ako bumalik dito kailangang maiayos ko ang puntod ng nanay ko. Yun man lang maramdaman nya na hinding-hindi ko sya nakakalimutan. Mahal na mahal ko ang nanay ko. Malas nga lang at hindi man lang inabot ang pangingibang-bansa ko. Hindi na sana nya titipirin ang pag-inom ng gamot kasi walang pera. Hindi na sana titiisin ang sakit ng dibdib dahil sa walang pera. Hindi sana sya nawala sa amin ng maaga. Hindi man lang nya nakita ang mga apo nya sa akin na syang pinakahiling-hiling nya. Minsan maramot ang pagkakataon.
Teka lang! Sabi ko ayaw kong magsenti, ayan naiiyak na ako talaga..whahhh!!! Babu na muna. Kita-kita na lang uli sa aking pagbabalik. Mahal kong bayan, here I come!!!
Wednesday, May 03, 2006
Jobless na Promdi
Wala na akong trabaho. Nung pumasok ako nung Biyernes, kinausap lang ako sa telepono ng anak ni lola dear at sinabing may nakuha na syang kapalit at darating sa Linggo kaya pwede na akong umalis. Ganon lang. Napakalamig...gininaw nga ako e.
Halos anim na taon na serbisyo. Lahat ng hirap nasapol ko pero wala sa kanila. Walang warning, walang pahaging basta babu na. Naaawa ako kay lola. Walang magawa ang matanda sa desisyon ng anak kahit iyakan pa nya. Pati sya nasabihan na "this has to work, either this or nursing home." Pobreng lola, umayon na lang.
Gabi-gabi tumatawag dito sa bahay para lang mag-good night sa anak ko. Miss na miss nya ang bata at ganon din naman ang anak ko . Nagkaisip na sya ang kinagisnang lola. Kaya para matahimik, idinalaw ko kahapon sa kanya. Iyakan na naman.
Hindi ko maisip kung bakit ganon yung anak non. Super yaman naman pero takot na takot gumastos sa pag-aalaga ng ina. Nung araw na tinigbak ako, may natanggap pa kaming glossy magazine featuring multi-million dollar homes at isa ang bahay nya sa Aspen na nakalagay dun.
Sabagay, pera nya yun kaya pwede nyang gawin kung ano gusto nya. Pero sana kinunsidera man lang ang pakiusap ng ina. Pero wala, bato talaga! Katigas!
Nataranta nga byuti ko dahil biglang jobless. Isip ako kung pano na mga bills namin. At kailangan kong serbisyuhan ang Fafa ko ngayon kasi sya double job ako wala..kaya sige laba, linis, plantsa. Mahirap na, baka mapaalis pa ako sa bahay de kawawa naman ako? Jobless na, homeless pa.
Wala naman kong tampo sa kanila. Lalo na kay lola. Wala talaga. Ang pinagpapasalamat ko nga, bago ako nawala sa kanila may berde na kaming mag-asawa at may bonus pa! Approved na visa ng mga anak ko! Magkakasama-sama na kami uli. Kaya malaki ang utang na loob namin sa kanila.
Hindi naman ako natatakot na baka hindi ako makahanap ng trabaho. Maraming nag-aalok kaso pano naman ang bunso ko? Kaya sa interview ko kahapon, nakiusap ako na sa June 17 na ako mag-uumpisa para maturuan ko pa yung panganay ko sa paggamit ng glucose monitor at pagbibigay ng insulin shots sa kapatid nya. Pumayag naman. Kaya ayun may kapalit na ang nawala kong trabaho at $25 per hour pa! Talagang basta nagsara ng pinto may bubuksan ang Diyos na bintana.
Nasa plano Nya lahat. Darating ang mga bata kaya binigyan ako ng oras para sa kanila. Para siguro makapag-bonding kami ng husto, to make up for the lost time ika nga..Kaya heto, pansamantala pataba muna ako ng P&*^%$&%#@.
Halos anim na taon na serbisyo. Lahat ng hirap nasapol ko pero wala sa kanila. Walang warning, walang pahaging basta babu na. Naaawa ako kay lola. Walang magawa ang matanda sa desisyon ng anak kahit iyakan pa nya. Pati sya nasabihan na "this has to work, either this or nursing home." Pobreng lola, umayon na lang.
Gabi-gabi tumatawag dito sa bahay para lang mag-good night sa anak ko. Miss na miss nya ang bata at ganon din naman ang anak ko . Nagkaisip na sya ang kinagisnang lola. Kaya para matahimik, idinalaw ko kahapon sa kanya. Iyakan na naman.
Hindi ko maisip kung bakit ganon yung anak non. Super yaman naman pero takot na takot gumastos sa pag-aalaga ng ina. Nung araw na tinigbak ako, may natanggap pa kaming glossy magazine featuring multi-million dollar homes at isa ang bahay nya sa Aspen na nakalagay dun.
Sabagay, pera nya yun kaya pwede nyang gawin kung ano gusto nya. Pero sana kinunsidera man lang ang pakiusap ng ina. Pero wala, bato talaga! Katigas!
Nataranta nga byuti ko dahil biglang jobless. Isip ako kung pano na mga bills namin. At kailangan kong serbisyuhan ang Fafa ko ngayon kasi sya double job ako wala..kaya sige laba, linis, plantsa. Mahirap na, baka mapaalis pa ako sa bahay de kawawa naman ako? Jobless na, homeless pa.
Wala naman kong tampo sa kanila. Lalo na kay lola. Wala talaga. Ang pinagpapasalamat ko nga, bago ako nawala sa kanila may berde na kaming mag-asawa at may bonus pa! Approved na visa ng mga anak ko! Magkakasama-sama na kami uli. Kaya malaki ang utang na loob namin sa kanila.
Hindi naman ako natatakot na baka hindi ako makahanap ng trabaho. Maraming nag-aalok kaso pano naman ang bunso ko? Kaya sa interview ko kahapon, nakiusap ako na sa June 17 na ako mag-uumpisa para maturuan ko pa yung panganay ko sa paggamit ng glucose monitor at pagbibigay ng insulin shots sa kapatid nya. Pumayag naman. Kaya ayun may kapalit na ang nawala kong trabaho at $25 per hour pa! Talagang basta nagsara ng pinto may bubuksan ang Diyos na bintana.
Nasa plano Nya lahat. Darating ang mga bata kaya binigyan ako ng oras para sa kanila. Para siguro makapag-bonding kami ng husto, to make up for the lost time ika nga..Kaya heto, pansamantala pataba muna ako ng P&*^%$&%#@.
Thursday, April 13, 2006
Maraming daan, Iisa patutunguhan...
Day-off ko. Gusto kong magsimba kaso wala akong mahila na magsasakay sa akin. Hirap talaga ng hindi pa marunong magmaneho. Kaya ang ending, buro ako sa bahay. Sa tv na lang tuloy ako nakinig ng misa at mga sermon. Pinasadahan ko lahat. El Shaddai, Jesus is Lord, 700 Club at yung Catholic Mass ni Fr. Jerry Orbos. Sapul ako sa sermon nya.
May apat raw na klase ng kristiyano. Actually, tatlo lang yung sinabi nya. May idinagdag lang akong isa. Una, kristiyanong bakasyunista. Ito yung mga taong pagdating ng ganitong mahal na araw e mas unang pinaplano yung pagbabakasyunan. Makikita nyo sila sa mga beach resorts o kaya sa ibang bansa nagpapasarap. Pangalawa, kristiyanong artista. Sila yung mga sumasali sa mga aktibidades para sa okasyong ito na hindi naman taos sa puso ang ginagawa. Yun bang tipong masabi lang na nandon sya at nagtitika-tikahan. Ito dagdag ko, kristiyanong absingero. Sila yung nakakapasok lang ng simbahan pag may namatay---kailangang makipaglibing; binyag---ninang o ninong kaya kailangang umatend; kasal---baka abay o kaya sila mismo yung ikakasal o sila yung magulang o kapatid kaya kailangang pumasok sa simbahan. At ang ikaapat e yung kristiyanong totoo na malimit e mahirap gawin.
Aminin natin at sa hindi, tayo e dumadaan o nagdaan lahat sa mga nabanggit ko sa itaas, meaning may punto sa buhay natin na tayo ay naging bakasyunista, artista, absingero at totoo. Tao lang naman tayo para paminsan-minsan (o kadalasan?) ay mapasabay sa agos ng buhay. Basta ang importante, sa kaibuturan ng puso natin, nandon pa rin ang pagpupuri at takot sa Diyos. Basta wala kang inargabyadong tao, okey na yun. Ika nga, wag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin ng kapwa mo sa iyo.
Hindi ko intensyong mangaral o magpakabanal. Sarili ko ang hinahanapan ko ng pwesto kung saan ako papatak sa apat ng klase ng kristiyano. Nataranta naman ako kasi lahat nga umaakma naman sa akin lalo na yung unang tatlo. Sa loob-loob ko nga, anak ng maamong tupa oo (bawal kasi magmura, baka isara ng permanente ni Lord ang bibig ko) saan kaya ako rito? Tinatamaan naman ako ng kunsensya tuwing tatangkain kong piliin yung ikaapat.
Kaya para mapagdesisyunan ko kung saan ako talaga, iniaplay ko yung sinabi ni Father--"this lenten season, let us remember the three Rs." Biglang litaw sa isip ni promdi?! Reading, (w)riting at 'rithmetic? Hindi pala yun...kundi...
Relax-- free your mind of stress. Kumbaga, bigyan natin ng break ang mga isip natin sa mga problema ng buhay kahit ilang araw lang. Sabi nga ni Bro. Mike, God will take care of everything.
Reflect--balikan ng tanaw ang mga nagawa mo sa buhay mo. Nakagawa ka ba kahit isang kabutihan? Sabi nga Father, napangiti mo ba ang Diyos?
Renew/Recharge--karamihan daw sa atin low bat na dahil sa pang-araw-araw na pakikibaka sa buhay. Let us grab this opportunity to renew or recharge para handa uli tayo sa mga darating na pagsubok. Let us renew our commitment to the Lord and take comfort that He is always with us no matter what.
Kaya tara na sa beach o sa case ko e sa kuarto lang para maka-RELAX. Pumunta sa baybayin o yung malayo sa karamihan to REFLECT , hindi naman requirement na sa loob mo ng simbahan gawin ito. Basta sa lugar na tahimik, walang istorbo para tuluy-tuloy ang pagninilay-nilay mo. Magdasal ng mataimtim at ihingi ng tawad ang mga kasalanang nagawa mo at mangako sa Panginoon na hangga't makakaya mo, hindi na yun mauulit.Renew our faith. Ulitin natin ang pakikipagtipan natin sa Kanya para ng sa ganon, pagbalik natin sa realidad, may lakas na naman tayo, RECHARGE na ika nga...
Peace!
May apat raw na klase ng kristiyano. Actually, tatlo lang yung sinabi nya. May idinagdag lang akong isa. Una, kristiyanong bakasyunista. Ito yung mga taong pagdating ng ganitong mahal na araw e mas unang pinaplano yung pagbabakasyunan. Makikita nyo sila sa mga beach resorts o kaya sa ibang bansa nagpapasarap. Pangalawa, kristiyanong artista. Sila yung mga sumasali sa mga aktibidades para sa okasyong ito na hindi naman taos sa puso ang ginagawa. Yun bang tipong masabi lang na nandon sya at nagtitika-tikahan. Ito dagdag ko, kristiyanong absingero. Sila yung nakakapasok lang ng simbahan pag may namatay---kailangang makipaglibing; binyag---ninang o ninong kaya kailangang umatend; kasal---baka abay o kaya sila mismo yung ikakasal o sila yung magulang o kapatid kaya kailangang pumasok sa simbahan. At ang ikaapat e yung kristiyanong totoo na malimit e mahirap gawin.
Aminin natin at sa hindi, tayo e dumadaan o nagdaan lahat sa mga nabanggit ko sa itaas, meaning may punto sa buhay natin na tayo ay naging bakasyunista, artista, absingero at totoo. Tao lang naman tayo para paminsan-minsan (o kadalasan?) ay mapasabay sa agos ng buhay. Basta ang importante, sa kaibuturan ng puso natin, nandon pa rin ang pagpupuri at takot sa Diyos. Basta wala kang inargabyadong tao, okey na yun. Ika nga, wag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin ng kapwa mo sa iyo.
Hindi ko intensyong mangaral o magpakabanal. Sarili ko ang hinahanapan ko ng pwesto kung saan ako papatak sa apat ng klase ng kristiyano. Nataranta naman ako kasi lahat nga umaakma naman sa akin lalo na yung unang tatlo. Sa loob-loob ko nga, anak ng maamong tupa oo (bawal kasi magmura, baka isara ng permanente ni Lord ang bibig ko) saan kaya ako rito? Tinatamaan naman ako ng kunsensya tuwing tatangkain kong piliin yung ikaapat.
Kaya para mapagdesisyunan ko kung saan ako talaga, iniaplay ko yung sinabi ni Father--"this lenten season, let us remember the three Rs." Biglang litaw sa isip ni promdi?! Reading, (w)riting at 'rithmetic? Hindi pala yun...kundi...
Relax-- free your mind of stress. Kumbaga, bigyan natin ng break ang mga isip natin sa mga problema ng buhay kahit ilang araw lang. Sabi nga ni Bro. Mike, God will take care of everything.
Reflect--balikan ng tanaw ang mga nagawa mo sa buhay mo. Nakagawa ka ba kahit isang kabutihan? Sabi nga Father, napangiti mo ba ang Diyos?
Renew/Recharge--karamihan daw sa atin low bat na dahil sa pang-araw-araw na pakikibaka sa buhay. Let us grab this opportunity to renew or recharge para handa uli tayo sa mga darating na pagsubok. Let us renew our commitment to the Lord and take comfort that He is always with us no matter what.
Kaya tara na sa beach o sa case ko e sa kuarto lang para maka-RELAX. Pumunta sa baybayin o yung malayo sa karamihan to REFLECT , hindi naman requirement na sa loob mo ng simbahan gawin ito. Basta sa lugar na tahimik, walang istorbo para tuluy-tuloy ang pagninilay-nilay mo. Magdasal ng mataimtim at ihingi ng tawad ang mga kasalanang nagawa mo at mangako sa Panginoon na hangga't makakaya mo, hindi na yun mauulit.Renew our faith. Ulitin natin ang pakikipagtipan natin sa Kanya para ng sa ganon, pagbalik natin sa realidad, may lakas na naman tayo, RECHARGE na ika nga...
Peace!
Subscribe to:
Posts (Atom)